Kiedy można otrzymać i komu przysługuje renta rodzinna?
Renta rodzinna, to świadczenie wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) uprawnionym członkom rodziny po śmierci osoby, która spełniała określone warunki. Celem tego świadczenia jest zapewnienie bliskim zmarłego wsparcia finansowego po jego utracie. Kiedy można otrzymać rentę rodzinną ? Prawo do renty rodzinnej przysługuje członkom rodziny osoby, która była całkowicie niezdolna do pracy oraz: Komu przysługuje renta rodzinna ? Art. 65. Uprawnieni do renty rodzinnej Zgodnie z art. 65 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny: I.Dzieciom- własnym, drugiego małżonka, przysposobionym, które nie ukończyły 16 lat lub 25 lat w przypadku gdy się uczą. Bez względu na wiek przysługuje dzieciom całkowicie niezdolnym do pracy przed ukończeniem 16 roku życia lub w trakcie nauki w szkole do ukończenia 25 roku życia. II. Wnukom, rodzeństwu- gdy zostały przyjęte na co najmniej rok przed śmiercią na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności. III. Innym dzieciom-przyjętym co najmniej na rok przed śmiercią na wychowanie i utrzymanie przed osiągnięciem pełnoletności, z wyjątkiem dzieci które były wychowywane i utrzymywane w ramach rodziny zastępczej lub rodzinnego domu dziecka. IV. Wdowie/Wdowcu- który do dnia śmierci pozostawał we wspólności małżeńskiej, jeżeli: Wyjątki: V. Rodzicom-gdy spełniają warunki takie jak wdowiec/ wdówka dotyczące wieku, wychowania dzieci, niezdolności do pracy oraz gdy zmarły bezpośrednio przed śmiercią przyczyniał się do ich utrzymania. Wysokość renty rodzinnej Wysokość świadczenia zależy od liczby uprawnionych osób: Renta rodzinna jest wspólna dla wszystkich uprawnionych i dzielona między nich w równych częściach. Przykład: Świadczenie zmarłego wynosi 2000 zł, do renty rodzinnej uprawnione są dwie osoby. 2000 x 90%= 1800 1800: 2=900 Renta rodzinna dla każdej z osób uprawnionych wynosi 900 zł. Renta rodzinna a emerytura W Polskim prawie niedopuszczalne jest otrzymywanie zarówno emerytury jak i renty. Dlatego decyzje o przyjęciu renty rodzinnej po zmarłym mężu w przypadku wdowy, która spełnia warunki do jej otrzymania, zależy od niej samej. Jak uzyskać rentę rodzinną? Wniosek o rentę rodzinną należy złożyć do ZUS w miesiącu śmierci osoby, po której przysługuje świadczenie, lub w miesiącu następnym. Jeśli warunki do jej uzyskania zostały spełnione w chwili śmierci, renta przysługuje od dnia śmierci. Zmniejszenie renty lub jej zawieszenie Renta rodzinna może być zmniejszona w momencie kiedy osoba uprawniona osiągnie przychód, który przekroczy 130% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Gdy przychód będzie wyższy niż 70% przeciętnego wynagrodzenia, ale nie przekroczy 130% to renta zostanie zmniejszona o kwotę przekroczenia, jednak nie więcej niż o kwotę maksymalnego zmniejszenia. Od 1 marca 2025r. maksymalne kwoty zmniejszenia wynoszą: Podsumowanie Renta rodzinna to świadczenie z ZUS przysługujące członkom rodziny osoby zmarłej, która miała lub mogła mieć prawo do emerytury bądź renty. Otrzymać ją mogą między innymi dzieci, wdowa lub wdowiec oraz inni bliscy spełniający ustawowe warunki. Świadczenie to stanowi istotne wsparcie finansowe dla rodziny po utracie bliskiej osoby. W przypadku pomocy przy złożeniu wniosku o rentę rodzinną lub otrzymania decyzji odmownej zapraszamy do kontaktu z naszą kancelarią – udzielimy fachowego wsparcia i pomożemy w dalszym postępowaniu.
Darowizna a zachowek- co warto wiedzieć?
Kwestie dziedziczenia mogą być skomplikowane, zwłaszcza gdy pojawia się darowizna i zachowek. W polskim prawie spadkowym istnieją szczególne regulacje chroniące bliskich spadkodawcy, a jednocześnie uwzględniające darowizny przekazane jeszcze za życia. Poniżej wyjaśniamy, jak darowizny wpływają na prawo do zachowku. Czym jest zachowek? Zachowek to część spadku, która przysługuje najbliższym krewnym spadkodawcy niezależnie od treści testamentu. Ma on na celu ochronę najbliższych członków rodziny przed całkowitym pominięciem w spadku. Zgodnie z art. 991 Kodeksu Cywilnego (dalej: KC) uprawnionym do zachowku są zstępni, małżonek oraz rodzice spadkodawcy. Wysokość zachowku zależy od stopnia pokrewieństwa i wynosi: Co to jest darowizna? Darowizna to umowa cywilnoprawna, w której darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. Obdarowany otrzymuje korzyść bez ponoszenia żadnych kosztów ani świadczenia czegoś w zamian. Umowa ta, co do zasady – wymaga oświadczenia darczyńcy w formie aktu notarialnego. Niedochowanie tej formy nie powoduje nieważności czynności, o ile przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. Darowizna a zachowek – najważniejsze różnice Darowizna dokonana za życia spadkodawcy może wydawać się sposobem na uniknięcie obowiązku zapłaty zachowku. W rzeczywistości jednak prawo spadkowe przewiduje, że wartość takich darowizn dolicza się do masy spadkowej przy ustalaniu wysokości zachowku. Oznacza to, że osoba obdarowana może zostać zobowiązana do uzupełnienia zachowku na rzecz pozostałych spadkobierców. Ma to na celu zapobieganie sytuacjom, w których spadkodawca, przekazując