Pozew o rozwód
Rozwód to rozwiązanie ważnego związku małżeńskiego przez sąd na żądanie jednego lub obojga małżonków. Rozwód oprócz śmierci współmałżonka, uznania go za zmarłego i unieważnienia małżeństwa jest jedną z okoliczności kończących małżeństwo. Kto składa pozew o rozwód? Rozwiązania małżeństwa przez Sąd może żądać każdy z małżonków. Warunkiem jest tu trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego. Warto już w tym miejscu wskazać, iż co do zasady rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia. Wyjątkiem są tu sytuacje, gdy drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo gdy odmowa jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Sąd nie orzeknie również rozwodu, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Co to jest trwały i zupełny rozkład pożycia będący najważniejszą przesłanką do orzeczenia rozwodu? Zawierając związek małżeński pomiędzy małżonkami powstaje więź emocjonalna, fizyczna i ekonomiczna. O trwałym i zupełnym rozkładzie pożycia mówimy zatem, gdy dochodzi do zerwania tych więzi. Ustanie powyższych więzi stanowi pozytywne przesłanki rozwodowe, które muszą zostać ustalone w toku każdego procesu rozwodowego – zarówno z orzekaniem o winie, jak również bez orzekania o winie. Warto zatem już w pozwie opisać okoliczności i przyczyny rozkładu pożycia małżeńskiego ze wskazaniem, iż ustały powyżej wskazane więzi oraz że sytuacja ta ma charakter trwały, a zatem nie ma szans na ponowne odtworzenie więzi małżeńskich. Na marginesie zauważyć należy, że nie wszystkie więzi muszą być zerwane całkowicie, aby sąd mógł uznać rozkład pożycia za trwały i zupełny. Przykładowo zdarza się, że rozwód dostają małżonkowie, którzy nadal stale ze sobą zamieszkują. Właściwość sądu. Pozew o rozwód wnosi się do sądu okręgowego właściwego ze względu na ostatnie wspólne miejsce zamieszkania małżonków, jeżeli choć jedno z nich ma tam miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu.Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda. Ile kosztuje pozew rozwodowy? Sam pozew o rozwód podlega opłacie stałej w wysokości 600 zł. Oczywiście można wnioskować o zwolnienie z kosztów sądowych z uwagi na brak wystarczających środków finansowych na pokrycie opłaty. Pozew rozwodowy z orzeczeniem lub bez orzekania o winie.Wśród rozwodów można wyróżnić dwa typy: Innymi słowy, Sąd może orzec rozwód z winy powoda, pozwanego, obojga małżonków. Możliwe jest również orzeczenie rozwodu bez orzekania o winie, jednak tylko na zgodny wniosek stron. Gdy zatem powód wnosi o rozwód bez orzekania o winie, pozwany musi się zgodzić na takie rozstrzygnięcie. Warto pamiętać, iż to, czy wnosimy o rozwód z orzeczeniem o winie czy też nie – ma wpływ na długość procesu, koszty procesu oraz ewentualne dalsze roszczenia stron (np. alimenty). Pozew rozwodowy, a dzieci. Jeżeli rozwodzący się małżonkowie posiadają wspólne małoletnie dzieci w pozwie należy wskazać, jakiego rozstrzygnięcia domagamy się w kwestii władzy rodzicielskiej, alimentów na dzieci oraz kontaktów.Jeżeli rodzice są zgodni co do powyższych kwestii – to Sąd uwzględni ich ustalenia, o ile nie naruszają dobra dziecka. W braku takiego porozumienia Sąd dokona samodzielnego rozstrzygnięcia. Rozwód małżeństwa bezdzietnego. Rozwód małżeństwa bezdzietnego nie zawiera istotnych różnic formalnych i prawnych od rozwodu małżeństwa posiadającego małoletnie dzieci. Przy czym z uwagi na charakter związku małżonków w takim rozwodzie ograniczona jest kontrola przesłanek negatywnych rozwodu oraz sąd nie orzeka o kwestiach pobocznych, związanych z władzą rodzicielską oraz kontaktami z dziećmi. Pozwy o rozwód małżonków, którzy nie posiadają małoletnich wspólnych dzieci bez orzekania o winie w głównej mierze dotyczą małżeństw z niewielkim stażem małżeńskim, gdzie jako przyczynę wskazuje się niezgodność charakterów. W takim przypadku postępowania sądowe trwają zasadniczo krótko i opierają się głównie na zeznaniach stron, świadków i akcie małżeństwa. Jeśli zaś małżonkowie bezdzietni wnoszą o orzeczenie rozwodu z winy drugiej strony, wówczas taki pozew o rozwód musi zawierać liczne wnioski dowodowe, których celem jest wykazanie winy przeciwnej strony w zakresie pożycia małżeńskiego. Przykładowo: zeznania świadków, dokumentacja medyczna, dokumentacja prywatna, taka jak korespondencja elektroniczna lub teleinformatyczna. Co warto zauważyć, często fakt braku posiadania dzieci jest wskazywany jako okoliczność trwałego i zupełnego pożycia. Postępowanie z orzekaniem o winie trwa z reguły dłużej, albowiem celem przeprowadzenia postępowania dowodowego konieczne jest przeprowadzenie przynajmniej kilku rozpraw. Pozew rozwodowy, a wspólne mieszkanie. Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. Na zgodny wniosek stron sąd może w wyroku orzekającym rozwód orzec również o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, jeżeli drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez dostarczenia lokalu zamiennego i pomieszczenia zastępczego, o ile podział bądź jego przyznanie jednemu z małżonków są możliwe. Pozew rozwodowy z podziałem majątku W pozwie rozwodowym można wnosić o podział wspólnego majątku małżeńskiego. Sąd przeprowadzi podział, jeżeli nie spowoduje to nadmiernej zwłoki w postępowaniu. Niemniej warto zauważyć, iż szczególnie wyjątkowo Sąd rozstrzyga w postępowaniu rozwodowym o podziale majątku. Po rozwodzie. Małżonek rozwiedziony winien również pamiętać, iż w ciągu trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się orzeczenia rozwodu, przysługuje mu uprawnienie do złożenia przed kierownikiem USC lub konsulem oświadczenia, w którym zawrze on żądanie powrotu do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa. Jeśli Pani/Pana sprawa nie należy do najłatwiejszych i stanowi duże obciążenie psychiczne – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Doradzimy, sporządzimy pozew oraz dalsze pisma, a także wesprzemy w tak trudnym doświadczeniu życiowym jakim jest rozwód.
Co robić gdy Pracodawca nie płaci wynagrodzenia?
Zgodnie z przepisami prawa, jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy jest terminowe i prawidłowe wypłacanie wynagrodzenia. Wypłata wynagrodzenia winna następować co najmniej raz w miesiącu, z dołu , w stałym, z góry ustalonym terminie, nie później niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Pracownik, który nie otrzymał pieniędzy za pracę, ma kilka możliwości dochodzenia swoich praw. Do najważniejszych należą: wezwanie pracodawcy do zapłaty, zawiadomienie Państwowej Inspekcji Pracy albo pozew o zapłatę do sądu pracy. 1. Przedsądowe wezwanie do zapłaty Pracownik, któremu Pracodawca zalega z zapłatą wynagrodzenia – może sporządzić i wysłać osobiście lub zlecić to profesjonalnemu pełnomocnikowi w osobie np. radcy prawnego. Z doświadczenia wiemy, że nie jednokrotnie już samo wezwanie do zapłaty opatrzone pieczątką Kancelarii działa na Pracodawców dyscyplinująco i przynosi oczekiwany skutek w postaci zapłaty. 2. Pracownik może zawiadomić Państwową Inspekcję Pracy, że Pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia. W takim wypadku, skargę na działalność pracodawcy należy kierować zgodnie z właściwością do okręgowego inspektoratu pracy lub oddziału okręgowego inspektoratu pracy właściwego do rozpatrzenia sprawy ze względu na siedzibę pracodawcy. Skarga powinna zawierać: – miejscowość i datę sporządzenia skargi, – dane osoby wnoszącej skargę, czyli imię, nazwisko oraz adres, dane osoby wnoszącej skargę, czyli imię, nazwisko oraz adres, warto nadmienić, iż dane osoby wnoszącej skargę podlegają ochronie i nie są ujawniane w trakcie kontroli, chyba że skarżący wyrazi na to pisemną zgodę. – treść skargi – z dokładną nazwą i adresem Pracodawcy oraz z krótkim opisem nieprawidłowości, które wystąpiły. Inspektor, w trakcie kontroli może zażądać od Pracodawcy złożenia odpowiednich wyjaśnień. Jeśli na skutek przeprowadzonej kontroli, Inspektor stwierdzi, że Pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia lub wypłaca je z opóźnieniem, może: 3. Innym rozwiązaniem jest wniesienie pozwu do sądu pracy, a konkretnie pozwu o zapłatę wynagrodzenia za pracę wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia. Jakie wymogi winien spełniać pozew? Właściwość sądu W sprawach dotyczących zapłaty zaległego wynagrodzenia ze