Wpis konstytutywny a deklaratoryjny w KRS
Wpis do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) jest procedurą mającą na celu rejestrację różnych podmiotów prawnych, takich jak spółki, stowarzyszenia, fundacje czy przedsiębiorcy. W zależności od rodzaju wpisu, można wyróżnić dwie podstawowe kategorie: wpis konstytutywny i wpis deklaratoryjny. Obie te procedury mają istotne znaczenie, jednak różnią się one pod względem skutków prawnych, jakie niosą. Rodzaje wpisów Wpisy mogą w szczególności dotyczyć rejestracji podmiotu, zmiany nazwy, zmiany siedziby, wykreślenia. Szczególnie ważne jest rozróżnienie wpisu deklaratoryjnego i konstytutywnego, gdyż od ich dokonania zależy często, nie tylko sama ważność umów zawieranych przez spółkę, ale sama możliwość prowadzenia działalności. Wpis deklaratoryjny Wpis deklaratoryjny w KRS ma charakter potwierdzający (deklaratoryjny), co oznacza, że wpis w rejestrze nie wpływa na istnienie podmiotu prawnego, lecz jedynie potwierdza stan faktyczny lub prawny, który już istnieje. Innymi słowy, wpis deklaratoryjny jest jedynie formalnym potwierdzeniem faktu, który już zaszedł. W przypadku wpisów deklaratoryjnych podmiot prawny istnieje lub funkcjonuje zgodnie z danymi wynikającymi z aktu założycielskiego, uchwały lub innych dokumentów, a sam wpis w KRS nie jest warunkiem skuteczności danego działania. Co do zasady, większość wpisów jest deklaratoryjna. Czynności objęte takimi wpisami charakteryzują się tym, że nie wymagają rejestracji dla wywołania skutków prawnych. Zgłoszenie takiej czynności pełni jedynie funkcję porządkową, czy potwierdzającą. Skutek określonego zdarzenia w spółce powstaje od razu, po jego zaistnieniu, a nie dopiero wraz z wpisem. Wpisy deklaratoryjne umożliwiają sprawniejsze zarządzanie bieżącymi sprawami spółki, gdyż spółka nie musi oczekiwać na rejestrację zmiany w KRS. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 12 sierpnia 2020 r. II PK 193/18: „Nie ulega wątpliwości, że wpis do KRS o zmianie wpisu ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, iż czynność prawna stanowiąca podstawę wpisu (w niniejszej sprawie jest nią uchwała odwołująca z funkcji w zarządzie Spółdzielni) wywiera skutek prawny przed wpisaniem zmiany do KRS”. Przykładami wpisów deklaratoryjnych są: zmiany w składzie rady nadzorczej lub zarządu, zmiana adresu spółki, pod warunkiem, że pozostaje ona w tej samej miejscowości, zmiana danych adresowych członków zarządu, sprzedaż udziałów. Wpis konstytutywny Wpis konstytutywny w KRS jest rodzajem wpisu, który ma charakter tworzący (konstytutywny) i stanowi warunek powstania określonego podmiotu prawnego lub zmiany jego statusu. Czynności objęte wpisami konstytutywnymi dla swojej ważności wymagają rejestracji w KRS. Są to wpisy prawotwórcze, co oznacza, iż dopiero od momentu ich zarejestrowania możliwe jest powoływanie się dokonanie danej czynności. Obowiązek uzyskania wpisu konstytutywnego zawsze wynika z przepisów prawa. Jak już była mowa wyżej, zdecydowana większość wpisów ma charakter deklaratoryjny, a więc ustawa musi wyraźnie wskazywać na wymóg uzyskania wpisu konstytutywnego dla wywołania skutków prawnych. Za wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2023 r. III AUa 1111/21 „Wpis do KRS jest konstytutywny, gdy powstanie uprawnienia wynikającego z wniosku zależy od dokonania wpisu. Innymi słowy, czynność podjęta przez spółkę jest skuteczna nie z momentem podjęcia przez spółkę określonej decyzji, ale dopiero z chwilą wpisu.” Wpisami konstytutywnymi są objęte w szczególności czynności dotyczące zmiany firmy spółki, zmiany siedziby spółki, zmiany wysokości kapitału zakładowego, powstania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjnej, połączenia, podziału i przekształcenia