Sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu gospodarczym
Otrzymałeś nakaz zapłaty, wydany przez sąd w postępowaniu w sprawach gospodarczych i nie wiesz, co zrobić? W nakazie zapłaty sąd nakazał Ci, abyś w terminie oznaczonym w nakazie zaspokoił roszczenie w całości wraz z kosztami albo wniósł środek zaskarżenia. Otóż, jeżeli nie zgadzasz się z nakazem zapłaty, uważasz, że został on wydany niesłusznie lub bezpodstawnie, w całości albo w części, możesz wnieść od niego sprzeciw do sądu, który doręczony Ci nakaz zapłaty wydał. Co powinien zawierać sprzeciw od nakazu zapłaty? Sprzeciw pozwanego od nakazu zapłaty powinien zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowany, imię i nazwisko lub nazwy stron, ich przedstawicieli lub pełnomocników (jeżeli występują). Sprzeciw winien być podpisany zgodnie z zasadami reprezentacji pozwanego. Pozwany powinien złożyć sprzeciw wraz z odpisami dla pozostałych stron postępowania. W sprzeciwie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości czy w części oraz przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy. Sprzeciw niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania, podlega przez sąd odrzuceniu. Gdzie złożyć sprzeciw i w jakim terminie? Sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, wnosi się bezpośrednio do tego sądu, który wydał nakaz. Sprzeciw można złożyć osobiście na dzienniku podawczym, mieszczącym się w budynku sądu lub wysłać przesyłką poleconą za pośrednictwem poczty. Oddanie pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Termin do wniesienia sprzeciwu wynosi dwa tygodnie od doręczenia nakazu zapłaty. Jeżeli pozwany mieszka lub ma siedzibę za granicą, a nie ma przedstawiciela w kraju, termin do wniesienia sprzeciwu wynosi miesiąc, przy czym gdyby doręczenie nakazu zapłaty miało mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy niż trzy miesiące. Co się dzieje po wniesieniu sprzeciwu? W razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc w części zaskarżonej sprzeciwem, a przewodniczący wyznacza rozprawę. Sprzeciw tylko jednego ze współpozwanych o to samo roszczenie oraz co do jednego lub niektórych uwzględnionych roszczeń powoduje utratę mocy nakazu jedynie co do nich. Nakaz zapłaty, przeciwko któremu w całości lub w części nie wniesiono skutecznie sprzeciwu w przepisanym terminie ma skutki prawomocnego wyroku, który podlega wykonaniu w drodze egzekucji komorniczej po nadaniu mu przez Sąd klauzuli wykonalności. Strona przegrywająca proces obciążana jest kosztami postępowania. Czy można zaskarżyć same koszty? Od postanowienia co do kosztów procesu zawartego w nakazie zapłaty, wydanym przez sędziego, służy zażalenie skierowane bezpośrednio do Sądu , który wydal postanowienie. Jak wyżej, zażalenie można złożyć osobiście na dzienniku podawczym, mieszczącym się w budynku sądu lub wysłać przesyłką poleconą za pośrednictwem poczty. Co istotne – stronie pozwanej przysługuje zażalenie, o ile nie zaskarża ona nakazu zapłaty sprzeciwem. Strona ma prawo do złożenia wniosku o uzasadnienie postanowienia o kosztach procesu, w terminie 7 dni od jego doręczenia (art. 357 § 21 k.p.c.). Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o doręczenie orzeczenia albo zarządzenia z uzasadnieniem zgłoszonego w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia albo doręczenia tego orzeczenia albo zarządzenia. W przypadku wniesienia środka zaskarżenia opłatę uiszczoną od wniosku o doręczenie orzeczenia albo zarządzenia z uzasadnieniem zalicza się na poczet opłaty od środka zaskarżenia. Ewentualna nadwyżka nie podlega zwrotowi (art. 25b ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Złożenie wniosku o uzasadnienie postanowienia co do kosztów procesu jest warunkiem niezbędnym dla skutecznego wniesienia zażalenia. Brak skutecznego wniosku o uzasadnienie postanowienia spowoduje odrzucenie ewentualnego zażalenia. Zażalenie winno być podpisane zgodnie z zasadami reprezentacji strony, zawierać oznaczenie sądu, do którego jest kierowane imię i nazwisko stron oraz ich przedstawicieli lub pełnomocników (jeżeli występują), wskazanie sygnatury, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia ze wskazaniem w miarę potrzeby nowych faktów i dowodów. Strona winna wnieść zażalenie wraz z odpisem/odpisami dla pozostałych stron procesu. Termin do wniesienia zażalenia wynosi tydzień od dnia doręczenia