Rozwód z orzeczeniem o winie
Na temat pozwu o rozwód pisaliśmy szerzej tutaj: https://kancelaria-madon.pl/pozew-o-rozwod/ W tym wpisie pragniemy przybliżyć kwestie rozwodu z orzeczeniem o winie. Rodzaje rozstrzygnięć o winie rozpadu małżeństwa. Sąd w wyroku rozwodowym może wskazać, czy któryś z małżonków ponosi wyłączną winę za rozkład pożycia małżeńskiego, bądź też może ustalić, że winę ponosi każdy z małżonków. Sąd, na zgodne żądanie małżonków, zaniecha orzekania o winie uznając, że żaden z małżonków nie ponosił winy. Co więcej, Sąd nie jest związany żądaniem pozwu co do winy rozkładu pożycia i nawet jeśli powód twierdzi, że ponosi ją pozwany, to po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd może uznać, a w konsekwencji orzec, że do rozpadu małżeństwa doszło z winy obojga, a nawet z wyłącznej winy powoda. Kiedy można mówić o winie rozpadu małżeństwa? Rozwód z orzeczeniem o winie jednego z małżonków to rozstrzygnięcie wskazujące imiennie małżonka ponoszącego całkowitą odpowiedzialność za rozkład pożycia. Przed sądem należy wykazać, że działania lub zaniechania małżonka naruszały obowiązki zdefiniowane przepisami prawa, jak również wynikające np. z zasad współżycia społecznego. W przypadku rozwodu muszą być to nadto takie działania / zaniechania, które doprowadził do trwałego i całkowitego rozpadu małżeńskiego pożycia. Idąc dalej, zachowanie winnego małżonka musi zostać uznane za zawinione, czyli zależne od jego woli. Innymi słowy, Sąd nie ogłosi rozwodu z orzeczeniem o winie, jeśli do rozpadu małżeństwa przyczyniła się np. choroba. Warunkiem koniecznym do przypisania małżonkowi winy za rozkład pożycia jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy jego zachowaniem a rozkładem pożycia. Za najczęstsze, zawinione przyczyny rozkładu pożycia małżeńskiego można uznać np.: dopuszczenie się zdrady małżeńskiej, przemoc tak fizyczna, jak i psychiczna, uzależnienia (hazard, alkoholizm, narkomania), odmowa współżycia, porzucenie małżonka (albo małżonka i dzieci), naganność postępowania wobec osób trzecich, szeroko pojęta nielojalność, trwonienie majątku. Orzekanie o winie obojga małżonków Jeżeli Sąd w wyroku rozwodowym przypisze winę obojgu małżonkom – nie ma znaczenia okoliczność, który z małżonków ponosi winę „większą”. Innymi słowy, nierówny stopień winy małżonków nie stanowi przeszkody do uznania ich współwinnymi rozkładu pożycia. Sąd nie miarkuje winy i jeżeli tylko poweźmie jakąkolwiek wątpliwość co do winy każdej ze stron, może w tym przypadku orzec rozwód z winy obu stron. Rozwód z orzeczeniem o winie – konsekwencje Należy pamiętać, iż orzeczenie rozwodu z wyłącznej winy jednego z małżonków rodzi po jego stronie dość daleko idące konsekwencje. Osoba uznana bowiem za winną rozpadu małżeństwa, może zostać zobligowana do płacenia alimentów na rzecz byłego partnera. Do takiej sytuacji może dojść w dwóch przypadkach : – na żądanie małżonka, który znajduje się w niedostatku, a nie został on uznany za wyłącznie winnym rozkładu pożycia; – na żądanie małżonka, jeśli jeden z małżonków zostaje uznany wyłącznie winnym, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku. Obowiązek dostarczania środków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka nowego małżeństwa. Jednak gdy zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, obowiązek ten wygasa z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży ten termin. Rozstrzygnięcie o winie małżonka niewątpliwie stanowi również swego rodzaju rekompensatę moralną dla małżonka składającego pozew. Co więcej, ustalenie, kto jest winien rozkładu pożycia, ma także wpływ na obciążenie kosztami postępowania rozwodowego. Z drugiej strony, warto pamiętać, że rozwód z orzeczeniem o winie teoretycznie (choć w praktyce różnie to bywa) nie ma wpływu np. na alimenty na rzecz dzieci, podział majątku czy władzę rodzicielską. To czy jest sens składać pozew o rozwód z orzeczeniem o winie, czy nie – zależy od indywidualnej sytuacji. Niewątpliwie należy się liczyć z tym, że sprawy rozwodowe z orzeczeniem o winie trwają zdecydowanie dłużej niż te bez orzekania o winie, a na dodatek mogą się wiązać z bardzo nieprzyjemnymi przeżyciami. Jeśli Pani/Pana sprawa nie należy do najłatwiejszych i stanowi duże obciążenie psychiczne – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Doradzimy, sporządzimy pozew oraz dalsze pisma, a także wesprzemy w tak trudnym doświadczeniu życiowym jakim jest rozwód.