spółki. Terminy Co do zasady, podmiot obowiązany do zgłoszenia zmiany w KRS musi zmieścić się w 7- dniowym terminie od moment zaistnienia danego zdarzenia lub czynności (art. 22 ustawy o KRS). Dotyczy to zarówno wpisów konstytutywnych i deklaratoryjnych. Niedochowanie tego terminu może wiązać się dla danego podmiotu z wieloma niedogodnościami, w szczególności, gdy chodzi o wpisy prawotwórcze, od których dokonania zależy ważność dokonanej czynności. W przypadku spóźnienia się ze zgłoszeniem wpisu, zazwyczaj wniosek zostanie rozpoznany, z uwagi instrukcyjny charakter terminu. Może mieć to jednak pewne konsekwencje procesowe, gdyż przekroczenie termin jest podstawa do wszczęcia przez organ rejestrowy tzw. postępowania przymuszającego. Kto jest obowiązany uzyskać wpis do KRS? Podmioty wymienione w art. 36 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym są obowiązane do sygnalizowania zmian ich dotyczących w formie składania wniosków o wpis do rejestru KRS. Przykłady tych podmiotów stanowią: Podsumowanie Różnice między wpisem konstytutywnym a deklaratoryjnym: Zrozumienie powyższych różnic jest istotne zarówno dla przedsiębiorców, jak i osób prowadzących działalność gospodarczą, ponieważ wpływa na sposób, w jaki dokonywane są zmiany w organizacjach czy firmach. W razie potrzeby konsultacji lub dalszych pytań zapraszamy do kontaktu z Kancelarią.
Odrzucenie spadku po nowelizacji z listopada 2023r.
Po śmierci spadkodawcy – zgodnie z art. 1012 Kodeksu cywilnego spadkobiercy mają 6 miesięcy na podjęcie decyzji, czy: Dotyczy to zarówno spadkobiercy, któremu spadek przypada z ustawy, jaki i z testamentu. Spadek może obejmować aktywa (np. mieszkanie, samochód, pieniądze) lub pasywa, czyli długi, których nie spłacił spadkodawca. W sytuacji, gdy pasywa przewyższają aktywa – większość osób decyduje się odrzucić spadek. Spadkobierca, który odrzuca spadek, jest wyłączony z dziedziczenia i jest traktowany tak, jakby nie dożył otwarcia spadku. Oznacza to, że ani nie otrzymuje majątku zostawionego przez zmarłego, ani też nie odpowiada za długi związane ze spadkiem. Jaka jest kolejność dziedziczenia? Jeżeli spadkobierca ustawowy odrzuci spadek, to do spadku zostaje powołany następny w kolejności spadkobierca ustawowy, zgodnie z przepisami prawa spadkowego. Najpierw dziedziczy małżonek i dzieci spadkodawcy, potem wnuki i dalsi zstępni. Gdy nie ma zstępnych to rodzice zmarłego, przy braku jednego z rodziców lub obojga – rodzeństwo, a potem dzieci rodzeństwa itd. Termin na odrzucenie spadku Zgodnie z art. 1015 § 1 Kodeksu cywilnego oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku może być złożone, jak wskazano powyżej- w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. Dla każdego spadkobiercy termin ten może być różny, gdyż biegnie odrębnie dla każdego spadkobiercy. Co do zasady termin liczymy od dnia śmierci spadkodawcy. Niemniej jednak może być tak, iż o śmierci danej osoby dowiemy się później niż nastąpił zgon. Wówczas termin na odrzucenie spadku liczymy od dnia, w którym dowiedzieliśmy się o śmierci danej osoby. Spadkobierca, który jest powołany do spadku w dalszej kolejności może złożyć oświadczenie od chwili, w której dowiedział się, że osoby dochodzące do spadku przed nim, nie mogą lub nie chcą dziedziczyć, np. zostały wydziedziczone lub zdecydowały się na odrzucenie spadku. Gdy spadkobierca nie ma zdolności do czynności prawnych (np. małoletni), wówczas termin biegnie od chwili, w której o tytule jego powołania dowiedział się jego przedstawiciel ustawowy. Natomiast w przypadku spadkobiercy dziecka poczętego, lecz jeszcze nienarodzonego, termin zaczyna biec od chwili żywego urodzenia się dziecka. Bardzo ważne jest, aby poszczególni spadkobiercy odrzucali spadek w kolejności dziedziczenia. Przedwczesne