Alimenty na rzecz dzieci
Co do zasady rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie samodzielnie się utrzymać, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Obowiązek alimentacyjny rodziców względem dzieci – dotyczy wszystkich dzieci, niezależnie od tego czy pochodzą ze związku małżeńskiego, czy też ze związku pozamałżeńskiego. Wszystkie bowiem dzieci mają takie same prawa do otrzymywania alimentów ze strony rodzica, który nie wywiązuje się dobrowolnie z tego obowiązku. Za wyjątkiem sytuacji, gdy dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania, dopóki dziecko jest małoletnie – rodzic ma obowiązek utrzymywać dziecko. Warto jednak podkreślić, iż osiągnięcie przez dziecko, nie skutkuje automatycznie wygaśnięciem obowiązku alimentacyjnego. Prawo do alimentacji zależne jest bowiem od tego, czy dziecko jest już w stanie samodzielnie się utrzymać, czy też nie. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie określa żadnej granicy wieku, po osiągnięciu której dziecko bezwzględnie traci prawo do alimentów. Przykładowo, jeśli dziecko kontynuuje naukę, by zdobyć zawód, jeśli jest chore, niepełnosprawne – rodzice nadal mają obowiązek je utrzymywać. Nie oznacza to jednak, że dziecko ma prawo do alimentów tak długo, jak się uczy, np. do 30 roku życia. Jeżeli osiągnęło już etap edukacji pozwalający na zdobycie zawodu i usamodzielnienie się, a w konsekwencji podjęcie pracy i samodzielne utrzymanie się – rodzic może starać się o uchylenie obowiązku alimentacyjnego. Tak samo w sytuacji, gdy dorosłe dziecko jedynie pozornie kontynuuje edukację – np. co roku zmienia szkołę, żadnej nie kończy, nie uczęszcza na zajęcia. Nadto, jeżeli świadczenie alimentacyjne względem dziecka pełnoletniego jest dla rodzica połączone z nadmiernym dla niego uszczerbkiem – to również może się starać o uchylenie tegoż obowiązku. W sprawach o alimenty nie ma reguły, Sąd każda sytuacje ocenia indywidualnie. Należy mieć na uwadze, że w wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego (np. przygotowywanie posiłków, opieka w chorobie, wspólne spędzanie wolnego czasu). W takim wypadku świadczenie alimentacyjne od pozostałych zobowiązanych skutkować będzie proporcjonalnym zwiększeniem. Warto pamiętać, że w czasie trwania procesu o rozwód lub o separację, nie może być wszczęta przed sądem rejonowym odrębna sprawa o alimenty pomiędzy małżonkami albo pomiędzy nimi a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi co do świadczeń za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację. Pozew lub wniosek o zabezpieczenie w takiej sprawie sąd przekaże sądowi, w którym toczy się sprawa o rozwód lub o separację, Z kolei postępowanie w sprawie o alimenty wszczęte przed wytoczeniem powództwa o rozwód lub o separację, ulega z urzędu zawieszeniu z chwilą wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację co do świadczeń za okres od jego wytoczenia, a sąd rejonowy przekazuje akta sądowi okręgowemu, prowadzącemu sprawę o rozwód/separację. Odnośnie spraw alimentacyjnych – zapraszamy do zapoznania się z naszymi innymi artykułami w tej materii. Gdyby zaś potrzebowali Państwo wsparcia w zakresie spraw z wiązanych z ustaleniem, podwyższeniem, tudzież zmniejszeniem alimentów- zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.