znaczną część swojego majątku w formie darowizny jednemu ze spadkobierców, pozbawiłby innych innych należnej im części spadku. Art. 944 KC stanowi, że do masy spadkowej nie zalicza: Jak uzyskać zachowek? Za zapłatę zachowku odpowiada spadkobierca, który nabył spadek, jeśli spadkobierców jest więcej, roszczenie może dotyczyć wszystkich. Aby otrzymać należny zachowek, uprawniony musi zgłosić swoje żądanie wobec tych osób. Dochodzenie zachowku może odbywać się na dwa sposoby. Pierwszy z nich to pisemne wezwanie do zapłaty skierowane do jednego lub wszystkich spadkobierców, w którym należy wskazać podstawę roszczenia, np. zapis testamentowy lub darowiznę oraz wysokość dochodzonej kwoty. Drugi sposób to skierowanie sprawy na drogę sądową poprzez pozew o zapłatę zachowku, co najczęściej ma miejsce, gdy wezwanie do zapłaty okaże się nieskuteczne lub nie ma innej możliwości uzyskania należności. Zgodnie z art. 1007 KC roszczenia z tytułu zachowku oraz roszczenia spadkobierców o zmniejszenie zapisów zwykłych i poleceń przedawniają się po upływie pięciu lat od ogłoszenia testamentu. Natomiast roszczenie przeciwko osobie zobowiązanej do uzupełnienia zachowku z tytułu zapisu windykacyjnego lub darowizny przedawnia się po pięciu latach od otwarcia spadku. Jak obliczyć zachowek? Wartość przedmiotu darowizny oblicza się według aktualnych cen z uwzględnieniem jego stanu w momencie dokonania. Aby obliczyć zachowek należy obliczyć wartość spadku po pomniejszeniu o wartość długów, następnie doliczyć wartość darowizn i zapisów windykacyjnych, i pomnożyć o udział spadkowy zgodnie z przepisami ustawy. Od tej wartości należy jednak odjąć wartość darowizn dokonanych bezpośrednio na rzecz osoby uprawnionej. W uproszczeniu wzór na zachowek wygląda następująco: Zachowek = (wartość spadku po odliczenia długów + darowizny i zapisy windykacyjne)x udział spadkowy Przykład: Wyobraźmy sobie sytuację: Ojciec ma dwoje dzieci: Annę i Piotra. Jego spadek wynosi 100.000 zł. Za życia przekazał Annę samochód o wartości 50.000 zł. Po śmierci ojca Piotrowi należy się zachowek. W takim przypadku wartość darowizny Anny jest wliczana do majątku ojca. Całkowity majątek wynosi: spadek + darowizny=150.000 zł Zgodnie z przepisami Piotrowi, jako spadkobiercy przysługuje 1/2 wartości udziału spadkowego. W konsekwencji Piotr otrzymuje zachowek: 150.000 × 1/2 × 1/2 = 37.500 zł Z kolei Anna nie otrzymuje dodatkowego zachowku, ponieważ wartość darowizny 50 000 zł przewyższa należną kwotę zachowku 37.500 zł. Zachowek od darowizny W przypadku, gdy uzyskanie zachowku od spadkobierców nie jest możliwe, osoba uprawniona może dochodzić roszczenia o jego uzupełnienie od osoby obdarowanej. W takiej sytuacji przysługuje jej prawo żądania kwoty potrzebnej do pokrycia należnego zachowku z wartości dokonanej darowizny. W niektórych przypadkach kwota ta może odpowiadać równowartości całej darowizny. Pozbawienie prawa do zachowku – wydziedziczenie / dożywocie Prawa do zachowku można pozbawić przez wydziedziczenie osób uprawnionych do zachowku. Wydziedziczenie musi spełniać określone przesłanki zawarte w art. 1008 KC. Przyczyna wydziedziczenia musi być wymieniona w testamencie. Przykładami przyczyn uzasadniających wydziedziczenie są: uporczywe postępki sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (np. nałóg, niemoralne życie), umyślne przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności albo rażąca obraza czci spadkodawcy lub jego najbliższych, a także uporczywe niedopełnianie obowiązków rodzinnych. Innym rozwiązaniem jest zawarcie umowy dożywocia. W umowie tej właściciel nieruchomości przenosi jej własność na rzecz drugiej strony umowy w zamian za dożywotnią opiekę (dostarczanie wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnienie odpowiedniej pomocy, pielęgnowanie w chorobie oraz pokrycie kosztów pogrzebu). Umowa dożywocia, w przeciwieństwie do darowizny – nie jest bezpłatnym przysporzeniem, dlatego spadkobiercy nie będą mogli co do zasady żądać zachowku od wartości nieruchomości. Innymi słowy, wartość nieruchomości przekazanej w drodze umowy dożywocia nie będzie co do zasady brana pod uwagę przy wyliczaniu substratu zachowku. Niemniej jednak w tym miejscu warto poczynić uwagę, iż istnieje możliwość podważenia zawartej umowy dożywocia. Spadkobiercy zainteresowani zachowkiem mogą bowiem sądownie dochodzić uznania umowy dożywocia za umowę pozorną. W toku ewentualnego postępowania podejmowaliby zatem działania mające wykazać, iż strony umowy faktycznie zawarły umowę darowizny. Istnieją zatem mechanizmy skutkujące pozbawieniem osób uprawnionych prawa do zachowku. Jak uniknąć sporów? Aby zmniejszyć ryzyko konfliktów rodzinnych – warto: Podsumowanie Darowizna i zachowek to tematy, które często wywołują rodzinne spory. Prawo przewiduje mechanizmy ochrony osób uprawnionych do zachowku, a jednocześnie pozwala spadkodawcy dysponować swoim majątkiem za życia. Kluczem jest świadomość obowiązujących przepisów, podejmowanie przemyślanych działań oraz ich dokumentowanie. W przypadku pytań zapraszamy do kontaktu z naszą kancelarią.
Opieka naprzemienna- wady i zalety?