bowiem złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku jest – bezskuteczne. Zgodnie z art. 1015 § 1.1 Kodeksu cywilnego, jeżeli spadkobierca złożył do sądu wniosek o odebranie od niego oświadczenia o przyjęciu spadku lub odrzuceniu spadku przed upływem 6 miesięcznego terminu, to termin będzie zachowany niezależnie od tego kiedy sąd odbierze to oświadczenie. W tym przypadku decyduje zatem dzień złożenia wniosku o odebranie oświadczenia o przyjęciu spadku lub odrzuceniu spadku, a nie dzień odebrania od spadkobiercy oświadczenia przez sąd. Jak odrzucić spadek? Zgodnie z art. 1018 §3 Kodeksu cywilnego oświadczenie o odrzuceniu spadku składa się przed sądem lub przed notariuszem. Odrzucenie spadku przed sądem. Oświadczenie o odrzuceniu spadku należy złożyć w sądzie rejonowym, w którego okręgu znajduje się miejsce zamieszkania lub pobytu spadkobiercy, który zdecydował się na odrzucenie spadku. Sąd ten niezwłocznie prześle oświadczenie o odrzuceniu spadku do sądu spadku. Oświadczenie o przyjęciu może być także złożone bezpośrednio w sądzie spadku w toku trwającego już postępowania o stwierdzenie praw do spadku (art. 640 Kodeksu postępowania cywilnego). Zgodnie z art. 641 Kodeksu postępowania cywilnego, oświadczenie o odrzuceniu spadku powinno zawierać: Nadto, składający oświadczenie zobowiązany będzie do wskazania wszelkich znanych osób należących do kręgu spadkobierców ustawowych oraz wszelkich testamentów, a także danych dotyczących treści i miejsca przechowania testamentów. Odrzucenie spadku u notariusza Po pierwsze, osoba, która chce odrzucić spadek musi uprawdopodobnić, że jest spadkobiercą. W związku z tym, złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku przed notariuszem wymaga, między innymi: Czasem do przygotowania aktu notarialnego – w przedmiocie oświadczenia o odrzuceniu spadku może być konieczne okazanie również innych dokumentów– np. aktów notarialnych w przedmiocie oświadczenia o odrzuceniu spadku dot. osób, które wcześniej odrzuciły spadek. Po sporządzeniu aktu notarialnego zawierającego oświadczenie o odrzuceniu spadku, notariusz prześle odpis aktu do sądu spadku, czyli tego, który będzie badać kto dziedziczy po spadkodawcy. Co gdy nie złożymy oświadczenia w ustawowym terminie ? Co do zasady, jeżeli nie odrzucimy spadku w terminie 6 miesięcy od dowiedzenia się o tytule swego powołania, wówczas w myśl art. 1015 §2 Kodeksu cywilnego – następuje przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Może się też zdarzyć, iż spadkobierca, pod wpływem błędu lub groźby nie złożył żadnego oświadczenia w terminie. W takiej sytuacji może się uchylić od skutków prawnych niezachowania terminu przed sądem z jednoczesnym złożeniem oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku. Uchylenie się od skutków prawnych niezachowania terminu złożenia oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku wymaga jednakże zatwierdzenia przez sąd. Co się dzieje dalej po odrzuceniu spadku? W przypadku dziedziczenia ustawowego, może nastąpić dziedziczenie zstępnych tego, który odrzucił spadek, albo zwiększenie udziałów pozostałych spadkobierców w spadku, bądź dojście do dziedziczenia osób powołanych w dalszej kolejności. Odrzucenie spadku za małoletnich . Odsyłam do odrębnego artykułu: https://kancelaria-madon.pl/odrzucenie-spadku-za-maloletnich/ Na marginesie – co oznacza dziedziczenie z dobrodziejstwem inwentarza? Wbrew powszechnemu mniemaniu, nabycie spadku z dobrodziejstwem inwentarza, nie zwalnia z obowiązku zapłaty długów zmarłego spadkodawcy. Spadkobiercy odpowiadają jednak za długi spadkowe wyłącznie do wysokości wartości odziedziczonego majątku, ale całym swoim majątkiem. Innymi słowy, wierzyciel będzie mógł wyegzekwować tylko tyle, ile wynosi wartość