Ustalenie kontaktów z dzieckiem
W obecnych czasach, nie jest czymś nadzwyczajnym sytuacja, gdy na skutek rozstania rodziców dziecko zamieszkuje z jednym z rodziców, zaś z drugim posiada wyłącznie okresowe bądź sporadyczne kontakty. Wszystko wygląda prosto o ile rodzice po rozstaniu potrafią się porozumieć co do opieki i kontaktów dziecka z rodzicem, z którym na stałe nie mieszkają. Gorzej, gdy rodzice pozostają w konflikcie i nie mogą dojść do porozumienia co do sposobu utrzymywania kontaktów. Wtedy jedyną możliwością jest ustalenie kontaktów z dzieckiem przez sąd. Warto pamiętać, że nie tylko rodzice, ale też pozostali członkowie rodziny, którzy mają utrudniony kontakt z dzieckiem (np. dziadkowie) mogą żądać ustalenia kontaktów. Sprawa o ustalenie kontaktów z wnukami przebiega na analogicznych zasadach co w sytuacji, gdy taki wniosek składa rodzic, stad też informacje zawarte w niniejszym wpisie znajdują zastosowanie w obu przypadkach . Zakres i forma kontaktów z dzieckiem Warto pamiętać, że kontakty z dzieckiem to zarówno prawo i obowiązek rodziców. W myśl polskiego prawa mogą być one realizowane w dwojaki sposób: poprzez możliwość przebywania z dzieckiem – odwiedzin oraz zabierania go poza miejsce zamieszkania oraz porozumiewania się – korespondencyjnego, telefonicznego, czy tez obecnie – środkami komunikacji elektronicznej (komunikatory, maile). Tym co należy podkreślić na wstępie, jest fakt, iż kontakty z dzieckiem są niezależne od władzy rodzicielskiej. Innymi słowy, fakt, że rodzic jest jej pozbawiony władzy rodzicielskiej nie oznacza automatycznie, że nie ma prawa do kontaktów z dzieckiem. Owszem jest taka możliwość, ale to w ekstremalnych przypadkach, np. gdy rodzic znęcał się nad dzieckiem. Sposoby ustalenia kontaktów z dzieckiem Ustalenie kontaktów z małoletnim dzieckiem może nastąpić w któryś z niżej wymienionych sposobów: Poniżej przedstawimy scenariusz związany z sądowym ustaleniem w kwestii kontaktów z dzieckiem, w ramach którego Sąd reguluje zasady, terminy, częstotliwość i sposób wykonywania kontaktów przez rodzica. Kiedy można wnieść sprawę o ustalenie kontaktów z dzieckiem? Jeżeli rodzice nie są w stanie wypracować porozumienia lub gdy drugi rodzic utrudnia wykonywanie kontaktów, zasadnym jest rozważenie złożenia wniosku o uregulowanie kontaktów do Sądu. Kto może złożyć wniosek o sądowe ustalenie kontaktów z dzieckiem? Dla możliwości złożenia wniosku o uregulowanie kontaktów nie ma znaczenia, czy rodzice są / byli małżeństwem. Przesłanką uzasadniająca złożenie wniosku jest brak możliwości realizowania swojego prawa i obowiązku związanego z kontaktami. Z wnioskiem w sprawie ustalenia kontaktów może wystąpić: Podstawowe elementy wniosku o ustalenie kontaktów Zgodnie z art. 126 §1 KPC, wniosek o uregulowanie kontaktów z dzieckiem powinien zawierać szereg informacji, jakie są wymagane w przypadku pism procesowych, a mianowicie: Określając sposób uregulowania kontaktów należy wziąć pod uwagę przede wszystkim 3 niezwykle istotne czynniki: W ramach uzasadnienia należy określić m.in. sytuację rodzinną dziecka oraz jego rodziców. 