Rozwód czy rozstanie rodziców to trudny moment nie tylko dla dorosłych, ale przede wszystkim dla dzieci. W ostatnich latach coraz większą popularność zdobywa model opieki naprzemiennej. Nie jest on co prawda zdefiniowany wprost w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, ale wypracowany został przez praktykę i coraz częściej jest stosowany przez sądy. Poniżej przedstawimy zalety i wady tego modelu opieki. Czym jest opieka naprzemienna? Opieka naprzemienna to sposób sprawowania opieki nad dzieckiem pomiędzy obojgiem rodziców, najczęściej stosowany w przypadku rozwodu, separacji lub w sytuacji dzieci z nieformalnych związków. Polega na równym podziale czasu, jaki dziecko spędza z każdym z rodziców. Przykładowo dziecko może mieszkać u mamy przez dwa tygodnie, a kolejne dwa u taty i tak na przemian. Opieka naprzemienna obejmuje również wspólne podejmowanie decyzji dotyczących życia dziecka, takich jak wybór szkoły, metody leczenia czy organizacja czasu wolnego. Sąd ustala taki model tylko wtedy, gdy rodzice mają pełną władzę rodzicielską. Zalety opieki naprzemiennej Wady opieki naprzemiennej Jak ustalić opiekę naprzemienną? Ustalenie opieki naprzemiennej jest możliwe: Sąd orzekając piecze naprzemienną w każdym przypadku musi dokonać oceny czy sprawowanie opieki w ten sposób będzie zgodne z dobrem dziecka, a także czy będzie możliwe do wdrożenie w praktyce. Kiedy opieka naprzemienna jest niemożliwa? Sądy nie przyznają opieki naprzemiennej w sytuacjach, gdy rodzice nie potrafią się porozumieć lub choć jeden z nich nie wyraża zgody na taki model. W takich przypadkach najczęściej dochodzi do ograniczenia władzy rodzicielskiej jednego z rodziców w zakresie współdecydowania o najważniejszych sprawach dotyczących dziecka. Opieka naprzemienna nie zostaje również przyznana, jeśli istnieje zagrożenie dobra dziecka. Z powodu choroby, uzależnienia jednego z rodziców lub dużej odległości między miejscami ich zamieszkania. Opieka naprzemienna, a alimenty. W opiece naprzemiennej często pojawia się kwestia alimentów. Przy tym modelu rodzice dzielą się kosztami utrzymania dziecka proporcjonalnie do czasu, jaki dziecko spędza u każdego z nich. Wydatki ponosi rodzic, u którego dziecko przebywa w danym okresie. W takich sytuacjach obowiązek alimentacyjny nie jest konieczny i może zostać zniesiony, jeśli poziom życia obojga rodziców jest porównywalny, a oboje w równym stopniu pokrywają potrzeby dziecka. Sąd może jednak utrzymać obowiązek alimentacyjny w sytuacji, gdy między rodzicami istnieje znaczna różnica zarobków. Uwzględniając przede wszystkim dobro dziecka, jego indywidualne potrzeby oraz możliwości finansowe każdego z rodziców. Opieka naprzemienna, a 800 + . W przypadku opieki naprzemiennej, każdy z rodziców może wystąpić z oddzielnym wnioskiem do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wypłatę świadczenia. Świadczenie ulega podzieleniu i jest wypłacane po połowie każdemu z rodziców w wysokości 400 zł. Podsumowanie Opieka naprzemienna to model wychowawczy, który stawia na równy udział rodziców w życiu dziecka, wspiera jego rozwój emocjonalny oraz pozwala budować silną więź z każdym z rodziców. Choć z pewnością model ten ma wiele plusów, to jednak by mógł przynieść dziecku poczucie bezpieczeństwa, stabilność emocjonalną – wymaga dobrej organizacji i współpracy między rodzicami. Warto pamiętać, że każda rodzina jest inna, a decyzja o formie opieki powinna być zawsze dostosowana do potrzeb dziecka. Jeżeli potrzebujesz wsparcia w ustaleniu opieki naprzemiennej lub masz pytania dotyczące prawnych aspektów wychowania dziecka po rozwodzie, zapraszamy do kontaktu z naszą kancelarią.
Opłaty za pobyt w DPS
Umieszczenie osoby bliskiej w Domu Pomocy Społecznej to trudna, ale czasami konieczna decyzja. Niesie za sobą nie tylko emocje, ale także obowiązki prawne i finansowe. Jednym z kluczowych zagadnień jest kwestia opłat za pobyt w DPS. Przepisy regulujące tę kwestię choć są szczegółowe, to jednocześnie budzą wiele pytań zarówno wśród rodzin, jak i samych mieszkańców. Poniżej przedstawiamy najważniejsze zasady związane z odpłatnością za pobyt w domu pomocy społecznej. Wyjaśniamy, kto i w jakiej kolejności jest zobowiązany do ponoszenia kosztów, jak ustalana jest wysokość opłat, kiedy można ubiegać się o zwolnienie lub obniżenie należności, a także jakie przysługują środki odwoławcze w przypadku niekorzystnej decyzji gminy. Kto ponosi koszty pobytu w DPS? Zgodnie z art.61 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej za pobyt w domu pomocy społecznej wnosić opłaty muszą kolejno: Jak wynika z powyższego, mieszkaniec DPS-u wnosi opłatę w wysokości nie więcej niż 70% swojego dochodu. W momencie, gdy kwota ta nie pokrywa pełnego kosztu pobytu, zobowiązana do zapłaty jest rodzina. Gdy zaś rodzina również nie jest w stanie pokryć pełnego kosztu dopłaty za pobyt krewnego w DPS-ie, to kolejno do pobytu w DPS dopłaca gmina. Gmina ponosi wówczas różnicę między średnim kosztem utrzymania w DPS-ie, a opłatami