postanowienia z uzasadnieniem. Jeżeli przy wydaniu postanowienia sąd odstąpił od jego uzasadnienia, termin liczy się od dnia ogłoszenia postanowienia, a jeżeli podlegało ono doręczeniu – od dnia jego doręczenia. Opłata od zażalenia wynosi 1/5 opłaty wskazanej w art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jednak nie mniej niż 30 zł. Czy sprawa/spór zawsze musi toczyć się dalej przed Sądem i zakończyć wydaniem wyroku? Nie, ponieważ strony w każdej sprawie cywilnej, której charakter na to zezwala, mogą uregulować spór w drodze ugody sądowej lub pozasądowej. Ugoda zawarta przed Sądem w skutkach prawnych ma moc prawomocnego wyroku, w tym stanowi tytuł egzekucyjny, który po nadaniu mu klauzuli wykonalności, staje się podstawą do prowadzenia egzekucji przez komornika lub inny organ egzekucyjny. Co istotne – sąd może skierować strony do mediacji na każdym etapie postępowania. Jaki jest dalszy przebieg postępowania? Jakie są obowiązki strony w postępowaniu sądowym? Udział w rozprawie Strona ma obowiązek stawić się na wezwanie sądu. Stawiennictwo nie jest obowiązkowe, jeżeli strona otrzymała jedynie zawiadomienie o rozprawie (a nie wezwanie). Sąd może wydać orzeczenie pod nieobecność strony. Niestawiennictwo strony na rozprawie nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania. Co zrobić gdy sprawa trafiła do sądu gospodarczego, a strona nie jest przedsiębiorcą lub jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną? Na wniosek strony, która nie jest przedsiębiorcą lub jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną, sąd rozpoznaje sprawę z pominięciem przepisów dot. postępowania w sprawach gospodarczych Wniosek, o którym mowa wyżej, strona może złożyć w terminie tygodnia od dnia doręczenia jej na piśmie niniejszego pouczenia, a jeżeli doręczenie pouczeń nie było wymagane – w pozwie albo pierwszym piśmie procesowym pozwanego. Otrzymali Państwo nakaz zapłaty – zapraszamy do kontaktu z nasza Kancelarią ! Chętnie pomożemy 🙂
Mediacje w sprawach cywilnych
Czy sprawa/spór zawsze musi toczyć się dalej przed Sądem i zakończyć wydaniem wyroku? Otóż nie, ponieważ strony w każdej sprawie cywilnej, której charakter na to zezwala, mogą uregulować spór w drodze ugody sądowej lub pozasądowej. Co istotne – ugoda zawarta przed Sądem w skutkach prawnych ma moc prawomocnego wyroku, w tym stanowi tytuł egzekucyjny, który po nadaniu mu klauzuli wykonalności, staje się podstawą do prowadzenia egzekucji przez komornika lub inny organ egzekucyjny. Niewątpliwą zaletą zawarcia ugody jest m. in. na szybsze i tańsze zakończenie sporu, co pozwala stronom na uniknięcie kosztów przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych oraz daje stronom możliwość wpływu na treść ostatecznego porozumienia (ugody). Ważne jest również to, że sąd może skierować strony do mediacji na każdym etapie postępowania. Co to jest mediacja? Mediacja jest dobrowolną, poufną metodą rozwiązywania sporu, w której strony sporu, z pomocą bezstronnego i neutralnego mediatora, samodzielnie dochodzą do porozumienia. Mediacja jest jednym z dobrowolnych sposobów rozwiązywania konfliktów. Daje możliwość nawiązania dialogu pomiędzy równymi stronami, wyjaśnienia spornych kwestii i nawiązania porozumienia. Mediacja prowadzona jest przez bezstronnego i neutralnego mediatora. Postępowanie mediacyjne jest poufne. Dzięki zawarciu ugody można przyspieszyć postępowanie oraz zaoszczędzić koszty. Przystąpienie do mediacji nie wiąże się z obowiązkiem zawarcia ugody. Dzięki mediacji strony mogą także wypracować częściowe porozumienie, ustalić jakie fakty nie są między nimi sporne, co pozwala na szybsze i tańsze zakończenie sporu. W jakich sprawach może być prowadzona mediacji? Mediacja może być prowadzona we wszystkich sprawach cywilnych, w których dopuszczalne jest zawarcie ugody, tj. w sprawach, w których wynik postępowania jest zależny od woli stron. Zawarcie ugody, a tym samym prowadzenie mediacji, jest więc możliwe np. w sprawach o: • zapłatę, • zniesienie współwłasności, • dział spadku, • podział majątku Jaki może być wynik mediacji? Mediacja może zakończyć się zawarciem wspólnie wypracowanej ugody, którą podpisują strony. Jeżeli strony zawarły ugodę przed mediatorem, ugodę zamieszcza się w protokole albo załącza się do niego. Sąd może zatwierdzić ugodę zawartą przed mediatorem, jeżeli wystąpią o to z wnioskiem strony ugody