6. można rozważyć zgłoszenie dodatkowych wniosków, jak np. o zabezpieczenie kontaktów, sporządzenie opinii biegłego czy przesłuchaniu świadków; 7. własnoręczny podpis wnoszącego; 8. dołączenie i wymienienie załączników à m.in. odpis skrócony aktu urodzenia dziecka, dowód uiszczenia opłaty sądowej od wniosku. Sądowe ustalenie kontaktów z dzieckiem? Sądowa sprawa o ustalenie kontaktów z dzieckiem prowadzona jest w trybie nieprocesowym. W związku z czym, w celu wszczęcia sprawy sądowej w przedmiocie ustalenia kontaktów należy złożyć wniosek. Z kolei Sąd rozstrzyga kwestię kontaktów w formie postanowienia. Przebieg sądowej sprawy o ustalenie kontaktów: Wniosek składa się do wydziału rodzinnego i nieletnich w sądzie rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania dziecka. Wniosek podlega opłacie wysokości 100 złotych. 2. Postępowanie przed sądem w sprawie o kontakty z dzieckiem W toku toczącego się postępowania sądowego ustala się jak kontakty z dzieckiem wyglądały do tej pory i jaki scenariusz okaże się najbardziej zgodny z dobrem małoletniego. W tym celu Sąd przede wszystkim przesłucha wnioskodawcę i drugiego rodzica, a także powołanych do sprawy świadków. Nie rzadko, przy ustalaniu kontaktów z dzieckiem koniecznym staje się przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych sądowych – m.in. biegłego psychologa czy psychiatry, a także Opiniodawczego Zespołu Sądowych Specjalistów. Tego rodzaju dowody pozwalają ustalić kompetencje wychowawcze i rodzicielskie rodzica, którego dotyczy ustalenie kontaktów z dzieckiem. 3. Wydanie postanowienia o ustaleniu kontaktów z dzieckiem Postępowanie kończy się wydaniem postanowienia, w którym Sąd określi czy i w jaki sposób mają wyglądać kontakty rodzica z dzieckiem. Postanowienia winny być na tyle szczegółowe i precyzyjne by nie pozostawiały wątpliwości co do zakresu kontaktów. Tym samym Sąd określa jak kontakty mają przebiegać w dni powszednie i weekendy, ale także w szczególnych okresach, takich jak święta, czas ferii i wakacji oraz w inne nietypowe dni – np. Dzień Ojca i Dzień Matki. Sąd może określić dodatkowe obowiązki – np. obowiązek odebrania dzieci z miejsca zamieszkania / szkoły / przedszkola itp. w dniu dokonywania kontaktów oraz odwiezienia do domu / szkoły/ przedszkola po zakończonym spotkaniu/wizycie. Wniosek o zabezpieczenie kontaktów z dzieckiem na czas trwania postępowania? Niejednokrotnie we wniosku o ustalenie kontaktów warto rozważyć złożenie wniosku o zabezpieczenie kontaktów. Celem takiego wniosku jest ustalenie jak będą przebiegać kontakty z dzieckiem w trakcie trwania postepowania, tj. do momentu wydania postanowienia przez sąd. Jest to o tyle istotne, że całe postępowanie może trwać nawet przez wiele miesięcy, a składając wniosek o zabezpieczenie kontaktów możemy zatem już na wstępie przynajmniej przejściowo uregulować tę kwestię. Co zrobić, gdy rodzic nie stosuje się do postanowienia sądu i wciąż utrudnia realizację kontaktów z dzieckiem? Niestety zdarza się , iż mimo zapadłego w sprawie postanowienia, drugi rodzic utrudnia kontakty. W takiej sytuacji, rodzic któremu utrudniane są kontakty może wszcząć postępowanie o wykonanie kontaktów, które ma na celu przymuszenie rodzica do respektowania postanowienia sądu. W toku takie postepowania Sąd w pierwszej kolejności zagrozi rodzicowi, że jeśli ten będzie dalej utrudniać realizowanie kontaktów, w ramach kary zapłaci określoną kwotę, ustaloną adekwatnie do sytuacji majątkowej rodzica. A jeśli i to nie poskutkuje, to Sąd realizuje w/w groźne, a zatem przyznaje ustaloną kwotę na rzecz drugiego rodzica. Jeśli rodzic nie zapłaci dobrowolnie kary, wszcząć można egzekucje komorniczą. Gdyby potrzebowali Państwo pomocy w tej materii – zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią !
Uprawnienia rodzicielskie pracownika
Urlopy – rodzicielski, ojcowski Od 26 kwietnia 2023 r. pracownicy mogą wnioskować o urlopy związane z rodzicielstwem w postaci elektronicznej. Nadto, ustawodawca uniezależnił również prawo pracownika – ojca dziecka – do urlopu rodzicielskiego od pozostawania przez matkę dziecka w zatrudnieniu w dniu porodu. W konsekwencji powyższego, ojciec dziecka będzie mógł skorzystać z urlopu rodzicielskiego nawet wtedy, gdy matka dziecka w momencie porodu nie była zatrudniona. Urlop rodzicielski Urlop rodzicielski został wydłużony o 9 tygodni (z 32 do 41 tygodni), z tym warunkiem, że nowo dodana część zarezerwowana zostaje tylko dla drugiego rodzica. Takie rozwiązanie pozwala aktywizować drugiego rodzica w wychowaniu dziecka, jak również ułatwia matce powrót do aktywności zawodowej. Co ważne, rodzice mogą korzystać z urlopu rodzicielskiego równolegle – w tym samym czasie. Pracownik nadal może łączyć korzystanie z urlopu rodzicielskiego z wykonywaniem pracy u pracodawcy, który udzielił mu urlopu. Z tym zastrzeżeniem, że praca nie może być wykonywana w wymiarze wyższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy, a urlopu rodzicielskiego udziela się na pozostałą część wymiaru. Wymiar urlopu rodzicielskiego pracownika łączącego urlop z wykonywaniem pracy u pracodawcy, który go udzielił, ulega wydłużeniu proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy wykonywanej przez pracownika podczas jednoczesnego korzystania z urlopu. Obecnie pracownik może wnioskować o urlop rodzicielski, który zostanie mu udzielony jednorazowo albo w maksymalnie 5 częściach. Skorzysta z niego nie później niż do zakończenia roku kalendarzowego, w którym dziecko, którego dotyczy wniosek, ukończy 6. rok życia. Pracownicy mogą zatem korzystać z urlopu rodzicielskiego w dowolnym terminie, nie dłużej jednak niż do zakończenia roku kalendarzowego, w którym dziecko ukończy 6. rok życia i nie więcej niż w 5 częściach. Urlop ojcowski Aktualnie pracownik – ojciec dziecka, może wykorzystać urlop ojcowski do ukończenia przez dziecko 12. miesiąca życia albo do upływu 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia orzekającego przysposobienie dziecka, a nie jak dotychczas do ukończenia przez dziecko drugiego roku życia. Zmiany w wysokości zasiłku macierzyńskiego Zasiłek macierzyński za okres urlopu rodzicielskiego, w tym 9 tygodni urlopu rodzicielskiego przysługujące wyłącznie drugiemu rodzicowi dziecka, wyniesie 70% podstawy wymiaru zasiłku. Matka dziecka, w terminie nie później niż 21 dni po porodzie, może złożyć pisemny wniosek o wypłacenie jej zasiłku macierzyńskiego za okres odpowiadający okresowi urlopu macierzyńskiego i urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze (z wyłączeniem 9 tygodni tego urlopu przysługujących ojcu dziecka). W takiej sytuacji zasiłek macierzyński wynosi 81,5% podstawy wymiaru zasiłku za cały ten okres. Zwiększenie ochrony i uprawnień rodziców małych dzieci Nowelizacja przepisów zapewniła również ochronę rodziców małych dzieci korzystających z uprawnień związanych z rodzicielstwem. Ochroną przed wypowiedzeniem umowy o pracę objęto, poza okresem ciąży i okresem urlopu macierzyńskiego, okres od dnia złożenia przez pracownika wniosków: o udzielenie urlopu macierzyńskiego lub jego części, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego albo jego części, urlopu rodzicielskiego lub jego części oraz urlopu ojcowskiego lub jego części do dnia zakończenia korzystania z tych urlopów. Powyższa zmiana niewątpliwie zachęca pracowników – rodziców do korzystania z urlopów związanych z