Opłaty za pobyt w DPS
Umieszczenie osoby bliskiej w Domu Pomocy Społecznej to trudna, ale czasami konieczna decyzja. Niesie za sobą nie tylko emocje, ale także obowiązki prawne i finansowe. Jednym z kluczowych zagadnień jest kwestia opłat za pobyt w DPS. Przepisy regulujące tę kwestię choć są szczegółowe, to jednocześnie budzą wiele pytań zarówno wśród rodzin, jak i samych mieszkańców. Poniżej przedstawiamy najważniejsze zasady związane z odpłatnością za pobyt w domu pomocy społecznej. Wyjaśniamy, kto i w jakiej kolejności jest zobowiązany do ponoszenia kosztów, jak ustalana jest wysokość opłat, kiedy można ubiegać się o zwolnienie lub obniżenie należności, a także jakie przysługują środki odwoławcze w przypadku niekorzystnej decyzji gminy. Kto ponosi koszty pobytu w DPS? Zgodnie z art.61 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej za pobyt w domu pomocy społecznej wnosić opłaty muszą kolejno: Jak wynika z powyższego, mieszkaniec DPS-u wnosi opłatę w wysokości nie więcej niż 70% swojego dochodu. W momencie, gdy kwota ta nie pokrywa pełnego kosztu pobytu, zobowiązana do zapłaty jest rodzina. Gdy zaś rodzina również nie jest w stanie pokryć pełnego kosztu dopłaty za pobyt krewnego w DPS-ie, to kolejno do pobytu w DPS dopłaca gmina. Gmina ponosi wówczas różnicę między średnim kosztem utrzymania w DPS-ie, a opłatami wnoszonymi przez mieszkańca i rodzinę. Przykład podziału kosztów za pobyt w DPS Jeśli miesięczny pobyt w DPS-ie wynosi 3500 zł, a 70 proc. dochodów mieszkańca to 4000 zł – w pełni ponosi on koszty pobytu i ani rodzina, ani gmina nie muszą dopłacać za pobyt. Inaczej będzie jednak w przypadku, gdy 70 proc. przychodów nie pokrywa całej miesięcznej sumy pobytu. W takim wypadku koniecznym jest odniesienie się do kryterium dochodowego. Kryterium dochodowe przy ustalaniu świadczenia za DPS Od 1 stycznia 2025r. obowiązują nowe kryteria dochodowe uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej oraz zwiększone kwoty świadczeń pieniężnych. Zgodnie z nowymi przepisami kryteria dochodowe w pomocy społecznej wynoszą: To oznacza, że 300 % kryterium dochodowego wynosi w 2025 roku 3030 zł w przypadku osób samotnie gospodarujących oraz 2469 zł w przypadku osób w rodzinie. Przykład Jeżeli więc mieszkaniec DPS nie może opłacić całości kosztów pobytu, ale ma na przykład żonę samotnie gospodarującą, której dochody wynoszą 4000 zł, to żona może być zobowiązana do dopłaty 970 zł (4000 zł – 3030 zł). Warto podkreślić, iż zmiany kryteriów dochodowych są wynikiem weryfikacji, która odbywa się co trzy lata. Jak ustalana jest wysokość opłat rodziny? W pierwszej kolejności wysokość dopłat za pobyt w DPS ustana jest z członkami rodziny w formie umowy. Organ gminy wzywa rodzinę do przedstawienia sytuacji dochodowej, na jej podstawię określa, w jakiej części każdy z członków rodziny będzie partycypował w kosztach za pobyt mieszkańca. Proponuje zawarcie umowy na określnych warunkach. W przypadku odmowy Gmina wydaje decyzję, w której ustala wysokość opłat. Wysokość opłat za pobyt ustalana jest proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia. Jeżeli rodzina lub mieszkaniec uchylają się od płatności, koszty pokrywa zastępczo gmina. Jeśli gmina tymczasowo pokryje koszty pobytu ma prawo później dochodzić zwrotu tych pieniędzy od osób zobowiązanych. Zwolnienie z opłat za pobyt w DPS Osoby wnoszące opłatę lub obowiązane do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu można zwolnić z tej opłaty częściowo lub całkowicie, na ich wniosek, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Zwolnienie może zostać przyznane m.in. gdy: Odwołanie od decyzji gminy w sprawie opłat za DPS W przypadku wydania decyzji dotyczącej opłat za pobyt w DPS możliwe jest skorzystanie z następujących środków prawnych: a gdy to nie pomoże: Każda sytuacja jest inna, dlatego warto zadbać o prawidłowe sformułowanie argumentów i komplet dokumentów. Jeśli potrzebujesz pomocy w przygotowaniu odwołania na decyzję w sprawie opłat za DPS lub skargi zapraszamy do współpracy z naszą kancelarią. Wspólnie zadbamy o Twoje prawa i interesy.