lub jedna z nich. Sąd odmówi zatwierdzenia ugody albo nadania jej klauzuli wykonalności, w całości lub w części, wyłącznie wówczas gdy jest ona: sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego zmierza do obejścia prawa, niezrozumiała lub zawiera sprzeczności. Jaki jest wpływ zawarcia ugody na koszty postępowania? W razie umorzenia postępowania na skutek zawarcia ugody przed mediatorem sąd zwraca całą opłatę od pozwu, jeśli ugoda zostanie zawarta przed rozpoczęciem rozprawy i ¾ opłaty, jeżeli ugoda zostanie zawarta po rozpoczęciu rozprawy. Koszty mediacji poniesione przez sąd wchodzą w skład wydatków sądowych, co oznacza, że sąd nakaże ich pokrycie stronie, która sprawę przegrała lub dokona ich stosunkowego rozliczenia w razie wygranej częściowej. Sąd może też w uzasadnionych przypadkach odstąpić od obciążania tymi kosztami stron. Sąd nie obciąży kosztami mediacji strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości. Więcej informacji o mediacji, jej przebiegu, skutków oraz kosztów mediacji można uzyskać na następujących stronach internetowych: Potrzebujesz wsparcia w mediacjach – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią !
Najem okazjonalny
Najem okazjonalny Najem okazjonalny jest instytucją wprowadzoną przez ustawodawcę do obrotu prawnego, której celem jest ochrona wynajmującego przed uciążliwymi lokatorami. Niestety bowiem właściciele nieruchomości coraz częściej padają ofiarami nieuczciwych najemców wykorzystujących swoje prawa – nawet w sytuacji, gdy zalegają z opłatami bądź naruszają inne warunki wynajmu. Przedmiotowa instytucja została szczegółowo omówiona w przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2011 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, a konkretnie w art. 19a ust. 1, w myśl którego umowa najmu okazjonalnego lokalu jest umową najmu lokalu służącego do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, zawartą na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Co należy podkreślić, ten rodzaj umowy najmu zarezerwowany jest wyłącznie dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w zakresie wynajmu mieszkań. Nadto, najem okazjonalny dotyczy wyłącznie lokali prywatnych a nie tych wchodzących w skład publicznego zasobu mieszkaniowego. Zgodnie z przepisami, umowa najmu okazjonalnego powinna zachować formę pisemną pod rygorem nieważności. Ponadto powinna ona zostać uzupełniona o dodatkowe załączniki przewidziane w powołanej ustawie (art. 19a ust. 2 ), a w szczególności: Powyższe załączniki stanowią swego rodzaju gwarancje , zabezpieczenie dla wynajmującego, że po zakończeniu umowy najemca będzie zobowiązany opuścić lokal. Zawarcie umowy najmu okazjonalnego lokalu, tak jak i w przypadku zwykłych umów najmu może być uzależnione od wpłacenia przez najemcę kaucji zabezpieczającej na pokrycie ewentualnych należności z tytułu najmu lokalu przysługujących właścicielowi w dniu opróżnienia lokalu oraz ewentualnych kosztów egzekucji w przypadku obowiązku opróżnienia lokalu. Kaucja nie może przekraczać 6-krotności miesięcznego czynszu za dany lokal, obliczonego według stawki czynszu obowiązującej w dniu zawarcia umowy najmu okazjonalnego lokalu. Umowa najmu okazjonalnego, jak każda umowa najmu ulega rozwiązaniu albo na skutek wypowiedzenia albo na skutek upływu czasu, na jaki została zawarta. Jeżeli lokator odmówi upuszczenia lokalu i nie opróżni go, wynajmujący może podjąć kolejne kroki. Niemniej jednak aby eksmisja lokatora była prawnie skuteczna, właściciel mieszkania musi zwrócić się do lokatorów z pisemnym żądaniem (z urzędowo poświadczonym podpisem właściciela) udostępnienia lokalu. W żądaniu należy wskazać: Jeżeli najemca nie zastosuje się do wyznaczonego terminu, to z uwagi na otrzymane oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji – właściciel może złożyć wniosek o nadanie klauzuli wykonalności. Wówczas wniosek kierowany jest do komornika wraz z niezbędną dokumentacją: Właściciel, który dysponuje klauzulą wykonalności może się udać z dokumentacją do komornika w celu rozpoczęcia procedury eksmisyjnej. Warto zauważyć, że w przypadku najmu okazjonalnego nie obowiązuje okres ochronny, uniemożliwiający przeprowadzanie eksmisji pomiędzy 1 listopada a 31 marca. Gdyby mieli Państwo jakieś wątpliwości w kwestii najmu okazjonalnego albo potrzebowali pomocy w sporządzeniu umowy najmu – zapraszamy do kontaktu.