rodzicielstwem, gdyż nie obawiają się negatywnych konsekwencji wynikających ze skorzystania ze swoich uprawnień. Warto zauważyć jednak, iż nowelizacja przepisów zadbała także o pracodawców i zabezpieczyła ich przed nieuczciwymi pracownikami, którzy chcieliby wykorzystać lukę w przepisach. W przypadku złożenia przez pracownicę lub pracownika wniosku o urlop wcześniej aniżeli przewidziany prawnie termin na złożenie takiego wniosku, ochrona zacznie obowiązywać dopiero od terminu określonego w przepisach prawa: odpowiednio na 14 dni przed rozpoczęciem korzystania z części urlopu macierzyńskiego oraz części urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego; na 21 dni przed rozpoczęciem korzystania z urlopu rodzicielskiego albo jego części; oraz na 7 dni przed rozpoczęciem korzystania z urlopu ojcowskiego albo jego części. Niezaprzeczalnie regulacja ta w sposób istotny zabezpiecza pracodawcę przed nieuczciwymi praktykami pracowników polegającymi na wnioskowaniu o urlop związany z rodzicielstwem ze znacznym wyprzedzeniem w celu zapewnienia sobie ochrony przed wypowiedzeniem. Zwiększenie wieku dziecka, który pozwala rodzicom korzystać ze szczególnych uprawnień Jeszcze do niedawna pracownik do ukończenia przez dziecko 4. roku życia mógł korzystać ze szczególnych uprawnień, które wymagały każdorazowo uzyskania jego zgody na pracę w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej, w systemie przerywanego czasu pracy oraz delegowanie poza stałe miejsca pracy. Po nowelizacji przepisów ten graniczny wiek dziecka zostaje przesunięty do 8. roku życia. Pracownik po urlopie związanym z rodzicielstwem wróci do pracy lub dostanie odszkodowanie Nowe przepisy wprowadzają regulację o charakterze gwarancyjnym dla pracowników wracających do pracy po urlopach związanych z rodzicielstwem. Pracodawca będzie zobowiązany dopuścić pracownika po zakończeniu urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu ojcowskiego oraz urlopu wychowawczego do pracy na dotychczasowym stanowisku. Jeżeli zatrudnienie pracownika na dotychczasowym stanowisku nie będzie możliwe (np. z powodu reorganizacji), pracodawca będzie musiał powierzyć pracownikowi pracę na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed rozpoczęciem urlopu oraz na warunkach nie mniej korzystnych od tych, które obowiązywałyby, gdyby pracownik nie korzystał z urlopu. W przypadku naruszenia przez pracodawcę praw pracownika, w tym także uprawnień związanych z rodzicielstwem, pracownikowi przysługiwać będzie roszczenie o odszkodowanie w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Elastyczna organizacja pracy dla rodzice dzieci do 8. roku życia Zgodnie nowelizacją, pracownik wychowujący dziecko, do ukończenia przez nie 8. roku życia, może złożyć wniosek o zastosowanie dla niego elastycznej organizacji pracy, co ma w założeniu umożliwić mu szybszy powrót na rynek pracy oraz ułatwić pogodzenie rodzicielstwa z pracą zawodową. Rodzic małego dziecka będzie mógł wnioskować o pracę: zdalną, w systemie przerywanego czasu pracy, w systemie skróconego tygodnia pracy, w systemie pracy weekendowej, w ramach ruchomego rozkładu czasu pracy i w ramach indywidualnego rozkładu czasu pracy, a także o obniżenie wymiaru czasu pracy. Pracodawca rozpatrując wniosek pracownika weźmie pod uwagę zarówno potrzeby pracownika, w tym termin oraz przyczynę konieczności korzystania przez pracownika z elastycznej organizacji pracy, z drugiej strony – własne potrzeby i możliwości, w tym konieczność zapewnienia normalnego toku pracy, organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika. Pracownik otrzyma informację zwrotną w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, a w przypadku odmowy pracodawca będzie musiał liczyć się z koniecznością wskazania jej przyczyny. Pamiętać należy również, iż pracownik korzystający z elastycznej organizacji pracy może w każdym czasie zawnioskować o powrót do poprzedniej organizacji pracy przed upływem czasu określonego we wniosku, jeśli przemawia za tym