stosunku pracy – Sądem właściwym jest sąd pracy lub inaczej wydział pracy i ubezpieczeń społecznych. W zależności od wartości przedmiotu sporu, zgodnie z art. 17 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1550) (dalej: KPC) – w przypadku gdy Pracodawca zalega za zapłata wynagrodzenia w kwocie łącznej do 100 tys. zł – sądem właściwym jest sąd rejonowy, a powyżej tej kwoty: sąd okręgowy. Z kolei właściwość miejscową Sądu uzasadnia art. 461 § 1 KPC , powództwo w sprawie z zakresu prawa pracy można wytoczyć bądź przed sąd ogólnie właściwy dla strony pozwanej, bądź przed sąd, w którego obszarze właściwości praca jest, była lub miała być wykonywana. Warto zauważyć, iż obecnie wiele osób świadczy pracę w formie zdalnej. W takim wypadku, pracownicy mogą wytoczyć sprawę przed sądem właściwym według swojego miejsca zamieszkania. Wartość przedmiotu sporu w pozwie o zapłatę wynagrodzenia Na wstępie warto podkreślić, iż przed sądem dochodzi się wynagrodzenia wyrażanego w kwocie brutto. W jednym pozwie można żądać zapłaty za więcej niż jeden miesiąc. Warto pamiętać, iż prawidłowe określnie wysokości należnej pensji jest bardzo istotne dla przebiegu postępowania. W myśl art. 4801 § 1 w zw. z art. 499 KPC pozew o zapłatę zaległego wynagrodzenia można złożyć w postępowaniu upominawczym, w wyniku którego Sąd wyda nakaz zapłaty, który po uprawomocnieniu się ma moc wyroku. Obligatoryjne elementy pozwu: Pracownik może złożyć pozew osobiście, pocztą lub przez pełnomocnika. Komplet dokumentów (wraz z kopią umowy) trzeba przygotować w trzech egzemplarzach: dla siebie, sądu oraz dla podmiotu pozwanego. Warto pamiętać, że roszczenia pracownicze ulegają przedawnieniu po upływie 3 lat od daty wymagalności (w przypadku niewypłaconego wynagrodzenia – od terminu wypłaty). Nasza Kancelaria posiada bogate doświadczenie w powyższej materii. Chętnie pomożemy Państwu w podjęciu odpowiedni działań – zapraszamy do kontaktu.
Sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu gospodarczym
Otrzymałeś nakaz zapłaty, wydany przez sąd w postępowaniu w sprawach gospodarczych i nie wiesz, co zrobić? W nakazie zapłaty sąd nakazał Ci, abyś w terminie oznaczonym w nakazie zaspokoił roszczenie w całości wraz z kosztami albo wniósł środek zaskarżenia. Otóż, jeżeli nie zgadzasz się z nakazem zapłaty, uważasz, że został on wydany niesłusznie lub bezpodstawnie, w całości albo w części, możesz wnieść od niego sprzeciw do sądu, który doręczony Ci nakaz zapłaty wydał. Co powinien zawierać sprzeciw od nakazu zapłaty? Sprzeciw pozwanego od nakazu zapłaty powinien zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowany, imię i nazwisko lub nazwy stron, ich przedstawicieli lub pełnomocników (jeżeli występują). Sprzeciw winien być podpisany zgodnie z zasadami reprezentacji pozwanego. Pozwany powinien złożyć sprzeciw wraz z odpisami dla pozostałych stron postępowania. W sprzeciwie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości czy w części oraz przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy. Sprzeciw niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania, podlega przez sąd odrzuceniu. Gdzie złożyć sprzeciw i w jakim terminie? Sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, wnosi się bezpośrednio do tego sądu, który wydał nakaz. Sprzeciw można złożyć osobiście na dzienniku podawczym, mieszczącym się w budynku sądu lub wysłać przesyłką poleconą za pośrednictwem poczty. Oddanie pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Termin do wniesienia sprzeciwu wynosi dwa tygodnie od doręczenia nakazu zapłaty. Jeżeli pozwany mieszka lub ma siedzibę za granicą, a nie ma przedstawiciela w kraju, termin do wniesienia sprzeciwu wynosi miesiąc, przy czym gdyby doręczenie nakazu zapłaty miało mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy niż trzy miesiące. Co się dzieje po wniesieniu sprzeciwu? W razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc w części zaskarżonej sprzeciwem, a przewodniczący wyznacza rozprawę. Sprzeciw tylko jednego ze współpozwanych o to samo roszczenie oraz co do jednego lub niektórych uwzględnionych roszczeń powoduje utratę mocy nakazu jedynie