Skarga pauliańska
Często spotykaną sytuacją jest scenariusz, gdy zanim Wierzyciel uzyska prawomocny tytuł wykonawczy, to dłużnik zdąży się już wyzbyć majątku na rzecz osoby trzeciej (zazwyczaj w formie sprzedaży po zaniżonej cenie lub darowizny). Powyższe nie pozostaje bez szkody dla wierzyciela, który nie może odzyskać swoich pieniędzy. Jednak nie wszystko stracone. Na ratunek wierzycielowi w takiej sytuacji przychodzi taka instytucja jak skarga pauliańska, unormowana w o art. 527-534 Kodeksu cywilnego. Istota skargi pauliańskiej sprowadza się do tego, że wierzyciel ma możliwość dochodzenia swoich roszczeń, gdy wskutek czynności prawnej dłużnika osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, a on sam został pokrzywdzony. Jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, to wierzyciel ma prawo żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, a w konsekwencji dochodzić zaspokojenia z majątku, którego dotyczyła dana czynność prawna. Aby móc skorzystać ze skargi pauliańskiej, muszą być kumulatywnie spełnione następujące przesłanki: 1) dłużnik dokonał czynności prawnej (np. sprzedał swój majątek), 2) czynność prawna dokonana przez dłużnika doprowadziła do pokrzywdzenia wierzyciela, gdyż dłużnik stał się niewypłacalny (albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności), 3) osoba trzecia uzyskała na skutek tej czynności korzyść majątkową, 4) dłużnik był świadomy swojego działania, doskonale wiedział, że takim sposobem szkodzi wierzycielowi, 5) osoba trzecia, która uzyskała korzyść majątkową, wiedziała (lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć) o tym, że dłużnik działa ze świadomością pokrzywdzenia swojego wierzyciela. Formułując skargę pauliańską należy w pozwie złożyć wniosek o uznanie czynności za bezskuteczną w stosunku do wierzyciela ze wskazaniem wobec kogo bezskuteczność ma zostać uznana oraz jakiej konkretnej czynności dotyczy żądanie. W przypadku pozwów opartych na skardze pauliańskiej warto rozważyć zawarcie w pozwie wniosku o udzielenie zabezpieczenia np. w postaci zakazu zbycia rzeczy. Zrealizowanie skargi pauliańskiej skutkuje orzeczeniem względnej bezskuteczności czynności prawnej dokonywanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzyciela. Jeśli na przykład dłużnik sprzeda swój majątek (np. samochód) osobie trzeciej doprowadzając do braku możliwości zaspokojenia wierzyciela, to z wykorzystaniem skargi pauliańskiej wierzyciel będzie mógł skierować roszczenie bezpośrednio do tej osoby trzeciej.
Wezwanie do zapłaty
Chyba każdy przedsiębiorca miał kiedyś problem z terminowym regulowaniem należności przez swoich kontrahentów. Takie sytuacje to nieodłączny element prowadzenia działalności gospodarczej. Niestety przedsiębiorca, który czeka na uregulowanie faktury przez kontrahenta – sam może popaść w problemy finansowe spowodowane brakiem płynności finansowej. Co więcej, wystawiając fakturę ponosimy koszty związane z podatkiem dochodowym i podatkiem VAT. Z uwagi na powyższe, warto pomyśleć o tzw. miękkiej windykacji, czyli wystosowaniu wezwania do zapłaty. Metoda ta jest mało kosztowna, a może skutkować odzyskaniem należnych pieniędzy. Czym jest wezwanie do zapłaty? Wezwanie do zapłaty jest pismem wysyłanym przez wierzyciela do swojego dłużnika. Sporządzone wezwanie ma skłonić kontrahenta do uregulowania należności w wyznaczonym terminie i jednocześnie ostrzec przed planowanym postępowaniem sądowym w razie jego braku. Jest to pierwszy i podstawowy krok upominający kontrahenta, a jednocześnie pozwalający uniknąć dodatkowych kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Co więcej i co nieraz dla przedsiębiorcy najważniejsze – wezwanie to pozwala zaoszczędzić cenny czas. Jak napisać wezwanie do zapłaty? Nie ma jednego, sztywnego wzoru wezwania do zapłaty. Niemniej jednak, ważne by pismo to było napisane w sposób oficjalny, rzeczowy i stanowczy oraz by zawierało n/w elementy: W wezwaniu warto również wskazać czym będzie skutkować brak zapłaty wskazanej kwoty (ew. wraz z odsetkami) lub braku ustosunkowania się do propozycji pozasądowego zakończenia sporu w wyznaczonym terminie – np.: – sprawa, bez dalszych wezwań, bezzwłocznie zostanie skierowana na drogę postępowania sądowego, co narazi