Pozew o rozwód
Rozwód to rozwiązanie ważnego związku małżeńskiego przez sąd na żądanie jednego lub obojga małżonków. Rozwód oprócz śmierci współmałżonka, uznania go za zmarłego i unieważnienia małżeństwa jest jedną z okoliczności kończących małżeństwo. Kto składa pozew o rozwód? Rozwiązania małżeństwa przez Sąd może żądać każdy z małżonków. Warunkiem jest tu trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego. Warto już w tym miejscu wskazać, iż co do zasady rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia. Wyjątkiem są tu sytuacje, gdy drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo gdy odmowa jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Sąd nie orzeknie również rozwodu, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Co to jest trwały i zupełny rozkład pożycia będący najważniejszą przesłanką do orzeczenia rozwodu? Zawierając związek małżeński pomiędzy małżonkami powstaje więź emocjonalna, fizyczna i ekonomiczna. O trwałym i zupełnym rozkładzie pożycia mówimy zatem, gdy dochodzi do zerwania tych więzi. Ustanie powyższych więzi stanowi pozytywne przesłanki rozwodowe, które muszą zostać ustalone w toku każdego procesu rozwodowego – zarówno z orzekaniem o winie, jak również bez orzekania o winie. Warto zatem już w pozwie opisać okoliczności i przyczyny rozkładu pożycia małżeńskiego ze wskazaniem, iż ustały powyżej wskazane więzi oraz że sytuacja ta ma charakter trwały, a zatem nie ma szans na ponowne odtworzenie więzi małżeńskich. Na marginesie zauważyć należy, że nie wszystkie więzi muszą być zerwane całkowicie, aby sąd mógł uznać rozkład pożycia za trwały i zupełny. Przykładowo zdarza się, że rozwód dostają małżonkowie, którzy nadal stale ze sobą zamieszkują. Właściwość sądu. Pozew o rozwód wnosi się do sądu okręgowego właściwego ze względu na ostatnie wspólne miejsce zamieszkania małżonków, jeżeli choć jedno z nich ma tam miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu.Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda. Ile kosztuje pozew rozwodowy? Sam pozew o rozwód podlega opłacie stałej w wysokości 600 zł. Oczywiście można wnioskować o zwolnienie z kosztów sądowych z uwagi na brak wystarczających środków finansowych na pokrycie opłaty. Pozew rozwodowy z orzeczeniem lub bez orzekania o winie.Wśród rozwodów można wyróżnić dwa typy: Innymi słowy, Sąd może orzec rozwód z winy powoda, pozwanego, obojga małżonków. Możliwe jest również orzeczenie rozwodu bez orzekania o winie, jednak tylko na zgodny wniosek stron. Gdy zatem powód wnosi o rozwód bez orzekania o winie, pozwany musi się zgodzić na takie rozstrzygnięcie. Warto pamiętać, iż to, czy wnosimy o rozwód z orzeczeniem o winie czy też nie – ma wpływ na długość procesu, koszty procesu oraz ewentualne dalsze roszczenia stron (np. alimenty). Pozew rozwodowy, a dzieci. Jeżeli rozwodzący się małżonkowie posiadają wspólne małoletnie dzieci w pozwie należy wskazać, jakiego rozstrzygnięcia domagamy się w kwestii władzy rodzicielskiej, alimentów na dzieci oraz kontaktów.Jeżeli rodzice są zgodni co do powyższych kwestii – to Sąd uwzględni ich ustalenia, o ile nie naruszają dobra dziecka. W braku takiego porozumienia Sąd dokona samodzielnego rozstrzygnięcia. Rozwód małżeństwa bezdzietnego. Rozwód małżeństwa bezdzietnego nie zawiera istotnych różnic formalnych i prawnych od rozwodu małżeństwa posiadającego małoletnie dzieci. Przy czym z uwagi na charakter związku małżonków w takim rozwodzie ograniczona jest kontrola przesłanek negatywnych rozwodu oraz sąd nie orzeka o kwestiach pobocznych, związanych z władzą rodzicielską oraz kontaktami z dziećmi. Pozwy o rozwód małżonków, którzy nie posiadają małoletnich wspólnych dzieci bez orzekania o winie w głównej mierze dotyczą małżeństw z niewielkim stażem małżeńskim, gdzie jako przyczynę wskazuje się niezgodność charakterów. W takim przypadku postępowania sądowe trwają zasadniczo krótko i opierają się głównie na zeznaniach stron, świadków i akcie małżeństwa. Jeśli zaś małżonkowie bezdzietni wnoszą o orzeczenie rozwodu z winy drugiej strony, wówczas taki pozew o rozwód musi zawierać liczne wnioski dowodowe, których celem jest wykazanie winy przeciwnej strony w zakresie pożycia małżeńskiego. Przykładowo: zeznania świadków, dokumentacja medyczna, dokumentacja prywatna, taka jak korespondencja elektroniczna lub teleinformatyczna. Co warto zauważyć, często fakt braku posiadania dzieci jest wskazywany jako okoliczność trwałego i zupełnego pożycia. Postępowanie z orzekaniem o winie trwa z reguły dłużej, albowiem celem przeprowadzenia postępowania dowodowego konieczne jest przeprowadzenie przynajmniej kilku rozpraw. Pozew rozwodowy, a wspólne mieszkanie. Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. Na zgodny wniosek stron sąd może w wyroku orzekającym rozwód orzec również o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, jeżeli drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez dostarczenia lokalu zamiennego i pomieszczenia zastępczego, o ile podział bądź jego przyznanie jednemu z małżonków są możliwe. Pozew rozwodowy z podziałem majątku W pozwie rozwodowym można wnosić o podział wspólnego majątku małżeńskiego. Sąd przeprowadzi podział, jeżeli nie spowoduje to nadmiernej zwłoki w postępowaniu. Niemniej warto zauważyć, iż szczególnie wyjątkowo Sąd rozstrzyga w postępowaniu rozwodowym o podziale majątku. Po rozwodzie. Małżonek rozwiedziony winien również pamiętać, iż w ciągu trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się orzeczenia rozwodu, przysługuje mu uprawnienie do złożenia przed kierownikiem USC lub konsulem oświadczenia, w którym zawrze on żądanie powrotu do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa. Jeśli Pani/Pana sprawa nie należy do najłatwiejszych i stanowi duże obciążenie psychiczne – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Doradzimy, sporządzimy pozew oraz dalsze pisma, a także wesprzemy w tak trudnym doświadczeniu życiowym jakim jest rozwód.