odziedziczonego majątku. A zatem, w sytuacji gdy w skład spadku nie wchodzą żadne aktywa, a jedynie długi – spadkobierca nie musi ich w ogóle regulować. Z kolei, gdy spadkobierca odziedziczył majątek o wartości 20 000zł. oraz długi w wysokości 80 000zł. – wierzyciel może zażądać od spadkobiercy spłaty długu w kwocie nie wyższej niż 20 tys. zł, jednakże może jej dochodzić z całego majątku spadkobiercy. Czym się różni odrzucenie spadku od notarialnego zrzeczenia się spadku? Odrzucenie spadku często mylone jest ze zrzeczeniem się spadku. Tymczasem są to dwie zupełnie różne instytucje. Odrzucić spadek możemy dopiero po śmierci spadkodawcy, natomiast zrzeczenie się praw do spadku to umowa zawarta pomiędzy spadkobiercą ustawowym, a przyszłym spadkodawcą, w której spadkobierca zrzeka się dziedziczenia po przyszłym spadkodawcy z ustawy. Umowa taka zawierana jest za życia przyszłego spadkodawcy i powinna być zawarta w formie aktu notarialnego (art. 1048 Kodeksu cywilnego).
Odrzucenie spadku za małoletnich
W tym wpisie dowiedzą się Państwo jak odrzucić spadek za małoletnie dziecko. Na temat samego zaś odrzucenia spadku – pisaliśmy tutaj: https://kancelaria-madon.pl/odrzucenie-spadku-po-nowelizacji-z-listopada-2023r/ Jeżeli oboje rodzice – odrzucają spadek jednocześnie za wszystkie swoje małoletnie dzieci, co do których posiadają władze rodzicielską – mogą udać się bezpośrednio do notariusza w celu odrzucenia spadku za małoletnich. Jeśli jednak nie mogą odrzucić spadku jednocześnie za wszystkie swoje małoletnie dzieci, co do których posiadają władze rodzicielską albo tej władzy nie posiadają – muszą złożyć wniosek do sądu o wyrażenia zgody na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka, czyli wniosek na wyrażenie zgodny na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego. WAŻNE! Zgoda sądu opiekuńczego na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego nie stanowi oświadczenia o odrzuceniu spadku. Dopiero po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego, rodzice muszą złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku w imieniu dziecka, albo u notariusza, albo w sądzie. Jaki jest termin na złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku przez małoletniego? Taki sam jak dla wszystkich – 6 miesięcy. Z tym zastrzeżeniem, że w przypadku osób małoletnich termin do składania oświadczenia rozpocznie swój bieg z chwilą uzyskania przez ich przedstawicieli ustawowych wiedzy o powołaniu do spadku. Co ważne, zgodnie z art. 1015 §12 Kodeksu cywilnego, jeżeli do złożenie oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku wymagana jest zgoda sądu – bieg terminu do złożenia oświadczenia ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania sądowego w przedmiocie udzielenia zgody. Do jakiego sądu wystąpić o zgodę? Co do zasady – do Sądu opiekuńczego. Niemniej jednak, zgodnie z art. 641 §2 Kodeksu postępowania cywilnego z chwilą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, wniosek o zezwolenie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka (zgoda na odrzucenie spadku w imieniu dziecka) złożony do sądu opiekuńczego, przekazuje się do dalszego rozpoznania sądowi spadku. Innymi słowy, od momentu wszczęcia postępowania o stwierdzanie nabycia spadku po zmarłym – zgodę na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego wydaje już sąd spadku. Jeśli do odrzucenia spadku za małoletniego wymagana jest zgoda Sądu i już ją uzyskaliśmy – to teraz powinniśmy w imieniu małoletniego złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku. Możemy je złożyć albo w sądzie albo u notariusza. W jakim sądzie można złożyć oświadczenie od odrzuceniu spadku za małoletniego? Właściwy będzie sąd rejonowy, w którego okręgu znajduje się miejsce zamieszkania lub