kontrahenta na dodatkowe koszty sądowe i koszty zastępstwa procesowego; – zaprzestanie dostaw towarów/usług; – sprzedaż długu na giełdzie długów; – opublikowanie danych dłużnika w ogólnodostępnych bazach danych BIG (Biur Informacji Gospodarczej). Przed wysłaniem wezwania warto także jest sprawdzić w KRS lub w CEIDG właściwy adres nierzetelnego kontrahenta. Co ważne i o czym należy pamiętać – wezwanie należy wysłać listem poleconym, gdyż tylko w takim wypadku będziemy dysponować stosownym dowodem w toku ew. sporu sądowego. Wezwanie do zapłaty jako wymóg formalny pozwu Z uwagi na treść art. 187 § 1 pkt 3) KPC ( w pozwie należy podać „informację, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia”) – należy zauważyć, iż wezwanie nie tylko może zmobilizować dłużnika do zapłaty, ale pozwala także przygotować się pod względem formalnym do złożenia ewentualnego pozwu o zapłatę. Brak dowodu na podjęcie kroków w celu przeprowadzenia mediacji lub innych pozasądowych sposobów rozwiązania sporu, skutkować będzie bowiem – zwrotem pozwu. Co nam daje wezwanie do zapłaty? Warto także podkreślić, iż zwrócenie się do profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego – z prośbą o wystosowania w naszym imieniu takiego wezwania – zwiększa szanse na odzyskanie należności na etapie przedsądowym. Otrzymując bowiem wezwanie z Kancelarii – nasz kontrahent otrzymuje jasny sygnał, iż wierzyciel podjął już pierwsze, realne kroki w celu odzyskania swoich należności, co może Go skutecznie zmobilizować do uregulowania zobowiązania.
Doręczenie przez Komornika
Z dniem 7 listopada 2019 r. pożegnaliśmy w KPC (kodeksie postępowania cywilnego) tzw. fikcję doręczenia, która polegała na tym, że jeżeli pozwany nie odebrał pozwu lub innego pisma procesowego wywołującego potrzebę podjęcia obrony jego praw, to po 14 dniach, tj. po dwukrotnym awizowaniu – sądy przesyłkę uznawały za doręczoną. W myśl wprowadzonego art. 1391 § 1 KPC – Jeżeli pozwany, pomimo powtórzenia zawiadomienia, nie odebrał pozwu lub innego pisma procesowego wywołującego potrzebę podjęcia obrony jego praw, a w sprawie nie doręczono mu wcześniej żadnego pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających i nie ma zastosowania art. 139 § 2 – 3 (1) lub inny przepis szczególny przewidujący skutek doręczenia, przewodniczący zawiadamia o tym powoda, przesyłając mu przy tym odpis pisma dla pozwanego i zobowiązując do doręczenia tego pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika. § 2. Powód w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia mu zobowiązania, o którym mowa w § 1, składa do akt potwierdzenie doręczenia pisma pozwanemu za pośrednictwem komornika albo zwraca pismo i wskazuje aktualny adres pozwanego lub dowód, że pozwany przebywa pod adresem wskazanym w pozwie. Po bezskutecznym upływie terminu stosuje się przepis art. 177 § 1 pkt 6. Co powyższy przepis oznacza w praktyce dla Powoda? W sytuacji, gdy Sąd nie doręczy pisma – Powód ma trzy możliwości wywiązania się z obowiązku określonego w art. 1391 § 1 KPC: W pierwszy przypadku – tj. gdy Powód składając do komornika wniosek o dokonanie doręczenia – musi w pierwszej kolejności ustalić komornika sądowego właściwego do wykonania tego wniosku. Komornikiem właściwym miejscowo jest ten, w którego zasięgu terytorialnym znajduje się adres pozwanego określony w pozwie, pod którym ma nastąpić doręczenie. Poza złożeniem wniosku, Powód w myśl art. 41 ust. 1 ustawy o kosztach komorniczych – zobowiązany jest uiścić zryczałtowaną opłatę w wysokości 60,00zł. Opłatę pobiera się za doręczenie na jeden adres oznaczonego pisma w sprawie, niezależnie od liczby adresatów tego pisma tam zamieszkałych i liczby podjętych prób doręczenia. Innymi słowy, jeśli chcemy by komornik podjął próby doręczenia pod dwoma adresami (bo np. nie wiemy, który jest właściwy) – to składamy opłatę w wysokości 120,00zł. Brak uiszczenia opłaty na etapie złożenia wniosku spowoduje, że komornik wezwie wnioskodawcę do jej uiszczenie w terminie 7 dni, co oczywiście wydłuża procedurę. Prawidłowo złożony i opłacony wniosek – skutkuje podjęciem przez komornika czynności pod wskazanym przez wnioskodawcę adresem, w ciągu 14 dni od złożenia opłaconego wniosku (lub uiszczenia opłaty po