Ustanowienie rozdzielności majątkowej z datą wsteczną
Zawierając związek małżeński, z mocy prawa między małżonkami co do zasady powstaje ustrój wspólności ustawowej małżeńskiej. Co to oznacza? Najprościej rzecz ujmując, wszystkie składniki majątkowe nabyte po zawarciu małżeństwa z pewnymi wyjątkami, wchodzą w skład majątku wspólnego małżonków. Na temat majątku wspólnego i osobistego pisaliśmy tutaj: https://kancelaria-madon.pl/majatek-wspolny-a-majatek-osobisty-malzonkow/ Rozdzielność majątkowa u notariusza. Może się jednak okazać, że małżonkowie, z różnych powodów chcą zachować osobne majątki. Jeżeli są co do tego zgodnie, mogą udać się do notariusza i zawrzeć umowę o rozdzielności majątkowej, zwaną powszechnie intercyzą. Mogą to uczynić w każdym czasie zarówno przed jak i po zawarciu związku małżeńskiego. Niemniej jednak taka umowa odnosi skutek wyłącznie na przyszłość. Na marginesie, przypomnieć warto, iż ustanowienie rozdzielności majątkowej pozwala zarówno zachować osobne majątki, jak i uchronić przed odpowiedzialnością za zobowiązania (np. długi) drugiego małżonka. W przypadku jednak, gdy między małżonkami brak jest porozumienia lub chcą uzyskać rozdzielność majątkową z datą wsteczną, każdy z małżonków może z ważnych powodów żądać ustanowienia rozdzielności majątkowej przez sąd. Więcej na ten temat rozdzielności majątkowej jako takiej pisaliśmy tutaj: https://kancelaria-madon.pl/rozdzielnosc-majatkowa/ Rozdzielność majątkowa z datą wsteczną. W tym wpisie skupimy się na rozdzielności majątkowej małżeńskiej z datą wsteczną, która następuje wyłącznie na mocy wyroku sądowego. Uznając powództwo za zasadne, sąd wydaje wyrok ustanawiający rozdzielność majątkową między małżonkami z dniem oznaczonym w wyroku. Co do zasady będzie to najwcześniej dzień wniesienia pozwu. Jednakże, sąd w wyjątkowych wypadkach może ustanowić między małżonkami ustrój rozdzielności majątkowej z dniem wcześniejszym niż dzień złożenia pozwu. Jest to niewątpliwie bardzo dobre rozwiązanie dla osób pozostających w długotrwałej separacji faktycznej lub pragnących uchronić się przed konsekwencjami zaciągniętych zobowiązań drugiego małżonka. Warto pamiętać, że zniesienie wspólności majątkowej wyrokiem sądu jest skuteczne również wobec osób trzecich, a zatem również wobec np. wierzycieli jednego z małżonków. Innymi słowy, po ustanowieniu rozdzielności majątkowej na mocy wyroku sądu, nie jest możliwe skierowanie egzekucji przeciwko małżonkowi dłużnika, nawet jeżeli zobowiązania finansowe zostały zaciągnięte za zgodą drugiego małżonka. W tym wypadku, egzekucja wierzytelności będzie ograniczona jedynie do majątku osobistego dłużnika oraz składników majątkowych majątku wspólnego, które weszły do niego przed dniem oznaczonym w wyroku. Kto może wystąpić z powództwem o ustanowienie rozdzielności majątkowej z datą wsteczną? Prawo do wystąpienia z żądaniem o ustanowienie rozdzielności majątkowej posiada każdy z małżonków, jak również wierzyciel, jeżeli uprawdopodobni, że jego wierzytelność stwierdzona tytułem wykonawczym wymaga dokonania podziału majątku wspólnego. Warto zwrócić uwagę, że nie jest wykluczone aby małżonek wyłącznie winny separacji faktycznej żądał ustanowienia rozdzielności majątkowej przez sąd. Powództwo może wnieść również prokurator. Właściwość sądu. Sprawy, których przedmiotem jest rozdzielność majątkowa z datą wsteczną należą do właściwości rzeczowej sądów rejonowych. Zazwyczaj będzie to sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich nadal w tym miejscu zamieszkuje lub przebywa. W sytuacji odmiennej właściwy będzie sąd miejsca zamieszkania pozwanego, a gdy nie można go ustalić, sąd właściwy miejscowo dla powoda. Z jaką datą można ustanowić rozdzielność majątkową? Rozdzielność majątkowa w normalnych okolicznościach powstaje z dniem wydania wyroku sądowego. W wyjątkowych przypadkach, sąd może ustanowić rozdzielność majątkową z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa, w szczególności jeżeli małżonkowie żyli w rozłączeniu (art. 52 § 2 k.r.o). Sąd pod dokonaniu analizy sprawy może określić w wyroku dzień, w którym małżonkowie przestali prowadzić wspólne gospodarstwo domowe i nastąpiła między nimi separacja faktyczna, a w związku z tym, niemożliwe stało się współdziałanie w zarządzie majątkiem wspólnym. Oczywiście należy pamiętać, że w niniejszym wpisie mowa o ustanowieniu rozdzielności majątkowej w trakcie małżeństwa. Uprawomocnienie się bowiem wyroku rozwodowego wyłącza możliwość ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej, ponieważ wskutek ustania małżeństwa, automatycznie ustaje wspólność majątkowa. Datę ustanowienia rozdzielności majątkowej sąd ustala w wyroku, wskazując konkretny dzień, miesiąc i rok. Z jakich powodów można ustanowić rozdzielność majątkową z data wsteczną? Podstawowym warunkiem uwzględnienia przez sąd powództwa o ustanowienie rozdzielności majątkowej między małżonkami jest wystąpienie ważnych powodów. Przepisy prawa nie definiują tego pojęcia. Niemniej jednak, w praktyce za ważne powody uznaje się wystąpienie w danym małżeństwie okoliczności, które uniemożliwiają dalsze pozostawanie we wspólności majątkowej bez naruszenia interesów bez naruszenia dobra rodziny lub współmałżonka. Sądy orzekają rozdzielność rzadko i tylko wtedy, gdy wystąpią ku temu szczególnie ważne okoliczności. Do najczęstszych powodów ustanowienia rozdzielności majątkowej z datą wsteczną należą: Dokonując analizy okoliczności faktycznych, Sąd musi wykazać się dużą dozą ostrożności i wnikliwości. Jak rozdzielność majątkowa wpływa na dziedziczenie po sobie małżonków? Tak rozdzielność majątkowa ustalona przez sąd jak i intercyza nie powodują automatycznego wyłączenia od dziedziczenia po sobie małżonków. Małżonkowie w dalszym ciągu po sobie dziedziczą, jednak zmianie ulega skład dziedziczonego majątku. Nie dziedziczą oni z połowy majątku wspólnego małżeńskiego, a z całości majątku osobistego zmarłego małżonka. Dokumentem, na podstawie którego możemy wyłączyć małżonka od dziedziczenia jest testament.