wnoszonymi przez mieszkańca i rodzinę. Przykład podziału kosztów za pobyt w DPS Jeśli miesięczny pobyt w DPS-ie wynosi 3500 zł, a 70 proc. dochodów mieszkańca to 4000 zł – w pełni ponosi on koszty pobytu i ani rodzina, ani gmina nie muszą dopłacać za pobyt. Inaczej będzie jednak w przypadku, gdy 70 proc. przychodów nie pokrywa całej miesięcznej sumy pobytu. W takim wypadku koniecznym jest odniesienie się do kryterium dochodowego. Kryterium dochodowe przy ustalaniu świadczenia za DPS Od 1 stycznia 2025r. obowiązują nowe kryteria dochodowe uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej oraz zwiększone kwoty świadczeń pieniężnych. Zgodnie z nowymi przepisami kryteria dochodowe w pomocy społecznej wynoszą: To oznacza, że 300 % kryterium dochodowego wynosi w 2025 roku 3030 zł w przypadku osób samotnie gospodarujących oraz 2469 zł w przypadku osób w rodzinie. Przykład Jeżeli więc mieszkaniec DPS nie może opłacić całości kosztów pobytu, ale ma na przykład żonę samotnie gospodarującą, której dochody wynoszą 4000 zł, to żona może być zobowiązana do dopłaty 970 zł (4000 zł – 3030 zł). Warto podkreślić, iż zmiany kryteriów dochodowych są wynikiem weryfikacji, która odbywa się co trzy lata. Jak ustalana jest wysokość opłat rodziny? W pierwszej kolejności wysokość dopłat za pobyt w DPS ustana jest z członkami rodziny w formie umowy. Organ gminy wzywa rodzinę do przedstawienia sytuacji dochodowej, na jej podstawię określa, w jakiej części każdy z członków rodziny będzie partycypował w kosztach za pobyt mieszkańca. Proponuje zawarcie umowy na określnych warunkach. W przypadku odmowy Gmina wydaje decyzję, w której ustala wysokość opłat. Wysokość opłat za pobyt ustalana jest proporcjonalnie do liczby osób obowiązanych do jej wnoszenia. Jeżeli rodzina lub mieszkaniec uchylają się od płatności, koszty pokrywa zastępczo gmina. Jeśli gmina tymczasowo pokryje koszty pobytu ma prawo później dochodzić zwrotu tych pieniędzy od osób zobowiązanych. Zwolnienie z opłat za pobyt w DPS Osoby wnoszące opłatę lub obowiązane do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu można zwolnić z tej opłaty częściowo lub całkowicie, na ich wniosek, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego. Zwolnienie może zostać przyznane m.in. gdy: Odwołanie od decyzji gminy w sprawie opłat za DPS W przypadku wydania decyzji dotyczącej opłat za pobyt w DPS możliwe jest skorzystanie z następujących środków prawnych: a gdy to nie pomoże: Każda sytuacja jest inna, dlatego warto zadbać o prawidłowe sformułowanie argumentów i komplet dokumentów. Jeśli potrzebujesz pomocy w przygotowaniu odwołania na decyzję w sprawie opłat za DPS lub skargi zapraszamy do współpracy z naszą kancelarią. Wspólnie zadbamy o Twoje prawa i interesy.
Mniej biurokracji przy zbywaniu majątku nabytego w drodze spadku lub darowizny
Ministerstwo Finansów wprowadza zmiany, które znacząco uproszczą procedury związane z obrotem majątkiem nabytym w drodze spadku lub darowizny. Celem reformy jest ograniczenie zbędnej biurokracji. Koniec z zaświadczeniami z urzędu skarbowego Dotychczas osoba sprzedająca nieruchomość, działkę czy inny majątek otrzymany nieodpłatnie musiała dostarczyć notariuszowi zaświadczenie z urzędu skarbowego potwierdzające, że: Nowelizacja znosi ten obowiązek w przypadku zbywania majątku uzyskanego od najbliższej rodziny. Takie nabycie jest automatycznie zwolnione z podatku od spadków i darowizn. Nadal jednak konieczne będzie zgłoszenie nabycia do właściwego urzędu skarbowego w ustawowym terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego (darowizna) lub od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o nabyciu spadku. W niektórych sytuacjach niezbędne pozostanie udokumentowania otrzymanych środków pieniężnych. Uproszczenia w opodatkowaniu prywatnych rent Nowelizacja przewiduje również zmiany dotyczące sposobu opodatkowania prywatnych rent. Obecnie darczyńca i obdarowany muszą składać deklaracje podatkowe przy każdej wypłacie świadczenia, co oznacza comiesięczne formalności. Wprowadzone przepisy pozwolą na całościowe oszacowanie wartości renty ustanowionej prywatnie co pozwoli: Reakcja na orzeczenie NSA Nowelizacja odpowiada na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 marca 2025 r. (III FPS 5/24), która wskazała, że podstawą opodatkowania nieodpłatnej renty jest każda wypłacona rata. Orzeczenie to zwiększyło liczbę obowiązków administracyjnych i obciążyło organy podatkowe. Nowe przepisy przywrócą możliwość jednorazowego ustalenia podstawy opodatkowania i wydania jednej decyzji. Co zyskują podatnicy? Prezydent podpisał nowelizację ustawy o podatku od spadków i darowizn. Ustawa co do zasady ma wejść w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Zmiany mają przynieść korzyści zarówno obywatelom, jak i administracji, która dzięki temu zredukuje liczbę spraw do obsługi. Nasza Kancelaria świadczy pomoc prawną w zakresie tak spraw spadkowych, jak i darowizn. Zapraszamy na konsultacje dotyczące prawa spadkowego.