wezwaniu). Komornik sądowy wykonuje czynności osobiście lub za pośrednictwem asesora komorniczego, aplikanta komorniczego lub pracownika kancelarii komornika, który spełnia odpowiednie ustawowe wymogi – udając się pod wskazany we wniosku adres. Oczywiście najbardziej pożądaną i satysfakcjonującą powoda opcją – jest sytuacja gdy komornik zastanie pozwanego pod wskazanym adresem i ten odbierze skierowaną do niego korespondencję, podpisując zwrotne potwierdzenie odbioru, które stanowi dowód doręczenia. Jeżeli jednak komornik nie zastanie pozwanego pod wskazanym we wniosku adresem – to nie może pozostawić przesyłki innej osobie, która tam mieszka. Może jednak dokonać tzw. rozpytania wśród podmiotów wskazanych w art. 761 § 11 pkt 13 KPC (np. sąsiadów, obecnych domowników) – czy taka osoba mieszka / prowadzi działalność pod danym adresem. Warto zaznaczyć, iż rozpytanie nie generuje dodatkowych kosztów po stronie powoda. Treść dokonanych ustaleń komornik zamieszcza w specjalnym protokole. W przypadku gdy komornik nie zastanie pozwanego pod wskazanym adresem, ale ustali, że pozwany tam zamieszkuje/prowadzi działalność – może zostawić awizo w skrzynce pocztowej z informacją o możliwości odbioru pisma w kancelarii komornika oraz pouczeniem, że należy je odebrać w terminie 14 dni od dnia umieszczenia zawiadomienia. Po bezskutecznym upływie terminu do odbioru korespondencji z kancelarii komornika – uważa się przesyłkę za doręczoną, a komornik zwraca pismo wnioskodawcy (powodowi), informując go o dokonanych ustaleniach i przesyłając stosowny protokół z podjętych czynności. W sytuacji nr 2 – tj., wprzypadku niedoręczenia korespondencji pozwanemu, przy jednoczesnym ustaleniu, że pozwany nie zamieszkuje/nie prowadzi działalności pod danym adresem, bądź w sytuacji gdy komornikowi pomimo podjęcia wymaganych czynności nie udało się ustalić, czy adresat zamieszkuje/prowadzi działalność pod wskazanym adresem – komornik zwraca powodowi korespondencję sądową wraz z protokołem z czynności doręczenia. W takiej sytuacji powód ma możliwość złożenia wniosku do komornika o poszukiwanie aktualnego adresu zamieszkania pozwanego, co podlega dodatkowej opłacie w wysokości 40,00zł (art. 41 ust. 2 ustawy o kosztach komorniczych) Niekiedy, gdy powód już na etapie składania wniosku wie, że znane mu adresy nie są aktualne – może już we wniosku inicjującym postępowanie w przedmiocie doręczenia pozwu –wnieść o poszukiwanie pozwanego. Czynności poszukiwawcze, polegają na złożeniu przez komornika zapytań do m.in. organów podatkowych, organów rentowych, banków, organów administracji publicznej, zakładów ubezpieczeń czy spółdzielni i wspólnot mieszkaniowych. W przypadku szeroko zakrojonych poszukiwań, powód musi liczyć się jednak z dodatkowymi wydatkami, które go obciążają, np. za udzielenie komornikowi informacji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Urząd Skarbowy, CEPIK czy banki. Ponadto, komornik może pobierać również zryczałtowane koszty dojazdu do miejsca, w którym doręcza pismo. Jeżeli ostatecznie okaże się, że komornikowi nie uda się doręczyć korespondencji lub ustalić nowego adresu pozwanego – to dla powoda będzie to miało bardzo negatywne skutki procesowe. Zgodnie bowiem z art. 1391 § 2 w zw. z art. 177 § 1 pkt 6 KPC- sąd zawiesi postępowanie sądowe. Na marginesie warto dodać, że przepisów o doręczeniu korespondencji przez komornika nie stosuje się w elektronicznym postępowaniu upominawczym. W myśl bowiem art. 50529 § 1 KPC w elektronicznym postępowaniu upominawczym nie stosuje się m.in. art. 1391 KPC. Reasumując, uznać należy, iż o ile wprowadzona w 2019r. regulacja – niewątpliwie służy prawidłowej obronie praw pozwanego, to z pewnością nie jest korzystna dla powoda, którego możliwość dochodzenia swoich roszczeń i praw może zostać skutecznie zblokowana przez „sprytnego” pozwanego. Nie można także zapominać o tym, iż procedura ta generuje dla powoda dodatkowe koszty , wydłuża postępowania, a to w konsekwencji np. w przypadku roszczeń pieniężnych skutkować może niewypłacalnością dłużnika i bezskuteczną egzekucją. Wreszcie samo niedoręczenie korespondencji przez komornika i zawieszenie postępowania sądowego, może definitywnie przekreślić szanse na dochodzenie przez powoda swoich praw.