pobytu składającego oświadczenie. W myśl jednak art. 640 §2 Kodeksu postępowania cywilnego, oświadczenie o odrzuceniu spadku może być złożone w sądzie spadku jeśli uprzednio zostało wszczęte postępowania o stwierdzenie nabycia spadku. Odrzucenie spadku za małoletniego u notariusza Zgodnie z nowelizacja przepisów Kodeksu postępowania cywilnego oraz Kodeksu cywilnego, rodzice mogą złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku w imieniu dziecka bez uzyskiwania zgody sądu rodzinnego. Aby jednak móc odrzucić spadek w imieniu małoletniego bez zgody sądu przedstawiciel ustawowy musi spełniać następujące warunki: Innymi słowy, jeżeli ojciec odrzuca spadek po swojej matce (babce dziecka) i ma dwoje dzieci, to oboje te dzieci muszą odrzucić spadek – czyli ojciec musi odrzucić spadek za oboje swoich dzieci. Jeżeli jednak jedno z tych dzieci jest pełnoletnie to najpierw będzie musiało odrzucić spadek dziecko pełnoletnie, aby ojciec mógł odrzucić spadek w imieniu dziecka niepełnoletniego. Powyższe warunki nie musza być spełnione, jeżeli przed złożeniem oświadczenia zostało wydane zezwolenie sądu na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka w postaci odrzucenia spadku. Złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku przed notariuszem wymagane dokumenty: Oświadczenie o odrzuceniu spadku w imieniu małoletniego rodzice przy zachowaniu powyższych warunków mogą złożyć u notariusza lub w sądzie.
Co robić gdy Pracodawca nie płaci wynagrodzenia?
Zgodnie z przepisami prawa, jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy jest terminowe i prawidłowe wypłacanie wynagrodzenia. Wypłata wynagrodzenia winna następować co najmniej raz w miesiącu, z dołu , w stałym, z góry ustalonym terminie, nie później niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego. Pracownik, który nie otrzymał pieniędzy za pracę, ma kilka możliwości dochodzenia swoich praw. Do najważniejszych należą: wezwanie pracodawcy do zapłaty, zawiadomienie Państwowej Inspekcji Pracy albo pozew o zapłatę do sądu pracy. 1. Przedsądowe wezwanie do zapłaty Pracownik, któremu Pracodawca zalega z zapłatą wynagrodzenia – może sporządzić i wysłać osobiście lub zlecić to profesjonalnemu pełnomocnikowi w osobie np. radcy prawnego. Z doświadczenia wiemy, że nie jednokrotnie już samo wezwanie do zapłaty opatrzone pieczątką Kancelarii działa na Pracodawców dyscyplinująco i przynosi oczekiwany skutek w postaci zapłaty. 2. Pracownik może zawiadomić Państwową Inspekcję Pracy, że Pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia. W takim wypadku, skargę na działalność pracodawcy należy kierować zgodnie z właściwością do okręgowego inspektoratu pracy lub oddziału okręgowego inspektoratu pracy właściwego do rozpatrzenia sprawy ze względu na siedzibę pracodawcy. Skarga powinna zawierać: – miejscowość i datę sporządzenia skargi, – dane osoby wnoszącej skargę, czyli imię, nazwisko oraz adres, dane osoby wnoszącej skargę, czyli imię, nazwisko oraz adres, warto nadmienić, iż dane osoby wnoszącej skargę podlegają ochronie i nie są ujawniane w trakcie kontroli, chyba że skarżący wyrazi na to pisemną zgodę. – treść skargi – z dokładną nazwą i adresem Pracodawcy oraz z krótkim opisem nieprawidłowości, które wystąpiły. Inspektor, w trakcie kontroli może zażądać od Pracodawcy złożenia odpowiednich wyjaśnień. Jeśli na skutek przeprowadzonej kontroli, Inspektor stwierdzi, że Pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia lub wypłaca je z opóźnieniem, może: 3. Innym rozwiązaniem jest wniesienie pozwu do sądu pracy, a konkretnie pozwu o zapłatę wynagrodzenia za pracę wraz z odsetkami z tytułu opóźnienia. Jakie wymogi winien spełniać pozew? Właściwość sądu W sprawach dotyczących zapłaty zaległego wynagrodzenia ze stosunku