Ochrona wizerunku dziecka
Zdjęcie Twojego dziecka zostało opublikowane w Internecie bez Twojej zgody ? Jesteś podmiotem, który organizuje np. imprezę sportową i chce publikować zdjęcia dzieci biorących w niej udział? Oto kilka podstawowych informacji, które pomogą zrozumieć temat ochrony wizerunku dziecka. Wstęp Wizerunek jest dobrem prawnie chronionym, co wynika wprost z brzmienia art. 23 Kodeksu cywilnego (Art. 23 KC: Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.). Wizerunek podlega ochronie na podstawie przepisów zawartych w Kodeksie cywilnym, w Ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a także w Ustawie o ochronie danych osobowych. Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych: „Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. Kto decyduje o wizerunku dziecka? Choć wizerunek przynależy do każdego człowieka, a zatem też i do dziecka, to prawo do decydowania o wizerunku dziecka mają najczęściej rodzice (opiekunowie prawni). Wynika to z faktu, że dziecko, nie posiadając pełnej zdolności do czynności prawnych, a zatem nie może samodzielnie rozporządzać swoimi prawami, w tym decydować np. o rozpowszechnieniu swojego wizerunku. Do kiedy to rodzice decydują o udostępnianiu wizerunku dziecka, a od kiedy to małoletni może sam decydować w tym zakresie? Od 13. roku życia osoby niepełnoletnie mają ograniczoną zdolność do czynności prawnych, a zatem mogą dokonywać pewnych czynności prawnych we własnym zakresie (Art. 15. KC : Ograniczoną zdolność do czynności prawnych mają małoletni, którzy ukończyli lat trzynaście, oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo). Z tego też względu np. na Facebook-u konto założyć może osoba, która ukończyła 13 lat, a na Youtube – 16 lat. To czy nastolatek może sam decydować o rozpowszechnianiu swojego wizerunku – zależy od tego jakie konsekwencji/ skutki będzie za sobą pociągało to rozpowszechnienie. Przykładowo, jeżeli wizerunek byłby rozpowszechniany wyłącznie w mediach społecznościowych lub na stronie internetowej np. klubu sportowego, ośrodka kultury i sportu, biblioteki – to można uznać zgodę nastolatka za wystarczającą. Jeżeli jednak mowa o publikacjach komercyjnych, jak np. reklama – to wymagana jest zgoda rodziców. Innymi słowy, wszystko zależy od zasięgu (tzw. pól eksploatacji) oraz czasu przetwarzania. Reasumując, biorąc pod uwagę w/w przepis art. 81 ust. 1 ustawy o prawie autorskim – zanim upublicznimy w jakikolwiek sposób wizerunek osoby niepełnoletniej warto, przede wszystkim w przypadku publikacji komercyjnych -zadbać o zgodę rodziców. Zgoda jednego czy obojga rodziców? Jeżeli dziecko pozostaje pod władzą rodzicielską obojga rodziców, każde z nich może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka (Art. 97 §1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania). Wszystko wydaje się proste, dopóki pomiędzy rodzicami nie dochodzi do rozbieżności zdań odnośnie rozpowszechniania wizerunku dziecka. W tym wypadku również po uwagę wziąć należy zasięg takiej publikacji i jej charakter. W tym kontekście należy się odnieść do treść art. 97 §2 KRO – Jednakże o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie; w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy”. Jeżeli