Rodzaje odsetek
Odsetki to pojęcie znane praktycznie każdemu. Kiedy jednak zastanawiamy się jakie odsetki zastosować w danej sytuacji, jak je wyliczyć i od kiedy nam się należą, to zagadnienie nie jest już takie oczywiste. W ramach odsetek ustawowych wyróżniamy: – odsetki kapitałowe, – odsetki za opóźnienie, – odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych. Przeciętny obywatel – nie jednokrotnie nie dostrzega subtelnej różnicy jaka pomiędzy nimi występuje. Dlatego już na wstępie warto zauważyć, iż poszczególne odsetki pełnią różne funkcje – jedne stanowią wynagrodzenie za udostępnienie kapitału, inne są formą odszkodowania, a jeszcze inne sposobem na dyscyplinowanie dłużnika. Przechodząc do konkretów : Odsetki kapitałowe To klasyczne odsetki ustawowe (art. 359 KC), które są należne już z samego faktu korzystania z cudzego kapitału. Warunkiem ich żądania nie jest zatem wymagalność kapitału z tytułu opóźnienia w spełnieniu świadczenia. Należą się tylko wtedy, gdy wynika to z czynności prawnej, ustawy, orzeczenia sądu lub decyzji innego właściwego organu. Jeśli wysokość odsetek nie została określona, to należą się odsetki ustawowe w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 3,5 punktów procentowych, zaś maksymalne odsetki nie mogą przekraczać w stosunku rocznym dwukrotności odsetek ustawowych. Mechanizm obliczania wysokości odsetek kapitałowych przedstawia poniższe równanie matematyczne: wysokość odsetek ustawowych = X% + 3,5% (gdzie “X” oznacza aktualną wysokość stopy referencyjnej). Jeżeli umowa przewiduje wyższe stawki odsetek to i tak należą się odsetki maksymalne (nie można bowiem w umowie wyłączyć lub ograniczyć przepisów o odsetkach maksymalnych; także w razie dokonania wyboru prawa obcego). Odsetki za opóźnienie To odsetki , które przysługują jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, nawet jeśli wierzyciel nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności (art. 481KC). Jeżeli wysokość odsetek nie została określona, to należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych, zaś maksymalne odsetki za opóźnienie nie mogą przekraczać w stosunku rocznym dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie. Jeżeli umowa przewiduje wyższe stawki odsetek za opóźnienie to i tak należą się maksymalne odsetki za opóźnienie (nie można bowiem w umowie wyłączyć lub ograniczyć przepisów o maksymalnych odsetkach za opóźnienie; także w razie dokonania wyboru prawa obcego). Odsetki za opóźnienie naliczane są od pierwszego dnia następującego po dniu wyznaczonym do zapłaty świadczenia. Odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych To odsetki należne za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, przysługują w transakcjach handlowych (z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny), jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki: – wierzyciel spełnił swoje świadczenie; – wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. (art. 7 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych) Jeśli strony nie określiły wyższych odsetek, to należą się odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i ośmiu punktów procentowych. Warto wiedzieć -odsetki się przedawniają Odsetki same z siebie nie ulegają przedawnieniu, niemniej jednak z uwagi na to, ze mają charakter akcesoryjny – w sytuacji przedawnienia roszczenia głównego, odsetki również ulegają przedawnione. W przypadku odsetek za opóźnienie – choć ich wartość rośnie wraz z upływem czasu – to w momencie gdy upłynie termin przedawnienia należności głównej, odsetki również ulegną przedawnieniu.