Rozwód z eksmisją
W przypadku gdy małżonkowie w trakcie postępowania rozwodowego zamieszkują razem, Sąd w wyroku rozwodowym orzeka o sposobie korzystania mieszkania, przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania już byłych małżonków. Nawet jeśli tylko jeden z małżonków jest właścicielem lokalu, w którym dotychczas zamieszkiwało małżeństwo, to nie może od tak nakazać swojej żonie lub mężowi wyprowadzki z niego. Co istotne, uprawnienie to istnieje przez cały czas trwania małżeństwa. I przysługuje niezależnie od rodzaju istniejącego pomiędzy małżonkami ustroju majątkowego (nawet jeśli podpisano intercyzę). Nakazanie eksmisji ze wspólnego mieszkania. Zgodnie art. 58 § 2 KRO Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. (…) Istnieją zatem sytuacje gdy, jeden z małżonków swym zachowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie. W takim wypadku Sąd na wniosek drugiego małżonka może orzec eksmisje małżonka, który zachowuje się naganie i to już w wyroku rozwodowym. Sąd musi w takim przepadku ustalić czy małżonek dopuszcza się rażąco nagannego postępowania wobec drugiego małżonka lub ich dzieci z nimi zamieszkujących. Rażąca naganność zachowania musi być zawiniona oraz jednocześnie musi uniemożliwiać małżonkom wspólne zamieszkiwanie, tzn. że postępowanie małżonka stanowi zagrożenie dla spokoju i zdrowia drugiego małżeńska oraz innych osób wspólnie zamieszkujących, w tym np. małoletnich dzieci. Ustawodawca nie określił jakie zachowania małżonka można uznać za rażąco naganne postępowanie skutkujące możliwością orzeczenia eksmisji. Niemnie jednak praktyka pokazuje, że za takie zachowania należy uznać np.: Jak żądać rozwodu z eksmisją ? Sąd nie podejmuje decyzji o eksmisji jednego z małżonków „z urzędu”. Oznacza to, iż w petitum pozwu należy sformułować stosowne żądanie, a następnie stosownie je uzasadnić i udowodnić. Dowodami w tego typu postępowaniu są najczęściej: Wspólne mieszkanie jako majątek osobisty / wspólny, a żądanie eksmisji. W tym aspekcie mamy trzy sytuacje : W takiej sytuacji, jeżeli zachodzi np. przemoc należy szukać wsparcia w działaniu organów ścigania i następnie Sądu karnego; Najczęściej do orzeczenia eksmisji w wyrokach rozwodowych dochodzi gdy Sąd uzna wyłączną winę jednego z małżonków. Warto dodać, iż niejako tożsame przesłanki badane są przez Sąd – przy ustalaniu winy rozpadu małżeństwa, jak i podstaw do eksmisji. Inne podstawy eksmisji. Na marginesie, eksmisji małżonka można domagać się nie tylko w trakcie sprawy rozwodowej i nie tylko na podstawie art. 58 §2 KRO, ale również, niezależnie od postępowania rozwodowego, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (gdy małżonek swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie) czy na podstawie art. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (gdy małżonek swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie). Wtedy jednak składa się osobny wniosek do Sądu, rozpatrywany niezależnie od sprawy rozwodowej. Gdyby potrzebowali Państwo pomocy w powyższej materii – zapraszamy do kontaktu.
Rozwód z orzeczeniem o winie
Na temat pozwu o rozwód pisaliśmy szerzej tutaj: https://kancelaria-madon.pl/pozew-o-rozwod/ W tym wpisie pragniemy przybliżyć kwestie rozwodu z orzeczeniem o winie. Rodzaje rozstrzygnięć o winie rozpadu małżeństwa. Sąd w wyroku rozwodowym może wskazać, czy któryś z małżonków ponosi wyłączną winę za rozkład pożycia małżeńskiego, bądź też może ustalić, że winę ponosi każdy z małżonków. Sąd, na zgodne żądanie małżonków, zaniecha orzekania o winie uznając, że żaden z małżonków nie ponosił winy. Co więcej, Sąd nie jest związany żądaniem pozwu co do winy rozkładu pożycia i nawet jeśli powód twierdzi, że ponosi ją pozwany, to po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd może uznać, a w konsekwencji orzec, że do rozpadu małżeństwa doszło z winy obojga, a nawet z wyłącznej winy powoda. Kiedy można mówić o winie rozpadu małżeństwa? Rozwód z orzeczeniem o winie jednego z małżonków to rozstrzygnięcie wskazujące imiennie małżonka ponoszącego całkowitą odpowiedzialność za rozkład pożycia. Przed sądem należy wykazać, że działania lub zaniechania małżonka naruszały obowiązki zdefiniowane przepisami prawa, jak również wynikające np. z zasad współżycia społecznego. W przypadku rozwodu muszą być to nadto takie działania / zaniechania, które doprowadził do trwałego i całkowitego rozpadu małżeńskiego pożycia. Idąc dalej, zachowanie winnego małżonka musi zostać uznane za zawinione, czyli zależne od jego woli. Innymi słowy, Sąd nie ogłosi rozwodu z orzeczeniem o winie, jeśli do rozpadu małżeństwa przyczyniła się np. choroba. Warunkiem koniecznym do przypisania małżonkowi winy za rozkład pożycia jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy jego zachowaniem a rozkładem pożycia. Za najczęstsze, zawinione przyczyny rozkładu pożycia małżeńskiego można uznać np.: dopuszczenie się zdrady małżeńskiej, przemoc tak fizyczna, jak i psychiczna, uzależnienia (hazard, alkoholizm, narkomania), odmowa współżycia, porzucenie małżonka (albo małżonka i dzieci), naganność postępowania wobec osób trzecich, szeroko pojęta nielojalność, trwonienie majątku. Orzekanie o winie obojga małżonków Jeżeli Sąd w wyroku rozwodowym przypisze winę obojgu małżonkom – nie ma znaczenia okoliczność, który z małżonków ponosi winę „większą”. Innymi słowy, nierówny stopień winy małżonków nie stanowi przeszkody do uznania ich współwinnymi rozkładu pożycia. Sąd nie miarkuje winy i jeżeli tylko poweźmie jakąkolwiek wątpliwość co do winy każdej ze stron, może w tym przypadku orzec rozwód z winy obu stron. Rozwód z orzeczeniem o winie – konsekwencje Należy pamiętać, iż orzeczenie rozwodu z wyłącznej winy jednego z małżonków rodzi po jego stronie dość daleko idące konsekwencje. Osoba uznana bowiem za winną rozpadu małżeństwa, może zostać zobligowana do płacenia alimentów na rzecz byłego partnera. Do takiej sytuacji może dojść w dwóch przypadkach : – na żądanie małżonka, który znajduje się w niedostatku, a nie został on uznany za wyłącznie winnym rozkładu pożycia; – na żądanie małżonka, jeśli jeden z małżonków zostaje uznany wyłącznie winnym, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku. Obowiązek dostarczania środków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka nowego małżeństwa. Jednak gdy zobowiązanym jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, obowiązek ten wygasa z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży ten termin. Rozstrzygnięcie o winie małżonka niewątpliwie stanowi również swego rodzaju rekompensatę moralną dla małżonka składającego pozew. Co więcej, ustalenie, kto jest winien rozkładu pożycia, ma także wpływ na obciążenie kosztami postępowania rozwodowego. Z drugiej strony, warto pamiętać, że rozwód z orzeczeniem o winie teoretycznie (choć w praktyce różnie to bywa) nie ma wpływu np. na alimenty na rzecz dzieci, podział majątku czy władzę rodzicielską. To czy jest sens składać pozew o rozwód z orzeczeniem o winie, czy nie – zależy od indywidualnej sytuacji. Niewątpliwie należy się liczyć z tym, że sprawy rozwodowe z orzeczeniem o winie trwają zdecydowanie dłużej niż te bez orzekania o winie, a na dodatek mogą się wiązać z bardzo nieprzyjemnymi przeżyciami. Jeśli Pani/Pana sprawa nie należy do najłatwiejszych i stanowi duże obciążenie psychiczne – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Doradzimy, sporządzimy pozew oraz dalsze pisma, a także wesprzemy w tak trudnym doświadczeniu życiowym jakim jest rozwód.