Odrzucenie spadku po nowelizacji z listopada 2023r.
Po śmierci spadkodawcy – zgodnie z art. 1012 Kodeksu cywilnego spadkobiercy mają 6 miesięcy na podjęcie decyzji, czy: Dotyczy to zarówno spadkobiercy, któremu spadek przypada z ustawy, jaki i z testamentu. Spadek może obejmować aktywa (np. mieszkanie, samochód, pieniądze) lub pasywa, czyli długi, których nie spłacił spadkodawca. W sytuacji, gdy pasywa przewyższają aktywa – większość osób decyduje się odrzucić spadek. Spadkobierca, który odrzuca spadek, jest wyłączony z dziedziczenia i jest traktowany tak, jakby nie dożył otwarcia spadku. Oznacza to, że ani nie otrzymuje majątku zostawionego przez zmarłego, ani też nie odpowiada za długi związane ze spadkiem. Jaka jest kolejność dziedziczenia? Jeżeli spadkobierca ustawowy odrzuci spadek, to do spadku zostaje powołany następny w kolejności spadkobierca ustawowy, zgodnie z przepisami prawa spadkowego. Najpierw dziedziczy małżonek i dzieci spadkodawcy, potem wnuki i dalsi zstępni. Gdy nie ma zstępnych to rodzice zmarłego, przy braku jednego z rodziców lub obojga – rodzeństwo, a potem dzieci rodzeństwa itd. Termin na odrzucenie spadku Zgodnie z art. 1015 § 1 Kodeksu cywilnego oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku może być złożone, jak wskazano powyżej- w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. Dla każdego spadkobiercy termin ten może być różny, gdyż biegnie odrębnie dla każdego spadkobiercy. Co do zasady termin liczymy od dnia śmierci spadkodawcy. Niemniej jednak może być tak, iż o śmierci danej osoby dowiemy się później niż nastąpił zgon. Wówczas termin na odrzucenie spadku liczymy od dnia, w którym dowiedzieliśmy się o śmierci danej osoby. Spadkobierca, który jest powołany do spadku w dalszej kolejności może złożyć oświadczenie od chwili, w której dowiedział się, że osoby dochodzące do spadku przed nim, nie mogą lub nie chcą dziedziczyć, np. zostały wydziedziczone lub zdecydowały się na odrzucenie spadku. Gdy spadkobierca nie ma zdolności do czynności prawnych (np. małoletni), wówczas termin biegnie od chwili, w której o tytule jego powołania dowiedział się jego przedstawiciel ustawowy. Natomiast w przypadku spadkobiercy dziecka poczętego, lecz jeszcze nienarodzonego, termin zaczyna biec od chwili żywego urodzenia się dziecka. Bardzo ważne jest, aby poszczególni spadkobiercy odrzucali spadek w kolejności dziedziczenia. Przedwczesne bowiem złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku jest – bezskuteczne. Zgodnie z art. 1015 § 1.1 Kodeksu cywilnego, jeżeli spadkobierca złożył do sądu wniosek o odebranie od niego oświadczenia o przyjęciu spadku lub odrzuceniu spadku przed upływem 6 miesięcznego terminu, to termin będzie zachowany niezależnie od tego kiedy sąd odbierze to oświadczenie. W tym przypadku decyduje zatem dzień złożenia wniosku o odebranie oświadczenia o przyjęciu spadku lub odrzuceniu spadku, a nie dzień odebrania od spadkobiercy oświadczenia przez sąd. Jak odrzucić spadek? Zgodnie z art. 1018 §3 Kodeksu cywilnego oświadczenie o odrzuceniu spadku składa się przed sądem lub przed notariuszem. Odrzucenie spadku przed sądem. Oświadczenie o odrzuceniu spadku należy złożyć w sądzie rejonowym, w którego okręgu znajduje się miejsce zamieszkania lub pobytu spadkobiercy, który zdecydował się na odrzucenie spadku. Sąd ten niezwłocznie prześle oświadczenie o odrzuceniu spadku do sądu spadku. Oświadczenie o przyjęciu może być także złożone bezpośrednio w sądzie spadku w toku trwającego już postępowania o stwierdzenie praw do spadku (art. 640 Kodeksu postępowania cywilnego). Zgodnie z art. 641 Kodeksu postępowania cywilnego, oświadczenie o odrzuceniu spadku powinno zawierać: Nadto, składający oświadczenie zobowiązany będzie do wskazania wszelkich znanych osób należących do kręgu spadkobierców ustawowych oraz wszelkich testamentów, a także danych dotyczących treści i miejsca przechowania testamentów. Odrzucenie spadku u notariusza Po pierwsze, osoba, która chce odrzucić spadek musi uprawdopodobnić, że jest spadkobiercą. W związku z tym, złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku przed notariuszem wymaga, między innymi: Czasem do przygotowania aktu notarialnego – w przedmiocie oświadczenia o odrzuceniu spadku może być konieczne okazanie również innych dokumentów– np. aktów notarialnych w przedmiocie oświadczenia o odrzuceniu spadku dot. osób, które wcześniej odrzuciły spadek. Po sporządzeniu aktu notarialnego zawierającego oświadczenie o odrzuceniu spadku, notariusz prześle odpis aktu do sądu spadku, czyli tego, który będzie badać kto dziedziczy po spadkodawcy. Co gdy nie złożymy oświadczenia w ustawowym terminie ? Co do zasady, jeżeli nie odrzucimy spadku w terminie 6 miesięcy od dowiedzenia się o tytule swego powołania, wówczas w myśl art. 1015 §2 Kodeksu cywilnego – następuje przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Może się też zdarzyć, iż spadkobierca, pod wpływem błędu lub groźby nie złożył żadnego oświadczenia w terminie. W takiej sytuacji może się uchylić od skutków prawnych niezachowania terminu przed sądem z jednoczesnym złożeniem oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku. Uchylenie się od skutków prawnych niezachowania terminu złożenia oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku wymaga jednakże zatwierdzenia przez sąd. Co się dzieje dalej po odrzuceniu spadku? W przypadku dziedziczenia ustawowego, może nastąpić dziedziczenie zstępnych tego, który odrzucił spadek, albo zwiększenie udziałów pozostałych spadkobierców w spadku, bądź dojście do dziedziczenia osób powołanych w dalszej kolejności. Odrzucenie spadku za małoletnich . Odsyłam do odrębnego artykułu: https://kancelaria-madon.pl/odrzucenie-spadku-za-maloletnich/ Na marginesie – co oznacza dziedziczenie z dobrodziejstwem inwentarza? Wbrew powszechnemu mniemaniu, nabycie spadku z dobrodziejstwem inwentarza, nie zwalnia z obowiązku zapłaty długów zmarłego spadkodawcy. Spadkobiercy odpowiadają jednak za długi spadkowe wyłącznie do wysokości wartości odziedziczonego majątku, ale całym swoim majątkiem. Innymi słowy, wierzyciel będzie mógł wyegzekwować tylko tyle, ile wynosi wartość odziedziczonego majątku. A zatem, w sytuacji gdy w skład spadku nie wchodzą żadne aktywa, a jedynie długi – spadkobierca nie musi ich w ogóle regulować. Z kolei, gdy spadkobierca odziedziczył majątek o wartości 20 000zł. oraz długi w wysokości 80 000zł. – wierzyciel może zażądać od spadkobiercy spłaty długu w kwocie nie wyższej niż 20 tys. zł, jednakże może jej dochodzić z całego majątku spadkobiercy. Czym się różni odrzucenie spadku od notarialnego zrzeczenia się spadku? Odrzucenie spadku często mylone jest ze zrzeczeniem się spadku. Tymczasem są to dwie zupełnie różne instytucje. Odrzucić spadek możemy dopiero po śmierci spadkodawcy, natomiast zrzeczenie się praw do spadku to umowa zawarta pomiędzy spadkobiercą ustawowym, a przyszłym spadkodawcą, w której spadkobierca zrzeka się dziedziczenia po przyszłym spadkodawcy z ustawy. Umowa taka zawierana jest za życia przyszłego spadkodawcy i powinna być zawarta w formie aktu notarialnego (art. 1048 Kodeksu cywilnego).
Odrzucenie spadku za małoletnich
W tym wpisie dowiedzą się Państwo jak odrzucić spadek za małoletnie dziecko. Na temat samego zaś odrzucenia spadku – pisaliśmy tutaj: https://kancelaria-madon.pl/odrzucenie-spadku-po-nowelizacji-z-listopada-2023r/ Jeżeli oboje rodzice – odrzucają spadek jednocześnie za wszystkie swoje małoletnie dzieci, co do których posiadają władze rodzicielską – mogą udać się bezpośrednio do notariusza w celu odrzucenia spadku za małoletnich. Jeśli jednak nie mogą odrzucić spadku jednocześnie za wszystkie swoje małoletnie dzieci, co do których posiadają władze rodzicielską albo tej władzy nie posiadają – muszą złożyć wniosek do sądu o wyrażenia zgody na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka, czyli wniosek na wyrażenie zgodny na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego. WAŻNE! Zgoda sądu opiekuńczego na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego nie stanowi oświadczenia o odrzuceniu spadku. Dopiero po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego, rodzice muszą złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku w imieniu dziecka, albo u notariusza, albo w sądzie. Jaki jest termin na złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku przez małoletniego? Taki sam jak dla wszystkich – 6 miesięcy. Z tym zastrzeżeniem, że w przypadku osób małoletnich termin do składania oświadczenia rozpocznie swój bieg z chwilą uzyskania przez ich przedstawicieli ustawowych wiedzy o powołaniu do spadku. Co ważne, zgodnie z art. 1015 §12 Kodeksu cywilnego, jeżeli do złożenie oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku wymagana jest zgoda sądu – bieg terminu do złożenia oświadczenia ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania sądowego w przedmiocie udzielenia zgody. Do jakiego sądu wystąpić o zgodę? Co do zasady – do Sądu opiekuńczego. Niemniej jednak, zgodnie z art. 641 §2 Kodeksu postępowania cywilnego z chwilą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, wniosek o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka (zgoda na odrzucenie spadku w imieniu dziecka) złożony do sądu opiekuńczego, przekazuje się do dalszego rozpoznania sądowi spadku. Innymi słowy, od momentu wszczęcia postępowania o stwierdzanie nabycia spadku po zmarłym – zgodę na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego wydaje już sąd spadku. Jeśli do odrzucenia spadku za małoletniego wymagana jest zgoda Sądu i już ją uzyskaliśmy – to teraz powinniśmy w imieniu małoletniego złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku. Możemy je złożyć albo w sądzie albo u notariusza. W jakim sądzie można złożyć oświadczenie od odrzuceniu spadku za małoletniego? Właściwy będzie sąd rejonowy, w którego okręgu znajduje się miejsce zamieszkania lub pobytu składającego oświadczenie. W myśl jednak art. 640 §2 Kodeksu postępowania cywilnego, oświadczenie o odrzuceniu spadku może być złożone w sądzie spadku jeśli uprzednio zostało wszczęte postępowania o stwierdzenie nabycia spadku. Odrzucenie spadku za małoletniego u notariusza Zgodnie z nowelizacja przepisów Kodeksu postępowania cywilnego oraz Kodeksu cywilnego, rodzice mogą złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku w imieniu dziecka bez uzyskiwania zgody sądu rodzinnego. Aby jednak móc odrzucić spadek w imieniu małoletniego bez zgody sądu przedstawiciel ustawowy musi spełniać następujące warunki: Innymi słowy, jeżeli ojciec odrzuca spadek po swojej matce (babce dziecka) i ma dwoje dzieci, to oboje te dzieci muszą odrzucić spadek – czyli ojciec musi odrzucić spadek za oboje swoich dzieci. Jeżeli jednak jedno z tych dzieci jest pełnoletnie to najpierw będzie musiało odrzucić spadek dziecko pełnoletnie, aby ojciec mógł odrzucić spadek w imieniu dziecka niepełnoletniego. Powyższe warunki nie musza być spełnione, jeżeli przed złożeniem oświadczenia zostało wydane zezwolenie sądu na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka w postaci odrzucenia spadku. Złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku przed notariuszem wymagane dokumenty: Oświadczenie o odrzuceniu spadku w imieniu małoletniego rodzice przy zachowaniu powyższych warunków mogą złożyć u notariusza lub w sądzie.
Co robić gdy Pracodawca nie płaci wynagrodzenia?
Zgodnie z przepisami prawa, jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy jest terminowe i prawidłowe wypłacanie wynagrodzenia. Wypłata wynagrodzenia winna następować co najmniej raz w miesiącu, z dołu , w stałym, z góry ustalonym terminie, nie później niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Pracownik, który nie otrzymał pieniędzy za pracę, ma kilka możliwości dochodzenia swoich praw. Do najważniejszych należą: wezwanie pracodawcy do zapłaty, zawiadomienie Państwowej Inspekcji Pracy albo pozew o zapłatę do sądu pracy. 1. Przedsądowe wezwanie do zapłaty Pracownik, któremu Pracodawca zalega z zapłatą wynagrodzenia – może sporządzić i wysłać osobiście lub zlecić to profesjonalnemu pełnomocnikowi w osobie np. radcy prawnego. Z doświadczenia wiemy, że nie jednokrotnie już samo wezwanie do zapłaty opatrzone pieczątką Kancelarii działa na Pracodawców dyscyplinująco i przynosi oczekiwany skutek w postaci zapłaty. 2. Pracownik może zawiadomić Państwową Inspekcję Pracy, że Pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia. W takim wypadku, skargę na działalność pracodawcy należy kierować zgodnie z właściwością do okręgowego inspektoratu pracy lub oddziału okręgowego inspektoratu pracy właściwego do rozpatrzenia sprawy ze względu na siedzibę pracodawcy. Skarga powinna zawierać: – miejscowość i datę sporządzenia skargi, – dane osoby wnoszącej skargę, czyli imię, nazwisko oraz adres, dane osoby wnoszącej skargę, czyli imię, nazwisko oraz adres, warto nadmienić, iż dane osoby wnoszącej skargę podlegają ochronie i nie są ujawniane w trakcie kontroli, chyba że skarżący wyrazi na to pisemną zgodę. – treść skargi – z dokładną nazwą i adresem Pracodawcy oraz z krótkim opisem nieprawidłowości, które wystąpiły. Inspektor, w trakcie kontroli może zażądać od Pracodawcy złożenia odpowiednich wyjaśnień. Jeśli na skutek przeprowadzonej kontroli, Inspektor stwierdzi, że Pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia lub wypłaca je z opóźnieniem, może: 3. Innym rozwiązaniem jest wniesienie pozwu do sądu pracy, a konkretnie pozwu o zapłatę wynagrodzenia za pracę wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia. Jakie wymogi winien spełniać pozew? Właściwość sądu W sprawach dotyczących zapłaty zaległego wynagrodzenia ze stosunku pracy – Sądem właściwym jest sąd pracy lub inaczej wydział pracy i ubezpieczeń społecznych. W zależności od wartości przedmiotu sporu, zgodnie z art. 17 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1550) (dalej: KPC) – w przypadku gdy Pracodawca zalega za zapłata wynagrodzenia w kwocie łącznej do 100 tys. zł – sądem właściwym jest sąd rejonowy, a powyżej tej kwoty: sąd okręgowy. Z kolei właściwość miejscową Sądu uzasadnia art. 461 § 1 KPC , powództwo w sprawie z zakresu prawa pracy można wytoczyć bądź przed sąd ogólnie właściwy dla strony pozwanej, bądź przed sąd, w którego obszarze właściwości praca jest, była lub miała być wykonywana. Warto zauważyć, iż obecnie wiele osób świadczy pracę w formie zdalnej. W takim wypadku, pracownicy mogą wytoczyć sprawę przed sądem właściwym według swojego miejsca zamieszkania. Wartość przedmiotu sporu w pozwie o zapłatę wynagrodzenia Na wstępie warto podkreślić, iż przed sądem dochodzi się wynagrodzenia wyrażanego w kwocie brutto. W jednym pozwie można żądać zapłaty za więcej niż jeden miesiąc. Warto pamiętać, iż prawidłowe określnie wysokości należnej pensji jest bardzo istotne dla przebiegu postępowania. W myśl art. 4801 § 1 w zw. z art. 499 KPC pozew o zapłatę zaległego wynagrodzenia można złożyć w postępowaniu upominawczym, w wyniku którego Sąd wyda nakaz zapłaty, który po uprawomocnieniu się ma moc wyroku. Obligatoryjne elementy pozwu: Pracownik może złożyć pozew osobiście, pocztą lub przez pełnomocnika. Komplet dokumentów (wraz z kopią umowy) trzeba przygotować w trzech egzemplarzach: dla siebie, sądu oraz dla podmiotu pozwanego. Warto pamiętać, że roszczenia pracownicze ulegają przedawnieniu po upływie 3 lat od daty wymagalności (w przypadku niewypłaconego wynagrodzenia – od terminu wypłaty). Nasza Kancelaria posiada bogate doświadczenie w powyższej materii. Chętnie pomożemy Państwu w podjęciu odpowiedni działań – zapraszamy do kontaktu.