pracy – Sądem właściwym jest sąd pracy lub inaczej wydział pracy i ubezpieczeń społecznych. W zależności od wartości przedmiotu sporu, zgodnie z art. 17 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1550) (dalej: KPC) – w przypadku gdy Pracodawca zalega za zapłata wynagrodzenia w kwocie łącznej do 100 tys. zł – sądem właściwym jest sąd rejonowy, a powyżej tej kwoty: sąd okręgowy. Z kolei właściwość miejscową Sądu uzasadnia art. 461 § 1 KPC , powództwo w sprawie z zakresu prawa pracy można wytoczyć bądź przed sąd ogólnie właściwy dla strony pozwanej, bądź przed sąd, w którego obszarze właściwości praca jest, była lub miała być wykonywana. Warto zauważyć, iż obecnie wiele osób świadczy pracę w formie zdalnej. W takim wypadku, pracownicy mogą wytoczyć sprawę przed sądem właściwym według swojego miejsca zamieszkania. Wartość przedmiotu sporu w pozwie o zapłatę wynagrodzenia Na wstępie warto podkreślić, iż przed sądem dochodzi się wynagrodzenia wyrażanego w kwocie brutto. W jednym pozwie można żądać zapłaty za więcej niż jeden miesiąc. Warto pamiętać, iż prawidłowe określnie wysokości należnej pensji jest bardzo istotne dla przebiegu postępowania. W myśl art. 4801 § 1 w zw. z art. 499 KPC pozew o zapłatę zaległego wynagrodzenia można złożyć w postępowaniu upominawczym, w wyniku którego Sąd wyda nakaz zapłaty, który po uprawomocnieniu się ma moc wyroku. Obligatoryjne elementy pozwu: Pracownik może złożyć pozew osobiście, pocztą lub przez pełnomocnika. Komplet dokumentów (wraz z kopią umowy) trzeba przygotować w trzech egzemplarzach: dla siebie, sądu oraz dla podmiotu pozwanego. Warto pamiętać, że roszczenia pracownicze ulegają przedawnieniu po upływie 3 lat od daty wymagalności (w przypadku niewypłaconego wynagrodzenia – od terminu wypłaty). Nasza Kancelaria posiada bogate doświadczenie w powyższej materii. Chętnie pomożemy Państwu w podjęciu odpowiedni działań – zapraszamy do kontaktu.
Postanowienie w postępowaniu administracyjnym – zażalenie
Zażalenie na postanowienie, wydane w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie KPA Nie jesteś zadowolony z postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej i chcesz je zaskarżyć? Podpowiemy, jak możesz to zrobić. Postanowienie, z którym się nie zgadzasz możesz zaskarżyć, czyli wnieść na nie zażalenie. Należy jednak pamiętać, że prawo do wniesienia zażalenia nie dotyczy każdego postanowienia – wraz z doręczonym przez organ postanowieniem powinieneś otrzymać pouczenie, w którym będzie wskazane, czy przysługuje Ci zażalenie. Co istotne – możesz złożyć zażalenie, gdy jesteś stroną postępowania nawet wtedy, gdy nie brałeś udziału w poprzednim postępowaniu. Postanowienia, na które można składać zażalenia, są szczegółowo wskazane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Są to następujące postanowienia: Jeśli nie możesz złożyć zażalenia na otrzymane postanowienie, wówczas możesz je zaskarżyć (zakwestionować) wyłącznie w odwołaniu od decyzji. Od tej zasady wyjątkiem jest: W zgodzie z prawem administracyjnym, w takiej sytuacji możesz złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ, który wydał kwestionowane postanowienie. Jednocześnie należy podkreślić, iż z zasady dwuinstancyjności postępowania wynika, że zażalenie służy na postanowienie nieostateczne, nie służy zatem na postanowienia ostateczne, tj.: W jakim terminie należy wnieść zażalenie? Masz 7 dni na złożenie zażalenia. Termin ten liczy się od dnia, gdy postanowienie zostało Ci ogłoszone lub doręczone. Jak wnieść zażalenie? Zażalenie złóż do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał skarżone postanowienie. Oznacza to, że musisz: Organami wyższego stopnia są: Organ odwoławczy sprawdzi, czy: W toku postępowania, organ odwoławczy może przekazać sprawę organowi niższego stopnia, aby: Otrzymasz informację o wyniku postępowania. Organ odwoławczy wyda jedno z poniższych postanowień, w którym: Jakie są koszty wniesienia zażalenia? Dodatkowe informacje:
Postanowienia w postępowaniu podatkowym – zaskarżenie
Które postanowienia mogą być zaskarżane w postępowaniu podatkowym? Ordynacja podatkowa stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Co istotne – pośród zaskarżalnych postanowień Ordynacja podatkowa nie wymienia postanowienia o wszczęciu postępowania. Wypada podkreślić, iż zażalenie jest środkiem zaskarżenia, dzięki któremu adresaci postanowień, a więc strona oraz inni uczestnicy postępowania (np. świadek lub biegły), mogą kwestionować rozstrzygnięcia w nich zawarte – z tym zastrzeżeniem, że przysługuje ono wyłącznie w przypadkach wprost określonych w Ordynacji podatkowej. Brak takiego wskazania w przepisach jest równoznaczny z niemożliwością wniesienia zażalenia. A zatem można złożyć zażalenie na postanowienie o: Termin na składanie zażaleń Zgodnie z art. 236 § 2 Ordynacji podatkowej zażalenie należy wnieść w terminie 7 dni odpowiednio od dnia doręczenia postanowienia stronie lub zawiadomienia spadkobierców (np. o złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji). Należy pamiętać, że uchybienie terminowi na złożenie zażalenia może wiązać się z negatywnymi konsekwencjami, gdyż jest to termin zawity. Ważne! W sytuacji uchybienia terminowi można złożyć wniosek o jego przywrócenie, o ile uchybienie nie wynikało z winy wnioskodawcy. Takie podanie należy wnieść w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. Odniesienie do przepisów o odwołaniach Przepis art. 239 Ordynacji podatkowej stanowi, że w sytuacjach nieuregulowanych w części dotyczącej zażaleń stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące odwołań. W szczególności są to przepisy dotyczące właściwości organu rozpatrującego sprawę – zasada dwuinstancyjności oraz wnoszenia zażalenia. Zażalenie składa się do organu podatkowego drugiej instancji za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie. Ponadto zażalenie powinno zawierać zarzuty przeciwko postanowieniu (art. 222 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej). Możliwe jest także dokonanie samokontroli rozstrzygnięcia przez organ wydający postanowienie, tzn. przed przekazaniem zażalenia do organu wyższej instancji, możliwa jest zmiana postanowienia uwzględniająca treść zażalenia. Co istotne – organ podatkowy drugiej instancji nie powinien wydać orzeczenia zmieniającego postanowienie na niekorzyść podatnika. W art. 232 Ordynacji podatkowej zostały uregulowane także możliwości i warunki skorzystania z prawa do cofnięcia zażalenia. Należy to zrobić przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy z tym zastrzeżeniem, że organ odwoławczy odmówi uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo pozostawienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej uchylenie lub zmianę. Brak pouczenia W praktyce może zdarzyć się, że organ podatkowy błędnie przyjmie, że dane zagadnienie nie wymaga postanowienia albo że należy wydać postanowienie, na które nie służy zaskarżenie i w takim przypadku nie pouczy strony o możliwości wniesienia zażalenia. W takich sytuacjach możliwe jest wniesienie zażalenia pomimo braku pouczenia. Uznał tak NSA w uchwale z dnia 24 października 2016 r., sygn. I FPS 2/16, w której stwierdził, że błędne pouczenie lub brak pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia nie może szkodzić stronie, tj. przepis art. 214 Ordynacji podatkowej stosuje się do przepisów o zażaleniach odpowiednio. Zatem w takich sytuacjach możliwe będzie przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Z orzecznictwa:
Zmiany w prawie spadkowym po 15.11.2023r.