40/70/100 EURO – czyli rekompensata za koszty odzyskiwania należności
40/70/100 EURO – czyli rekompensata za koszty odzyskiwania należności Windykacja należności wiąże się dla wierzyciela z ponoszeniem dodatkowych kosztów. Ustawodawca wprowadził jednak regulację, która pozwala obciążyć tymi kosztami dłużnika. Mowa konkretnie o art. 10 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 893), wprowadzającym zryczałtowaną rekompensatę, która ma stanowić wyrównanie kosztów wierzycieli: Art. 10 ust. 1. Wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności (…) Zryczałtowana opłata za koszty odzyskania należności w wysokości 40/70/100 euro – może być naliczana w przypadku opóźnienia zapłaty. Oznacza to, że wierzyciel który nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie/fakturze może żądać od kontrahenta rekompensaty za koszty windykacji, które poniósł. Warto już w tym miejscu podkreślić, że ustawa dotyczy tylko transakcji handlowych, przez które w myśl art. 4 pkt 1 rozumie się – umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością; Innymi słowy, regulacji tej nie stosuje się w przypadku umów zawieranych pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem. Kiedy można dochodzić rekompensaty? Aby móc sądownie dochodzić rekompensaty muszą zostać spełnione 3 warunki: Warto dodać, iż ustawa nie uzależnia naliczania rekompensaty od skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Zatem można się o nią ubiegać już od dnia nabycia uprawnień do odsetek, czyli na etapie postępowania przedsądowego. Rekompensata za opóźnienie w transakcjach handlowych – jakiej kwoty można żądać? To jakiej wysokości rekompensaty można żądać od kontrahenta – zależy od wysokości zadłużenia. Można żądać równowartości kwoty: 1) 40 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 złotych; 2) 70 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego jest wyższa niż 5000 złotych, ale niższa niż 50 000 złotych; 3) 100 euro – gdy wartość świadczenia pieniężnego jest równa lub wyższa od 50 000 złotych. Należy jednak zauważyć, iż rekompensatę można naliczyć od każdej nieuregulowanej w terminie faktury. W myśl art. 10 ust. 1a. Równowartość kwoty rekompensaty, jest ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Warto dodać, że możliwość domagania się rekompensaty za opóźnienie w płatnościach to prawo, a nie obowiązek i to wierzyciel decyduje, czy naliczyć ją dłużnikowi, czy też nie. Dodatkowe roszczenia W myśl art. 10 ust. 2 – wierzycielowi oprócz rekompensaty przysługuje również zwrot, w uzasadnionej wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających kwotę rekompensaty. Nie zapominajmy również o odsetkach od dochodzonej należności i to odsetkach za opóźnienia w transakcjach handlowych, o których mowa w przedmiotowej ustawie. Przedawnienie rekompensaty W/w ustawa nie wskazuje terminów przedawnienia roszczenia o rekompensatę. Z tego też względu, zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu cywilnego, a konkretnie art. 118 KC, w myśl którego roszczenia wynikające z prowadzenia działalności gospodarczej przedawniają się z upływem 3 lat. Tak te przesądził Sąd Najwyższy- Izba Cywilna w uchwale z dnia 30 września 2021 r., w sprawie do sygn. akt: III CZP 37/20. Rekompensata jako nadużycie prawa w myśl art. 5 KC Zgodnie z treścią art. 5 KC: nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie można znaleźć poglądy w myśl których, żądanie przez wierzyciela zasądzenia na jego rzecz rekompensaty można w niektórych, wyjątkowych sytuacjach – potraktować w kategorii nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 KC. Tak też orzekł Sąd Najwyższy – Izba Cywilna w uchwale z dnia 11 grudnia 2015 r., w sprawie do sygn. akt: III CZP 94/15, gdzie czytamy: „Mając jednak na uwadze dolegliwość dla dłużnika takiej sankcji, do sądu orzekającego w sprawach o przyznanie równowartości 40 euro, należy zbadanie, czy w okolicznościach konkretnej sprawy wierzyciel nie nadużył przyznanego mu prawa, biorąc pod uwagę art. 5 KC”. Jak wskazał z kolei Sąd Okręgowy w Szczecinie w wyroku z dnia 19 maja 2017 r., sygn. akt VIII Ga 138/17: „O sprzeczności dochodzenia roszczenia z moralnością mogą decydować następujące elementy – niewielka suma transakcji, nieznaczny okres opóźnienia, wyjątkowość zdarzenia, brak hipotetycznej choćby szkody, brak wpływu na płynność finansową wierzyciela, nieprzedsięwzięcie przez wierzyciela działań prowadzących do odzyskania należności”. W razie problemów w powyższej tematyce – Kancelaria służy pomocą tak wierzycielom, jak i dłużnikom.