Pozew o rozwód
Rozwód to rozwiązanie ważnego związku małżeńskiego przez sąd na żądanie jednego lub obojga małżonków. Rozwód oprócz śmierci współmałżonka, uznania go za zmarłego i unieważnienia małżeństwa jest jedną z okoliczności kończących małżeństwo. Kto składa pozew o rozwód? Rozwiązania małżeństwa przez Sąd może żądać każdy z małżonków. Warunkiem jest tu trwały i zupełny rozkład pożycia małżeńskiego. Warto już w tym miejscu wskazać, iż co do zasady rozwód nie jest dopuszczalny, jeżeli żąda go małżonek wyłącznie winny rozkładu pożycia. Wyjątkiem są tu sytuacje, gdy drugi małżonek wyrazi zgodę na rozwód albo gdy odmowa jest w danych okolicznościach sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Sąd nie orzeknie również rozwodu, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków albo jeżeli z innych względów orzeczenie rozwodu byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Co to jest trwały i zupełny rozkład pożycia będący najważniejszą przesłanką do orzeczenia rozwodu? Zawierając związek małżeński pomiędzy małżonkami powstaje więź emocjonalna, fizyczna i ekonomiczna. O trwałym i zupełnym rozkładzie pożycia mówimy zatem, gdy dochodzi do zerwania tych więzi. Ustanie powyższych więzi stanowi pozytywne przesłanki rozwodowe, które muszą zostać ustalone w toku każdego procesu rozwodowego – zarówno z orzekaniem o winie, jak również bez orzekania o winie. Warto zatem już w pozwie opisać okoliczności i przyczyny rozkładu pożycia małżeńskiego ze wskazaniem, iż ustały powyżej wskazane więzi oraz że sytuacja ta ma charakter trwały, a zatem nie ma szans na ponowne odtworzenie więzi małżeńskich. Na marginesie zauważyć należy, że nie wszystkie więzi muszą być zerwane całkowicie, aby sąd mógł uznać rozkład pożycia za trwały i zupełny. Przykładowo zdarza się, że rozwód dostają małżonkowie, którzy nadal stale ze sobą zamieszkują. Właściwość sądu. Pozew o rozwód wnosi się do sądu okręgowego właściwego ze względu na ostatnie wspólne miejsce zamieszkania małżonków, jeżeli choć jedno z nich ma tam miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu.Z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i tej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda. Ile kosztuje pozew rozwodowy? Sam pozew o rozwód podlega opłacie stałej w wysokości 600 zł. Oczywiście można wnioskować o zwolnienie z kosztów sądowych z uwagi na brak wystarczających środków finansowych na pokrycie opłaty. Pozew rozwodowy z orzeczeniem lub bez orzekania o winie.Wśród rozwodów można wyróżnić dwa typy: Innymi słowy, Sąd może orzec rozwód z winy powoda, pozwanego, obojga małżonków. Możliwe jest również orzeczenie rozwodu bez orzekania o winie, jednak tylko na zgodny wniosek stron. Gdy zatem powód wnosi o rozwód bez orzekania o winie, pozwany musi się zgodzić na takie rozstrzygnięcie. Warto pamiętać, iż to, czy wnosimy o rozwód z orzeczeniem o winie czy też nie – ma wpływ na długość procesu, koszty procesu oraz ewentualne dalsze roszczenia stron (np. alimenty). Pozew rozwodowy, a dzieci. Jeżeli rozwodzący się małżonkowie posiadają wspólne małoletnie dzieci w pozwie należy wskazać, jakiego rozstrzygnięcia domagamy się w kwestii władzy rodzicielskiej, alimentów na dzieci oraz kontaktów.Jeżeli rodzice są zgodni co do powyższych kwestii – to Sąd uwzględni ich ustalenia, o ile nie naruszają dobra dziecka. W braku takiego porozumienia Sąd dokona samodzielnego rozstrzygnięcia. Rozwód małżeństwa bezdzietnego. Rozwód małżeństwa bezdzietnego nie zawiera istotnych różnic formalnych i prawnych od rozwodu małżeństwa posiadającego małoletnie dzieci. Przy czym z uwagi na charakter związku małżonków w takim rozwodzie ograniczona jest kontrola przesłanek negatywnych rozwodu oraz sąd nie orzeka o kwestiach pobocznych, związanych z władzą rodzicielską oraz kontaktami z dziećmi. Pozwy o rozwód małżonków, którzy nie posiadają małoletnich wspólnych dzieci bez orzekania o winie w głównej mierze dotyczą małżeństw z niewielkim stażem małżeńskim, gdzie jako przyczynę wskazuje się niezgodność charakterów. W takim przypadku postępowania sądowe trwają zasadniczo krótko i opierają się głównie na zeznaniach stron, świadków i akcie małżeństwa. Jeśli zaś małżonkowie bezdzietni wnoszą o orzeczenie rozwodu z winy drugiej strony, wówczas taki pozew o rozwód musi zawierać liczne wnioski dowodowe, których celem jest wykazanie winy przeciwnej strony w zakresie pożycia małżeńskiego. Przykładowo: zeznania świadków, dokumentacja medyczna, dokumentacja prywatna, taka jak korespondencja elektroniczna lub teleinformatyczna. Co warto zauważyć, często fakt braku posiadania dzieci jest wskazywany jako okoliczność trwałego i zupełnego pożycia. Postępowanie z orzekaniem o winie trwa z reguły dłużej, albowiem celem przeprowadzenia postępowania dowodowego konieczne jest przeprowadzenie przynajmniej kilku rozpraw. Pozew rozwodowy, a wspólne mieszkanie. Jeżeli małżonkowie zajmują wspólne mieszkanie, sąd w wyroku rozwodowym orzeka także o sposobie korzystania z tego mieszkania przez czas wspólnego w nim zamieszkiwania rozwiedzionych małżonków. W wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka. Na zgodny wniosek stron sąd może w wyroku orzekającym rozwód orzec również o podziale wspólnego mieszkania albo o przyznaniu mieszkania jednemu z małżonków, jeżeli drugi małżonek wyraża zgodę na jego opuszczenie bez dostarczenia lokalu zamiennego i pomieszczenia zastępczego, o ile podział bądź jego przyznanie jednemu z małżonków są możliwe. Pozew rozwodowy z podziałem majątku W pozwie rozwodowym można wnosić o podział wspólnego majątku małżeńskiego. Sąd przeprowadzi podział, jeżeli nie spowoduje to nadmiernej zwłoki w postępowaniu. Niemniej warto zauważyć, iż szczególnie wyjątkowo Sąd rozstrzyga w postępowaniu rozwodowym o podziale majątku. Po rozwodzie. Małżonek rozwiedziony winien również pamiętać, iż w ciągu trzech miesięcy od chwili uprawomocnienia się orzeczenia rozwodu, przysługuje mu uprawnienie do złożenia przed kierownikiem USC lub konsulem oświadczenia, w którym zawrze on żądanie powrotu do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa. Jeśli Pani/Pana sprawa nie należy do najłatwiejszych i stanowi duże obciążenie psychiczne – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Doradzimy, sporządzimy pozew oraz dalsze pisma, a także wesprzemy w tak trudnym doświadczeniu życiowym jakim jest rozwód.