Alimenty na rzecz dzieci
Co do zasady rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie samodzielnie się utrzymać, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Obowiązek alimentacyjny rodziców względem dzieci – dotyczy wszystkich dzieci, niezależnie od tego czy pochodzą ze związku małżeńskiego, czy też ze związku pozamałżeńskiego. Wszystkie bowiem dzieci mają takie same prawa do otrzymywania alimentów ze strony rodzica, który nie wywiązuje się dobrowolnie z tego obowiązku. Za wyjątkiem sytuacji, gdy dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania, dopóki dziecko jest małoletnie – rodzic ma obowiązek utrzymywać dziecko. Warto jednak podkreślić, iż osiągnięcie przez dziecko, nie skutkuje automatycznie wygaśnięciem obowiązku alimentacyjnego. Prawo do alimentacji zależne jest bowiem od tego, czy dziecko jest już w stanie samodzielnie się utrzymać, czy też nie. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie określa żadnej granicy wieku, po osiągnięciu której dziecko bezwzględnie traci prawo do alimentów. Przykładowo, jeśli dziecko kontynuuje naukę, by zdobyć zawód, jeśli jest chore, niepełnosprawne – rodzice nadal mają obowiązek je utrzymywać. Nie oznacza to jednak, że dziecko ma prawo do alimentów tak długo, jak się uczy, np. do 30 roku życia. Jeżeli osiągnęło już etap edukacji pozwalający na zdobycie zawodu i usamodzielnienie się, a w konsekwencji podjęcie pracy i samodzielne utrzymanie się – rodzic może starać się o uchylenie obowiązku alimentacyjnego. Tak samo w sytuacji, gdy dorosłe dziecko jedynie pozornie kontynuuje edukację – np. co roku zmienia szkołę, żadnej nie kończy, nie uczęszcza na zajęcia. Nadto, jeżeli świadczenie alimentacyjne względem dziecka pełnoletniego jest dla rodzica połączone z nadmiernym dla niego uszczerbkiem – to również może się starać o uchylenie tegoż obowiązku. W sprawach o alimenty nie ma reguły, Sąd każda sytuacje ocenia indywidualnie. Należy mieć na uwadze, że w wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego (np. przygotowywanie posiłków, opieka w chorobie, wspólne spędzanie wolnego czasu). W takim wypadku świadczenie alimentacyjne od pozostałych zobowiązanych skutkować będzie proporcjonalnym zwiększeniem. Warto pamiętać, że w czasie trwania procesu o rozwód lub o separację, nie może być wszczęta przed sądem rejonowym odrębna sprawa o alimenty pomiędzy małżonkami albo pomiędzy nimi a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi co do świadczeń za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację. Pozew lub wniosek o zabezpieczenie w takiej sprawie sąd przekaże sądowi, w którym toczy się sprawa o rozwód lub o separację, Z kolei postępowanie w sprawie o alimenty wszczęte przed wytoczeniem powództwa o rozwód lub o separację, ulega z urzędu zawieszeniu z chwilą wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację co do świadczeń za okres od jego wytoczenia, a sąd rejonowy przekazuje akta sądowi okręgowemu, prowadzącemu sprawę o rozwód/separację. Odnośnie spraw alimentacyjnych – zapraszamy do zapoznania się z naszymi innymi artykułami w tej materii. Gdyby zaś potrzebowali Państwo wsparcia w zakresie spraw z wiązanych z ustaleniem, podwyższeniem, tudzież zmniejszeniem alimentów- zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.