chodzi o publikację zdjęć z wycieczek szkolnych, festynów, zawodów, konkursów- to nie wydaje się być zasadnym uznanie takiej publikacji za tzw. „istotne sprawy dziecka”, a zatem w takich wypadkach za wystraczającą należy uznać zgodę jednego rodzica. Problem zaczyna się w przypadku sprzeciwu drugiego rodzica. Jeżeli jeden z rodziców sprzeciwia się publikacji wizerunku dziecka, to ani drugi z rodziców, ani żadna instytucja, mimo zgody jednego z rodziców – nie mogą rozpowszechniać wizerunku dziecka. W przypadku komercyjnego użycia wizerunku dziecka (prasa, reklama) – zawsze wymagana jest zgoda obojga rodziców / opiekunów prawnych. W sytuacji konfliktu pomiędzy rodzicami decyzję podejmuje sąd rodzinny. Kiedy można opublikować wizerunek dziecka bez uzyskania zgody na publikację? Art. 81 ust. 1 zd.2 oraz ust.2 ustawy o prawie autorskim -wskazuje na wyjątki, tj. sytuacje, kiedy nie jest konieczne uzyskanie zgody pełnoletniej osoby, której wizerunek widoczny jest na zdjęciu lub zgody rodzica na rozpowszechnienie wizerunku dziecka. Mowa o następujących przypadkach: 1) gdy osoba otrzymała zapłatę za pozowanie, Przyjęcie zapłaty za pozowanie, uważane jest za domniemaną zgodę na rozpowszechnianie wizerunku danej osoby. Niemniej jednak , w przypadku wyraźnego zastrzeżenia osoby pozującej o braku zgody na rozpowszechnianie takiego zdjęcia, jego rozpowszechnianie jest bezprawne. Należy jednak pamiętać, że zezwolenie uzyskane na podstawie tego wyjątku nie zabezpiecza publikującego przed ewentualnymi roszczeniami dotyczącymi ochrony dóbr osobistych. Chodzi o przypadek kiedy wizerunek zostałby wykorzystany w sposób, który naruszałby prywatność, godność, czy dobre imię dziecka. Mimo zapłaty wynagrodzenia, taka publikacja daje podstawy do występowania z roszczeniami z tytułu naruszenia dóbr osobistych. 2) gdy mowa o wizerunku osoby powszechnie znanej, , jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych, W przypadku dzieci mowa tu np. o zdjęciu niepełnoletniej aktorki na planie filmowym lub podczas premiery, albo młodego sportowca na zawodach. Należy jednak pamiętać, że wyjątek ten dotyczy sytuacji związanych z pełnieniem funkcji publicznych, a contrario nie dotyczy tych samych osób w sytuacjach prywatnych. 3) gdy osoba stanowi jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza. Przykład – fotograf, który zrobi zdjęcie starówki miasta, a w kadr „weszła mu” wycieczka szkolna – nie musi uzyskiwać zgody rodziców wszystkich uwiecznionych dzieci. Podobnie w przypadku zdjęć ze szkolnych imprez. Powyższy wyjątek nie dotyczy jednak sytuacji, gdy zdjęcie podpiszemy danymi dzieci. Podpisując zdjęcie imionami i nazwiskami dzieci – umożliwiamy ich identyfikację, zaś wszelkie informacje, pozwalające zidentyfikować konkretne osoby – stanowią dane osobowe, a zatem w grę wchodzą regulacje dotyczące RODO oraz przepisy o ochronie danych osobowych. W związku z tym, chcąc opublikować takie dane – musimy uzyskać zgodę na ich przetwarzanie. Zgody, tak jak w przypadku wizerunku – udzielają wyłącznie rodzice. Co gdy chcę cofnąć zgodę na publikację zdjęć dziecka? Osoba, która wyraziła zgodę na publikację wizerunku własnego, lub swojego dziecka może ją cofnąć w każdym momencie. Cofnięcie zgody na publikację wizerunku powoduje, że nie można go będzie w przyszłości rozpowszechniać. Innymi słowy cofnięcie zgody odnosi skutek wyłącznie na przyszłość, ale nie ma wpływu na dotychczasowe publikacje dokonane zgodnie z udzieloną zgodą. Podobnie z resztą jak w przypadku przetwarzania danych osobowych. W jakiej formie należy wyrazić zgodę? Zgoda