Z dniem 15 listopada 2023 roku weszły w życie istotne zmiany w prawie spadkowym. Jedną z najbardziej kluczowych zmian jest uproszczenie procedury odrzucenia spadku w imieniu małoletnich dzieci. Przed 15.11.2023r., rodzice musieli uzyskać zgodę sądu opiekuńczego przed złożeniem oświadczenia o odrzuceniu spadku w imieniu dziecka. Obecnie, wystarczy, że rodzic złoży oświadczenie przed notariuszem lub w sądzie, bez uprzedniej zgody sądu opiekuńczego. Będzie to możliwe pod warunkiem, że dziecko zostało powołane do spadku na skutek wcześniejszego odrzucenia spadku przez jednego rodzica, a drugi rodzic wyrazi zgodę na dokonanie w/w czynności. II. Zgoda sądu nadal konieczna w niektórych przypadkach Uzyskanie zgody sądu będzie jednak konieczne np. gdy dziecko jest powołane do dziedziczenia w pierwszej kolejności po jednym z rodziców. W tej sytuacji nie znajdzie zastosowania uproszczona procedura odrzucenia spadku, a zatem konieczne będzie uzyskanie zgody sądu opiekuńczego, jeżeli postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku nie zostało wszczęte lub sądu spadku, jeżeli sprawa jest już w toku. Kolejnym przypadkiem, gdy zgoda sądu opiekuńczego lub sądu spadku będzie niezbędna w sytuacji gdy drugi rodzic, któremu przysługuje władza rodzicielska nie wyraża zgody na odrzucenie spadku. III. Zmiana właściwości sądu Przed 15.11.2023r. zgoda na przyjęcie lub odrzucenie spadku wcześniej należała zawsze do sądu opiekuńczego. Po tej dacie, w przypadku czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu majątkiem dziecka lub osoby pozostającej pod opieką, zwłaszcza przyjęcia lub odrzucenia spadku, zgoda w toku postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, będzie wydawana przez sąd spadku. Jeśli postępowanie w tej sprawie zostanie wszczęte przed sądem opiekuńczym, wniosek zostanie przekazany do sądu spadku. Natomiast sąd opiekuńczy będzie wydawał zgodę na dokonanie ww. czynności jedynie w przypadku, gdy postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku nie zostało jeszcze wszczęte. IV. Ograniczenie tzw. trzeciej grupy spadkobierców Kolejna istotna zmiana w zakresie dziedziczenia dotyczy tzw. trzeciej grupy spadkowej. Do tej pory spadek mogli otrzymać dalsi zstępni dziadków spadkodawcy. Według nowych przepisów majątek będzie mógł przypaść wyłącznie dziadkom, zaś w dalszej kolejności odpowiednio ich dzieciom i wnukom. Ograniczenie kręgu spadkobierców ustawowych z tzw. trzeciej grupy dotyczy spadków otwartych po 15.11.2023 roku. V. Niegodność dziedziczenia Nowelizacja przepisów z zakresu prawa spadkowego rozszerza również katalog sytuacji, które pozwalają uznać spadkobiercę za niegodnego dziedziczenia. Od 15.11.2023r. za niegodnego dziedziczenia może zostać uznany spadkobierca, jeżeli: VI. Termin na złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odrzucenia spadku Termin na złożenie oświadczenia o przyjęciu lub odrzucenia spadku nie uległ zmianie i w dalszym ciągu wynosi 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule swego powołania. Niemniej jednak nowelizacja przepisów jednoznacznie wskazuje, iż do zachowania powyższego terminu, wystarczające jest złożenie przed jego upływem wniosku do sądu o odebranie oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku. Powyższa zasada odnosić się będzie również do zachowania terminu na złożenie wniosku do sądu o odebranie oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia. Innymi słowy, istotna jest obecnie data złożenia wniosku, a nie data przyjęcia przez sąd takiego oświadczenia. Ponadto jeżeli złożenie oświadczenia o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku wymaga zezwolenia sądu, bieg terminu do złożenia oświadczenia ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania sądowego w tym przedmiocie. W razie problemów w sprawach spadkowych – zapraszamy do kontaktu. Chętnie pomożemy i przeprowadzimy Państwa przez procedury w tym trudnym okresie jakim jest żałoba.