Alimenty między małżonkami i byłymi małżonkami
Tak w trakcie trwania małżeństwa, jak i po jego ustaniu małżonek może żądać od współmałżonka / byłego małżonka alimentów niezbędnych do swojego utrzymania. W pierwszym przypadku, możemy mieć do czynienia np. z sytuacją gdy w wyniku ustaleń małżonków, jeden z nich zajmuje się domem i dziećmi, a drugi pracuje, zaś po pewnym czasie małżonek, który pracuje i zarabia, zaprzestaje przekazywania środków na utrzymanie domu i rodziny drugiemu współmałżonkowi. W takiej sytuacji, współmałżonek, który nie otrzymuje pieniędzy na utrzymanie, może złożyć do sądu rodzinnego pozew o alimenty. W drugim przypadku, kwestia alimentów na rzecz byłego małżonka może zostać określona przez sąd zarówno w wyroku orzekającym rozwód bądź wyroku/postanowieniu orzekającym separację, jak i w odrębnym postępowaniu sądowym, jeśli już po uprawomocnieniu się orzeczenia o rozwodzie/separacji zaistnieją ustawowe przesłanki i były małżonek wystąpi z pozwem o zasądzenie na jego rzecz – alimentów. W myśl art. 60 §1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego – Małżonek rozwiedziony/po orzeczeniu separacji, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego. Z kolei zgodnie z treścią art. 60 §2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego – jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód/separacja pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku. Obowiązek dostarczania środków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez małżonka uprawnionego do alimentów, nowego małżeństwa. Gdy zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia (w przypadku rozwodu bez orzekania o winie), obowiązek alimentacyjny wygasa także z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży wymieniony termin pięcioletni. Pozew o przedłużenie obowiązku alimentacyjnego powinien zostać złożony przed upływem tego okresu. W przypadku orzeczenia separacji, brak jest powyższego pięcioletniego ograniczenia czasowego. Warto pamiętać, że w czasie trwania procesu o rozwód lub o separację, nie może być wszczęta przed sądem rejonowym odrębna sprawa o alimenty pomiędzy małżonkami albo pomiędzy nimi a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi co do świadczeń za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację. Pozew lub wniosek o zabezpieczenie w takiej sprawie sąd przekaże sądowi, w którym toczy się sprawa o rozwód lub o separację, Z kolei postępowanie w sprawie o alimenty wszczęte przed wytoczeniem powództwa o rozwód lub o separację, ulega z urzędu zawieszeniu z chwilą wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację co do świadczeń za okres od jego wytoczenia, a sąd rejonowy przekazuje akta sądowi okręgowemu, prowadzącemu sprawę o rozwód/separację. Odnośnie spraw alimentacyjnych – zapraszamy do zapoznania się z naszymi innymi artykułami w tej materii. Gdyby zaś potrzebowali Państwo wsparcia w zakresie spraw z wiązanych z ustaleniem, podwyższeniem, tudzież zmniejszeniem alimentów- zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.
Alimenty
Zgodnie z art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego alimenty służą zapewnieniu środków utrzymania, chodzi tu o bieżące potrzeby, takie jak wyżywienie, ubranie, wypoczynek, koszty leczenia, koszty utrzymania mieszkania czy rehabilitacji, a w miarę potrzeby to także zapewnienie środków wychowania, m.in. kształcenia, tym członkom rodziny, którzy nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich uzasadnionych potrzeb. Czym jest obowiązek alimentacyjny? Alimenty to obowiązek, który obciąża krewnych w linii prostej (dziadkowie-rodzice-dzieci-wnuki), rodzeństwo (brat-siostra) oraz wzajemnie małżonków, który polega na dostarczaniu środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania. W określonych sytuacjach, jeśli odpowiada to zasadom współżycia społecznego obowiązek alimentacyjny może zostać orzeczony także pomiędzy byłymi małżonkami, jak i również pomiędzy dzieckiem a mężem matki, dzieckiem a żoną ojca (czyli pomiędzy pasierbem a ojczymem/macochą). Co do zasady, obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych – obciąża bliższych stopniem przed dalszymi. Natomiast krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. Obowiązek utrzymania i wychowania dzieci ciąży przede wszystkim na ich rodzicach. Jeżeli zaś rodzice nie są w stanie w całości lub w części sprostać swoim obowiązkom alimentacyjnym względem dziecka, skutkiem czego mogłoby ono znaleźć się w niedostatku – w grę wchodzi subsydiarny obowiązek dalszych krewnych – np. dziadków. Z kolei obowiązek jednego małżonka do dostarczania środków utrzymania drugiemu małżonkowi po rozwiązaniu lub unieważnieniu małżeństwa albo po orzeczeniu separacji, wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych tego małżonka. W zakresie zaś obowiązku alimentacyjnego ojczyma/macochy względem pasierba, tudzież pasierba względem ojczyma/macochy pod uwagę bierze się przede wszystkim zasady współżycia społecznego. Kto jest uprawniony do otrzymywania alimentów? Klasycznymi sytuacjami są alimenty należne dzieciom od rodziców, a w określonych sytuacjach alimenty między tak obecnymi, jak i byłymi małżonkami. – szczegóły w innych naszych artykułach. Nadto, uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, kto znajduje się w niedostatku, przez co rozumie się stan, w którym dana osoba nie może własnymi siłami zaspokoić swoich usprawiedliwionych potrzeb w całości lub w części. Z kolei usprawiedliwione potrzeby to takie, których zaspokojenie zapewni uprawnionemu normalne warunki bytowania, odpowiednie do jego stanu zdrowia i wieku. W jakiej wysokości Sąd zasądza alimenty? Zakres świadczenia alimentacyjnego zależny od usprawiedliwionych potrzeb Uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości Zobowiązanego. Co znamienne, przez majątkowe możliwości Zobowiązanego rozumie się nie tylko wynagrodzenie, które Zobowiązany, czyli Pozwany otrzymuje w chwili orzekania o alimentach. W sytuacji bowiem, gdy Pozwany nie pracuje – ale jest zdolny do pracy i może pracować albo pracuje, ale wykazuje oficjalnie zarobki znacząco poniżej swoich kwalifikacji i możliwości zawodowych – sąd bierze pod uwagę potencjalne możliwości zarobkowe Pozwanego, tj. ile Pozwany mógłby zarobić, gdyby wykorzystywał w pełni swoje możliwość zarobkowe. Warto pamiętać, że na zakres świadczeń alimentacyjnych nie wpływają: Pozew o alimenty – kwestie formalne Pozew o alimenty należy złożyć w sądzie rejonowym właściwym dla zamieszkania Uprawnionego do alimentów. Należy oznaczyć strony postępowania, tj. stronę powodową (osobę która domaga się alimentów) oraz stronę pozwaną (osobę od której domagamy się alimentów). Warto pamiętać, że małoletni są reprezentowani przez rodziców, tudzież opiekunów prawnych. Dalej musimy wskazać tzw. wartość przedmiotu sporu. W sprawach alimentacyjnych określa się jako roczną kwotę żądanych alimentów. Przykładowo, jeśli domagamy się alimentó