Ustanowienie rozdzielności majątkowej z datą wsteczną
Zawierając związek małżeński, z mocy prawa między małżonkami co do zasady powstaje ustrój wspólności ustawowej małżeńskiej. Co to oznacza? Najprościej rzecz ujmując, wszystkie składniki majątkowe nabyte po zawarciu małżeństwa z pewnymi wyjątkami, wchodzą w skład majątku wspólnego małżonków. Na temat majątku wspólnego i osobistego pisaliśmy tutaj: https://kancelaria-madon.pl/majatek-wspolny-a-majatek-osobisty-malzonkow/ Rozdzielność majątkowa u notariusza. Może się jednak okazać, że małżonkowie, z różnych powodów chcą zachować osobne majątki. Jeżeli są co do tego zgodnie, mogą udać się do notariusza i zawrzeć umowę o rozdzielności majątkowej, zwaną powszechnie intercyzą. Mogą to uczynić w każdym czasie zarówno przed jak i po zawarciu związku małżeńskiego. Niemniej jednak taka umowa odnosi skutek wyłącznie na przyszłość. Na marginesie, przypomnieć warto, iż ustanowienie rozdzielności majątkowej pozwala zarówno zachować osobne majątki, jak i uchronić przed odpowiedzialnością za zobowiązania (np. długi) drugiego małżonka. W przypadku jednak, gdy między małżonkami brak jest porozumienia lub chcą uzyskać rozdzielność majątkową z datą wsteczną, każdy z małżonków może z ważnych powodów żądać ustanowienia rozdzielności majątkowej przez sąd. Więcej na ten temat rozdzielności majątkowej jako takiej pisaliśmy tutaj: https://kancelaria-madon.pl/rozdzielnosc-majatkowa/ Rozdzielność majątkowa z datą wsteczną. W tym wpisie skupimy się na rozdzielności majątkowej małżeńskiej z datą wsteczną, która następuje wyłącznie na mocy wyroku sądowego. Uznając powództwo za zasadne, sąd wydaje wyrok ustanawiający rozdzielność majątkową między małżonkami z dniem oznaczonym w wyroku. Co do zasady będzie to najwcześniej dzień wniesienia pozwu. Jednakże, sąd w wyjątkowych wypadkach może ustanowić między małżonkami ustrój rozdzielności majątkowej z dniem wcześniejszym niż dzień złożenia pozwu. Jest to niewątpliwie bardzo dobre rozwiązanie dla osób pozostających w długotrwałej separacji faktycznej lub pragnących uchronić się przed konsekwencjami zaciągniętych zobowiązań drugiego małżonka. Warto pamiętać, że zniesienie wspólności majątkowej wyrokiem sądu jest skuteczne również wobec osób trzecich, a zatem również wobec np. wierzycieli jednego z małżonków. Innymi słowy, po ustanowieniu rozdzielności majątkowej na mocy wyroku sądu, nie jest możliwe skierowanie egzekucji przeciwko małżonkowi dłużnika, nawet jeżeli zobowiązania finansowe zostały zaciągnięte za zgodą drugiego małżonka. W tym wypadku, egzekucja wierzytelności będzie ograniczona jedynie do majątku osobistego dłużnika oraz składników majątkowych majątku wspólnego, które weszły do niego przed dniem oznaczonym w wyroku. Kto może wystąpić z powództwem o ustanowienie rozdzielności majątkowej z datą wsteczną? Prawo do wystąpienia z żądaniem o ustanowienie rozdzielności majątkowej posiada każdy z małżonków, jak również wierzyciel, jeżeli uprawdopodobni, że jego wierzytelność stwierdzona tytułem wykonawczym wymaga dokonania podziału majątku wspólnego. Warto zwrócić uwagę, że nie jest wykluczone aby małżonek wyłącznie winny separacji faktycznej żądał ustanowienia rozdzielności majątkowej przez sąd. Powództwo może wnieść również prokurator. Właściwość sądu. Sprawy, których przedmiotem jest rozdzielność majątkowa z datą wsteczną należą do właściwości rzeczowej sądów rejonowych. Zazwyczaj będzie to sąd, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich nadal w tym miejscu zamieszkuje lub przebywa. W sytuacji odmiennej właściwy będzie sąd miejsca zamieszkania pozwanego, a gdy nie można go ustalić, sąd właściwy miejscowo dla powoda. Z jaką datą można ustanowić rozdzielność majątkową? Rozdzielność majątkowa w normalnych okolicznościach powstaje z dniem wydania wyroku sądowego. W wyjątkowych przypadkach, sąd może ustanowić rozdzielność majątkową z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa, w szczególności jeżeli małżonkowie żyli w rozłączeniu (art. 52 § 2 k.r.o). Sąd pod dokonaniu analizy sprawy może określić w wyroku dzień, w którym małżonkowie przestali prowadzić wspólne gospodarstwo domowe i nastąpiła między nimi separacja faktyczna, a w związku z tym, niemożliwe stało się współdziałanie w zarządzie majątkiem wspólnym. Oczywiście należy pamiętać, że w niniejszym wpisie mowa o ustanowieniu rozdzielności majątkowej w trakcie małżeństwa. Uprawomocnienie się bowiem wyroku rozwodowego wyłącza możliwość ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej, ponieważ wskutek ustania małżeństwa, automatycznie ustaje wspólność majątkowa. Datę ustanowienia rozdzielności majątkowej sąd ustala