co do nich. Nakaz zapłaty, przeciwko któremu w całości lub w części nie wniesiono skutecznie sprzeciwu w przepisanym terminie ma skutki prawomocnego wyroku, który podlega wykonaniu w drodze egzekucji komorniczej po nadaniu mu przez Sąd klauzuli wykonalności. Strona przegrywająca proces obciążana jest kosztami postępowania. Czy można zaskarżyć same koszty? Od postanowienia co do kosztów procesu zawartego w nakazie zapłaty, wydanym przez sędziego, służy zażalenie skierowane bezpośrednio do Sądu , który wydal postanowienie. Jak wyżej, zażalenie można złożyć osobiście na dzienniku podawczym, mieszczącym się w budynku sądu lub wysłać przesyłką poleconą za pośrednictwem poczty. Co istotne – stronie pozwanej przysługuje zażalenie, o ile nie zaskarża ona nakazu zapłaty sprzeciwem. Strona ma prawo do złożenia wniosku o uzasadnienie postanowienia o kosztach procesu, w terminie 7 dni od jego doręczenia (art. 357 § 21 k.p.c.). Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o doręczenie orzeczenia albo zarządzenia z uzasadnieniem zgłoszonego w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia albo doręczenia tego orzeczenia albo zarządzenia. W przypadku wniesienia środka zaskarżenia opłatę uiszczoną od wniosku o doręczenie orzeczenia albo zarządzenia z uzasadnieniem zalicza się na poczet opłaty od środka zaskarżenia. Ewentualna nadwyżka nie podlega zwrotowi (art. 25b ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Złożenie wniosku o uzasadnienie postanowienia co do kosztów procesu jest warunkiem niezbędnym dla skutecznego wniesienia zażalenia. Brak skutecznego wniosku o uzasadnienie postanowienia spowoduje odrzucenie ewentualnego zażalenia. Zażalenie winno być podpisane zgodnie z zasadami reprezentacji strony, zawierać oznaczenie sądu, do którego jest kierowane imię i nazwisko stron oraz ich przedstawicieli lub pełnomocników (jeżeli występują), wskazanie sygnatury, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia ze wskazaniem w miarę potrzeby nowych faktów i dowodów. Strona winna wnieść zażalenie wraz z odpisem/odpisami dla pozostałych stron procesu. Termin do wniesienia zażalenia wynosi tydzień od dnia doręczenia postanowienia z uzasadnieniem. Jeżeli przy wydaniu postanowienia sąd odstąpił od jego uzasadnienia, termin liczy się od dnia ogłoszenia postanowienia, a jeżeli podlegało ono doręczeniu – od dnia jego doręczenia. Opłata od zażalenia wynosi 1/5 opłaty wskazanej w art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jednak nie mniej niż 30 zł. Czy sprawa/spór zawsze musi toczyć się dalej przed Sądem i zakończyć wydaniem wyroku? Nie, ponieważ strony w każdej sprawie cywilnej, której charakter na to zezwala, mogą uregulować spór w drodze ugody sądowej lub pozasądowej. Ugoda zawarta przed Sądem w skutkach prawnych ma moc prawomocnego wyroku, w tym stanowi tytuł egzekucyjny, który po nadaniu mu klauzuli wykonalności, staje się podstawą do prowadzenia egzekucji przez komornika lub inny organ egzekucyjny. Co istotne – sąd może skierować strony do mediacji na każdym etapie postępowania. Jaki jest dalszy przebieg postępowania? Jakie są obowiązki strony w postępowaniu sądowym? Udział w rozprawie Strona ma obowiązek stawić się na wezwanie sądu. Stawiennictwo nie jest obowiązkowe, jeżeli strona otrzymała jedynie zawiadomienie o rozprawie (a nie wezwanie). Sąd może wydać orzeczenie pod nieobecność strony. Niestawiennictwo strony na rozprawie nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania. Co zrobić gdy sprawa trafiła do sądu gospodarczego, a strona nie jest przedsiębiorcą lub jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną? Na wniosek strony, która nie jest przedsiębiorcą lub jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną, sąd rozpoznaje sprawę z pominięciem przepisów dot. postępowania w sprawach gospodarczych Wniosek, o którym mowa wyżej, strona może złożyć w terminie tygodnia od dnia doręczenia jej na piśmie niniejszego pouczenia, a jeżeli doręczenie pouczeń nie było wymagane – w pozwie albo pierwszym piśmie procesowym pozwanego. Otrzymali Państwo nakaz zapłaty – zapraszamy do kontaktu z nasza Kancelarią ! Chętnie pomożemy 🙂