Mediacje w sprawach cywilnych
Czy sprawa/spór zawsze musi toczyć się dalej przed Sądem i zakończyć wydaniem wyroku? Otóż nie, ponieważ strony w każdej sprawie cywilnej, której charakter na to zezwala, mogą uregulować spór w drodze ugody sądowej lub pozasądowej. Co istotne – ugoda zawarta przed Sądem w skutkach prawnych ma moc prawomocnego wyroku, w tym stanowi tytuł egzekucyjny, który po nadaniu mu klauzuli wykonalności, staje się podstawą do prowadzenia egzekucji przez komornika lub inny organ egzekucyjny. Niewątpliwą zaletą zawarcia ugody jest m. in. na szybsze i tańsze zakończenie sporu, co pozwala stronom na uniknięcie kosztów przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych oraz daje stronom możliwość wpływu na treść ostatecznego porozumienia (ugody). Ważne jest również to, że sąd może skierować strony do mediacji na każdym etapie postępowania. Co to jest mediacja? Mediacja jest dobrowolną, poufną metodą rozwiązywania sporu, w której strony sporu, z pomocą bezstronnego i neutralnego mediatora, samodzielnie dochodzą do porozumienia. Mediacja jest jednym z dobrowolnych sposobów rozwiązywania konfliktów. Daje możliwość nawiązania dialogu pomiędzy równymi stronami, wyjaśnienia spornych kwestii i nawiązania porozumienia. Mediacja prowadzona jest przez bezstronnego i neutralnego mediatora. Postępowanie mediacyjne jest poufne. Dzięki zawarciu ugody można przyspieszyć postępowanie oraz zaoszczędzić koszty. Przystąpienie do mediacji nie wiąże się z obowiązkiem zawarcia ugody. Dzięki mediacji strony mogą także wypracować częściowe porozumienie, ustalić jakie fakty nie są między nimi sporne, co pozwala na szybsze i tańsze zakończenie sporu. W jakich sprawach może być prowadzona mediacji? Mediacja może być prowadzona we wszystkich sprawach cywilnych, w których dopuszczalne jest zawarcie ugody, tj. w sprawach, w których wynik postępowania jest zależny od woli stron. Zawarcie ugody, a tym samym prowadzenie mediacji, jest więc możliwe np. w sprawach o: • zapłatę, • zniesienie współwłasności, • dział spadku, • podział majątku Jaki może być wynik mediacji? Mediacja może zakończyć się zawarciem wspólnie wypracowanej ugody, którą podpisują strony. Jeżeli strony zawarły ugodę przed mediatorem, ugodę zamieszcza się w protokole albo załącza się do niego. Sąd może zatwierdzić ugodę zawartą przed mediatorem, jeżeli wystąpią o to z wnioskiem strony ugody lub jedna z nich. Sąd odmówi zatwierdzenia ugody albo nadania jej klauzuli wykonalności, w całości lub w części, wyłącznie wówczas gdy jest ona: sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego zmierza do obejścia prawa, niezrozumiała lub zawiera sprzeczności. Jaki jest wpływ zawarcia ugody na koszty postępowania? W razie umorzenia postępowania na skutek zawarcia ugody przed mediatorem sąd zwraca całą opłatę od pozwu, jeśli ugoda zostanie zawarta przed rozpoczęciem rozprawy i ¾ opłaty, jeżeli ugoda zostanie zawarta po rozpoczęciu rozprawy. Koszty mediacji poniesione przez sąd wchodzą w skład wydatków sądowych, co oznacza, że sąd nakaże ich pokrycie stronie, która sprawę przegrała lub dokona ich stosunkowego rozliczenia w razie wygranej częściowej. Sąd może też w uzasadnionych przypadkach odstąpić od obciążania tymi kosztami stron. Sąd nie obciąży kosztami mediacji strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości. Więcej informacji o mediacji, jej przebiegu, skutków oraz kosztów mediacji można uzyskać na następujących stronach internetowych: Potrzebujesz wsparcia w mediacjach – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią !
Zasiedzenie nieruchomości
Zasiedzenie nieruchomości, to jeden ze sposobów na nabycie nieruchomości. Konkretne jest to instytucja pozwalająca osobie nie będącej właścicielem na nabycie prawa własności danej rzeczy. W myśl art. 172 § 1 Kodeksu cywilnego – Posiadacz nieruchomości niebędący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Z kolei w § 2 ustawodawca wskazał, że po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. W wyniku zasiedzenia można nabyć własność nie tylko nieruchomości, ale równie rzeczy ruchomej (np. samochód). Aby doszło do zasiedzenia nieruchomości muszą być spełnione następujące przesłanki: Czym jest dobra i zła wiara? O zasiedzeniu w dobrej wierze mówimy wtedy, gdy osoba, która rzecz zasiaduje jest przekonana o tym, że to właśnie jej przysługuje wykonywane prawo. Przekonanie to może być błędne, grunt żeby było usprawiedliwione. W przypadku dobrej wiary, posiadacz nie ma świadomości, że narusza czyjekolwiek prawa. Z kolei posiadanie w złej wierze zachodzi, gdy osoba, która włada nieruchomością zachowuje się jak jej właściciel, choć wie, że nie jest posiadaczem wskazanej nieruchomości oraz nie posiada prawa własności do nieruchomości. Co więcej, nie zachodzą okoliczności które usprawiedliwiałyby niewiedzę. Zasiedzenie zawsze musi zostać stwierdzone przez sąd. Niemniej jednak orzeczenie sądu ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, co oznacza, że sąd stwierdza, że doszło do zasiedzenia nie w dacie orzekania, ale odpowiednio po upływie 20 lub 30 lat, o ile postępowanie wykaże że spełnione zostały ku temu przesłanki . Co ważne uzyskanie prawa własności nieruchomości przez nowego właściciela oznacza utratę prawa własności przez dotychczasowego właściciela. Ponadto nabywając nieruchomość w wyniku zasiedzenia nabywa się ją również z obciążeniami, które nie wygasają wraz ze zmianą właściciela. Szczególną regulację w tym przedmiocie stanowi art 173. KC, w myśl którego jeżeli właściciel nieruchomości, przeciwko któremu biegnie zasiedzenie, jest małoletni, zasiedzenie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem dwóch lat od uzyskania pełnoletności przez właściciela. Sprawy o zasiedzenie cechują się niejednokrotnie dużym stopniem skomplikowania, dlatego zachęcamy do kontaktu z naszą Kancelarią.
Najem okazjonalny
Najem okazjonalny Najem okazjonalny jest instytucją wprowadzoną przez ustawodawcę do obrotu prawnego, której celem jest ochrona wynajmującego przed uciążliwymi lokatorami. Niestety bowiem właściciele nieruchomości coraz częściej padają ofiarami nieuczciwych najemców wykorzystujących swoje prawa – nawet w sytuacji, gdy zalegają z opłatami bądź naruszają inne warunki wynajmu. Przedmiotowa instytucja została szczegółowo omówiona w przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2011 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, a konkretnie w art. 19a ust. 1, w myśl którego umowa najmu okazjonalnego lokalu jest umową najmu lokalu służącego do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, zawartą na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Co należy podkreślić, ten rodzaj umowy najmu zarezerwowany jest wyłącznie dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w zakresie wynajmu mieszkań. Nadto, najem okazjonalny dotyczy wyłącznie lokali prywatnych a nie tych wchodzących w skład publicznego zasobu mieszkaniowego. Zgodnie z przepisami, umowa najmu okazjonalnego powinna zachować formę pisemną pod rygorem nieważności. Ponadto powinna ona zostać uzupełniona o dodatkowe załączniki przewidziane w powołanej ustawie (art. 19a ust. 2 ), a w szczególności: Powyższe załączniki stanowią swego rodzaju gwarancje , zabezpieczenie dla wynajmującego, że po zakończeniu umowy najemca będzie zobowiązany opuścić lokal. Zawarcie umowy najmu okazjonalnego lokalu, tak jak i w przypadku zwykłych umów najmu może być uzależnione od wpłacenia przez najemcę kaucji zabezpieczającej na pokrycie ewentualnych należności z tytułu najmu lokalu przysługujących właścicielowi w dniu opróżnienia lokalu oraz ewentualnych kosztów egzekucji w przypadku obowiązku opróżnienia lokalu. Kaucja nie może przekraczać 6-krotności miesięcznego czynszu za dany lokal, obliczonego według stawki czynszu obowiązującej w dniu zawarcia umowy najmu okazjonalnego lokalu. Umowa najmu okazjonalnego, jak każda umowa najmu ulega rozwiązaniu albo na skutek wypowiedzenia albo na skutek upływu czasu, na jaki została zawarta. Jeżeli lokator odmówi upuszczenia lokalu i nie opróżni go, wynajmujący może podjąć kolejne kroki. Niemniej jednak aby eksmisja lokatora była prawnie skuteczna, właściciel mieszkania musi zwrócić się do lokatorów z pisemnym żądaniem (z urzędowo poświadczonym podpisem właściciela) udostępnienia lokalu. W żądaniu należy wskazać: Jeżeli najemca nie zastosuje się do wyznaczonego terminu, to z uwagi na otrzymane oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji – właściciel może złożyć wniosek o nadanie klauzuli wykonalności. Wówczas wniosek kierowany jest do komornika wraz z niezbędną dokumentacją: Właściciel, który dysponuje klauzulą wykonalności może się udać z dokumentacją do komornika w celu rozpoczęcia procedury eksmisyjnej. Warto zauważyć, że w przypadku najmu okazjonalnego nie obowiązuje okres ochronny, uniemożliwiający przeprowadzanie eksmisji pomiędzy 1 listopada a 31 marca. Gdyby mieli Państwo jakieś wątpliwości w kwestii najmu okazjonalnego albo potrzebowali pomocy w sporządzeniu umowy najmu – zapraszamy do kontaktu.