w wyroku, wskazując konkretny dzień, miesiąc i rok. Z jakich powodów można ustanowić rozdzielność majątkową z data wsteczną? Podstawowym warunkiem uwzględnienia przez sąd powództwa o ustanowienie rozdzielności majątkowej między małżonkami jest wystąpienie ważnych powodów. Przepisy prawa nie definiują tego pojęcia. Niemniej jednak, w praktyce za ważne powody uznaje się wystąpienie w danym małżeństwie okoliczności, które uniemożliwiają dalsze pozostawanie we wspólności majątkowej bez naruszenia interesów bez naruszenia dobra rodziny lub współmałżonka. Sądy orzekają rozdzielność rzadko i tylko wtedy, gdy wystąpią ku temu szczególnie ważne okoliczności. Do najczęstszych powodów ustanowienia rozdzielności majątkowej z datą wsteczną należą: Dokonując analizy okoliczności faktycznych, Sąd musi wykazać się dużą dozą ostrożności i wnikliwości. Jak rozdzielność majątkowa wpływa na dziedziczenie po sobie małżonków? Tak rozdzielność majątkowa ustalona przez sąd jak i intercyza nie powodują automatycznego wyłączenia od dziedziczenia po sobie małżonków. Małżonkowie w dalszym ciągu po sobie dziedziczą, jednak zmianie ulega skład dziedziczonego majątku. Nie dziedziczą oni z połowy majątku wspólnego małżeńskiego, a z całości majątku osobistego zmarłego małżonka. Dokumentem, na podstawie którego możemy wyłączyć małżonka od dziedziczenia jest testament.
Alimenty na rzecz dzieci
Co do zasady rodzice są obowiązani do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie samodzielnie się utrzymać, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Obowiązek alimentacyjny rodziców względem dzieci – dotyczy wszystkich dzieci, niezależnie od tego czy pochodzą ze związku małżeńskiego, czy też ze związku pozamałżeńskiego. Wszystkie bowiem dzieci mają takie same prawa do otrzymywania alimentów ze strony rodzica, który nie wywiązuje się dobrowolnie z tego obowiązku. Za wyjątkiem sytuacji, gdy dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania, dopóki dziecko jest małoletnie – rodzic ma obowiązek utrzymywać dziecko. Warto jednak podkreślić, iż osiągnięcie przez dziecko, nie skutkuje automatycznie wygaśnięciem obowiązku alimentacyjnego. Prawo do alimentacji zależne jest bowiem od tego, czy dziecko jest już w stanie samodzielnie się utrzymać, czy też nie. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie określa żadnej granicy wieku, po osiągnięciu której dziecko bezwzględnie traci prawo do alimentów. Przykładowo, jeśli dziecko kontynuuje naukę, by zdobyć zawód, jeśli jest chore, niepełnosprawne – rodzice nadal mają obowiązek je utrzymywać. Nie oznacza to jednak, że dziecko ma prawo do alimentów tak długo, jak się uczy, np. do 30 roku życia. Jeżeli osiągnęło już etap edukacji pozwalający na zdobycie zawodu i usamodzielnienie się, a w konsekwencji podjęcie pracy i samodzielne utrzymanie się – rodzic może starać się o uchylenie obowiązku alimentacyjnego. Tak samo w sytuacji, gdy dorosłe dziecko jedynie pozornie kontynuuje edukację – np. co roku zmienia szkołę, żadnej nie kończy, nie uczęszcza na zajęcia. Nadto, jeżeli świadczenie alimentacyjne względem dziecka pełnoletniego jest dla rodzica połączone z nadmiernym dla niego uszczerbkiem – to również może się starać o uchylenie tegoż obowiązku. W sprawach o alimenty nie ma reguły, Sąd każda sytuacje ocenia indywidualnie. Należy mieć na uwadze, że w wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego (np. przygotowywanie posiłków, opieka w chorobie, wspólne spędzanie wolnego czasu). W takim wypadku świadczenie alimentacyjne od pozostałych zobowiązanych skutkować będzie proporcjonalnym zwiększeniem. Warto pamiętać, że w czasie trwania procesu o rozwód lub o separację, nie może być wszczęta przed sądem rejonowym odrębna sprawa o alimenty pomiędzy małżonkami albo pomiędzy nimi a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi co do świadczeń za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację. Pozew lub wniosek o zabezpieczenie w takiej sprawie sąd przekaże sądowi, w którym toczy się sprawa o rozwód lub o separację, Z kolei postępowanie w sprawie o alimenty wszczęte przed wytoczeniem powództwa o rozwód lub o separację, ulega z urzędu zawieszeniu z chwilą wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację co do świadczeń za okres od jego wytoczenia, a sąd rejonowy przekazuje akta sądowi okręgowemu, prowadzącemu sprawę o rozwód/separację. Odnośnie spraw alimentacyjnych – zapraszamy do zapoznania się z naszymi innymi artykułami w tej materii. Gdyby zaś potrzebowali Państwo wsparcia w zakresie spraw z wiązanych z ustaleniem, podwyższeniem, tudzież zmniejszeniem alimentów- zapraszamy do kontaktu z naszą Kancelarią.