Jak napisać odwołanie od decyzji administracyjnej?
Jeżeli nie jesteś zadowolony z wydanej przez organ administracji publicznej decyzji – możesz złożyć od niej odwołanie. Poniżej podpowiemy, jak to zrobić, aby było to zgodne z prawem administracyjnym. Odwołanie w postępowaniu administracyjnym przysługuje od decyzji kończącej sprawę w danej instancji. Jak stanowi bowiem przepis art. 104 § 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego: Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji Co do zasady – odwołanie przysługuje niezależnie od treści decyzji (rodzaju rozstrzygnięcia),co oznacza, że możesz złożyć odwołanie, zarówno od decyzji pozytywnych, jak i negatywnych. Niemniej jednak, w myśl przepisu art. 127 § 1a Kodeksu Postępowania Administracyjnego – decyzja wydana w pierwszej instancji, od której uzasadnienia organ odstąpił z powodu uwzględnienia w całości żądania strony, jest ostateczna. Oznacza to, że od takiej decyzji nie przysługuje odwołanie. Odwołanie od decyzji administracyjnej można złożyć, gdy: Nie można złożyć odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze. W takiej sytuacji można jednak złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stosuje się do niego odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Istotna różnica polega na tym, że wniosek rozpoznaje ten sam organ, który wydał kwestionowaną decyzję. Kolejna różnica polega na tym, że zamiast występować z wnioskiem, od razu można złożyć skargę do sądu administracyjnego – a to w oparciu o przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z ww. przepisem – jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Na złożenie odwołania odwołujący ma 14 dni. Termin ten liczy się od dnia, gdy decyzja została doręczona lub od dnia, gdy decyzja została ogłoszona (w przypadku ustnego ogłoszenia decyzji przez organ). Odwołanie należy wnieść do właściwego organu odwoławczego – którym jest organ administracji publicznej wyższego stopnia – za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżaną decyzję. Co istotne – organ, który wydał decyzję, przekaże odwołanie do właściwego organu odwoławczego. Dzięki temu, nawet jeżeli odwołujący niewłaściwie oznaczy organ odwoławczy (czyli organ drugiej instancji), organ pierwszej instancji przekaże go do właściwego organu odwoławczego. W rozumieniu Kodeksu Postępowania Administracyjnego organami wyższego stopnia są: 1) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego – samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej; 2) w stosunku do wojewodów – właściwi w sprawie ministrowie; 3) w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 – odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością; 4) w stosunku do organów organizacji społecznych – odpowiednie organy wyższego stopnia tych organizacji, a w razie ich braku – organ państwowy sprawujący nadzór nad ich działalnością. Nie ma konieczności sporządzania szczegółowego uzasadnienie odwołania od decyzji administracyjnej. Jak stanowi bowiem przepis art. 128 Kodeksu Postępowania Administracyjnego – Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Niemniej jednak odwołanie powinno zawierać co najmniej: Ponadto, aby zwiększyć szanse na uwzględnienie odwołania, wskazane jest, aby w odwołaniu zostały powołane przepisy, które organ naruszył: Warto podkreślić, iż wniesienie odwołania w terminie powoduje wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzja nie staje się ostateczna. Jeżeli organ pierwszej instancji uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie – i jednocześnie odwołanie od decyzji wniosły wszystkie strony występujące w sprawie – może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. Od tej nowej decyzji również przysługuje odwołanie. Jeśli jednak organ pierwszej instancji nie uwzględni odwołania – przekaże odwołanie do organu wyższego stopnia. Zrobi to w terminie 7 dni od dnia złożenia odwołania. Organ odwoławczy sprawdzi, czy odwołanie zostało złożone w terminie oraz czy odwołujący był uprawniony do złożenia odwołania w danej sprawie. Powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdzi w drodze postanowienia. Postanowienie w tej sprawie – czyli postanowienie w sprawie niedopuszczalność odwołania oraz postanowienie w sprawie uchybienia terminu do wniesienia odwołania – jest ostateczne. Powyższe oznacza, że jeżeli odwołanie zostało złożone po upływie terminu do jego wniesienia lub organ stwierdzi niedopuszczalność odwołania – organ odwoławczy nie będzie kontrolował decyzji. Jeżeli odwołanie zostało złożone w terminie oraz odwołujący był uprawniony do złożenia odwołania w danej sprawie organ odwoławczy przeprowadzi postępowanie mające na celu kontrolę zaskarżonej decyzji i wyda jedną z poniższych decyzji, w której: Co do zasady – organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes społeczny. Kilka kwestii technicznych: Warto pamiętać, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania można zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. Wówczas oświadczenie o zrzeczeniu się odwołania składa się do organu, który wydał decyzję. Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna. W takim przypadku – decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Jeśli potrzebują Państwo wsparcia w kwestii odwołania od decyzji – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Chętnie rozwiejemy wątpliwości, wyjaśnimy niuanse oraz pomożemy w sporządzeniu stosownego odwołania.
Postanowienie w postępowaniu administracyjnym – zażalenie
Zażalenie na postanowienie, wydane w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie KPA Nie jesteś zadowolony z postanowienia wydanego przez organ administracji publicznej i chcesz je zaskarżyć? Podpowiemy, jak możesz to zrobić. Postanowienie, z którym się nie zgadzasz możesz zaskarżyć, czyli wnieść na nie zażalenie. Należy jednak pamiętać, że prawo do wniesienia zażalenia nie dotyczy każdego postanowienia – wraz z doręczonym przez organ postanowieniem powinieneś otrzymać pouczenie, w którym będzie wskazane, czy przysługuje Ci zażalenie. Co istotne – możesz złożyć zażalenie, gdy jesteś stroną postępowania nawet wtedy, gdy nie brałeś udziału w poprzednim postępowaniu. Postanowienia, na które można składać zażalenia, są szczegółowo wskazane w Kodeksie postępowania administracyjnego. Są to następujące postanowienia: Jeśli nie możesz złożyć zażalenia na otrzymane postanowienie, wówczas możesz je zaskarżyć (zakwestionować) wyłącznie w odwołaniu od decyzji. Od tej zasady wyjątkiem jest: W zgodzie z prawem administracyjnym, w takiej sytuacji możesz złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ, który wydał kwestionowane postanowienie. Jednocześnie należy podkreślić, iż z zasady dwuinstancyjności postępowania wynika, że zażalenie służy na postanowienie nieostateczne, nie służy zatem na postanowienia ostateczne, tj.: W jakim terminie należy wnieść zażalenie? Masz 7 dni na złożenie zażalenia. Termin ten liczy się od dnia, gdy postanowienie zostało Ci ogłoszone lub doręczone. Jak wnieść zażalenie? Zażalenie złóż do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał skarżone postanowienie. Oznacza to, że musisz: Organami wyższego stopnia są: Organ odwoławczy sprawdzi, czy: W toku postępowania, organ odwoławczy może przekazać sprawę organowi niższego stopnia, aby: Otrzymasz informację o wyniku postępowania. Organ odwoławczy wyda jedno z poniższych postanowień, w którym: Jakie są koszty wniesienia zażalenia? Dodatkowe informacje:
Postanowienia w postępowaniu podatkowym – zaskarżenie
Które postanowienia mogą być zaskarżane w postępowaniu podatkowym? Ordynacja podatkowa stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Co istotne – pośród zaskarżalnych postanowień Ordynacja podatkowa nie wymienia postanowienia o wszczęciu postępowania. Wypada podkreślić, iż zażalenie jest środkiem zaskarżenia, dzięki któremu adresaci postanowień, a więc strona oraz inni uczestnicy postępowania (np. świadek lub biegły), mogą kwestionować rozstrzygnięcia w nich zawarte – z tym zastrzeżeniem, że przysługuje ono wyłącznie w przypadkach wprost określonych w Ordynacji podatkowej. Brak takiego wskazania w przepisach jest równoznaczny z niemożliwością wniesienia zażalenia. A zatem można złożyć zażalenie na postanowienie o: Termin na składanie zażaleń Zgodnie z art. 236 § 2 Ordynacji podatkowej zażalenie należy wnieść w terminie 7 dni odpowiednio od dnia doręczenia postanowienia stronie lub zawiadomienia spadkobierców (np. o złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji). Należy pamiętać, że uchybienie terminowi na złożenie zażalenia może wiązać się z negatywnymi konsekwencjami, gdyż jest to termin zawity. Ważne! W sytuacji uchybienia terminowi można złożyć wniosek o jego przywrócenie, o ile uchybienie nie wynikało z winy wnioskodawcy. Takie podanie należy wnieść w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia. Odniesienie do przepisów o odwołaniach Przepis art. 239 Ordynacji podatkowej stanowi, że w sytuacjach nieuregulowanych w części dotyczącej zażaleń stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące odwołań. W szczególności są to przepisy dotyczące właściwości organu rozpatrującego sprawę – zasada dwuinstancyjności oraz wnoszenia zażalenia. Zażalenie składa się do organu podatkowego drugiej instancji za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie. Ponadto zażalenie powinno zawierać zarzuty przeciwko postanowieniu (art. 222 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej). Możliwe jest także dokonanie samokontroli rozstrzygnięcia przez organ wydający postanowienie, tzn. przed przekazaniem zażalenia do organu wyższej instancji, możliwa jest zmiana postanowienia uwzględniająca treść zażalenia. Co istotne – organ podatkowy drugiej instancji nie powinien wydać orzeczenia zmieniającego postanowienie na niekorzyść podatnika. W art. 232 Ordynacji podatkowej zostały uregulowane także możliwości i warunki skorzystania z prawa do cofnięcia zażalenia. Należy to zrobić przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy z tym zastrzeżeniem, że organ odwoławczy odmówi uwzględnienia cofnięcia odwołania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo pozostawienia w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów, które uzasadnia jej uchylenie lub zmianę. Brak pouczenia W praktyce może zdarzyć się, że organ podatkowy błędnie przyjmie, że dane zagadnienie nie wymaga postanowienia albo że należy wydać postanowienie, na które nie służy zaskarżenie i w takim przypadku nie pouczy strony o możliwości wniesienia zażalenia. W takich sytuacjach możliwe jest wniesienie zażalenia pomimo braku pouczenia. Uznał tak NSA w uchwale z dnia 24 października 2016 r., sygn. I FPS 2/16, w której stwierdził, że błędne pouczenie lub brak pouczenia o możliwości wniesienia zażalenia nie może szkodzić stronie, tj. przepis art. 214 Ordynacji podatkowej stosuje się do przepisów o zażaleniach odpowiednio. Zatem w takich sytuacjach możliwe będzie przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Z orzecznictwa:
Mediacje w sprawach cywilnych
Czy sprawa/spór zawsze musi toczyć się dalej przed Sądem i zakończyć wydaniem wyroku? Otóż nie, ponieważ strony w każdej sprawie cywilnej, której charakter na to zezwala, mogą uregulować spór w drodze ugody sądowej lub pozasądowej. Co istotne – ugoda zawarta przed Sądem w skutkach prawnych ma moc prawomocnego wyroku, w tym stanowi tytuł egzekucyjny, który po nadaniu mu klauzuli wykonalności, staje się podstawą do prowadzenia egzekucji przez komornika lub inny organ egzekucyjny. Niewątpliwą zaletą zawarcia ugody jest m. in. na szybsze i tańsze zakończenie sporu, co pozwala stronom na uniknięcie kosztów przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych oraz daje stronom możliwość wpływu na treść ostatecznego porozumienia (ugody). Ważne jest również to, że sąd może skierować strony do mediacji na każdym etapie postępowania. Co to jest mediacja? Mediacja jest dobrowolną, poufną metodą rozwiązywania sporu, w której strony sporu, z pomocą bezstronnego i neutralnego mediatora, samodzielnie dochodzą do porozumienia. Mediacja jest jednym z dobrowolnych sposobów rozwiązywania konfliktów. Daje możliwość nawiązania dialogu pomiędzy równymi stronami, wyjaśnienia spornych kwestii i nawiązania porozumienia. Mediacja prowadzona jest przez bezstronnego i neutralnego mediatora. Postępowanie mediacyjne jest poufne. Dzięki zawarciu ugody można przyspieszyć postępowanie oraz zaoszczędzić koszty. Przystąpienie do mediacji nie wiąże się z obowiązkiem zawarcia ugody. Dzięki mediacji strony mogą także wypracować częściowe porozumienie, ustalić jakie fakty nie są między nimi sporne, co pozwala na szybsze i tańsze zakończenie sporu. W jakich sprawach może być prowadzona mediacji? Mediacja może być prowadzona we wszystkich sprawach cywilnych, w których dopuszczalne jest zawarcie ugody, tj. w sprawach, w których wynik postępowania jest zależny od woli stron. Zawarcie ugody, a tym samym prowadzenie mediacji, jest więc możliwe np. w sprawach o: • zapłatę, • zniesienie współwłasności, • dział spadku, • podział majątku Jaki może być wynik mediacji? Mediacja może zakończyć się zawarciem wspólnie wypracowanej ugody, którą podpisują strony. Jeżeli strony zawarły ugodę przed mediatorem, ugodę zamieszcza się w protokole albo załącza się do niego. Sąd może zatwierdzić ugodę zawartą przed mediatorem, jeżeli wystąpią o to z wnioskiem strony ugody lub jedna z nich. Sąd odmówi zatwierdzenia ugody albo nadania jej klauzuli wykonalności, w całości lub w części, wyłącznie wówczas gdy jest ona: sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego zmierza do obejścia prawa, niezrozumiała lub zawiera sprzeczności. Jaki jest wpływ zawarcia ugody na koszty postępowania? W razie umorzenia postępowania na skutek zawarcia ugody przed mediatorem sąd zwraca całą opłatę od pozwu, jeśli ugoda zostanie zawarta przed rozpoczęciem rozprawy i ¾ opłaty, jeżeli ugoda zostanie zawarta po rozpoczęciu rozprawy. Koszty mediacji poniesione przez sąd wchodzą w skład wydatków sądowych, co oznacza, że sąd nakaże ich pokrycie stronie, która sprawę przegrała lub dokona ich stosunkowego rozliczenia w razie wygranej częściowej. Sąd może też w uzasadnionych przypadkach odstąpić od obciążania tymi kosztami stron. Sąd nie obciąży kosztami mediacji strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości. Więcej informacji o mediacji, jej przebiegu, skutków oraz kosztów mediacji można uzyskać na następujących stronach internetowych: Potrzebujesz wsparcia w mediacjach – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią !