Prawa i obowiązki uczestników postępowania nieprocesowego
Jakie prawa i obowiązki ma strona – zwana uczestnikiem – w cywilnym postępowaniu nieprocesowym? Wyjaśnienie pojęć: Prawa i obowiązki uczestnika w postępowaniu: Jaki jest dalszy przebieg postępowania, gdy uczestnik otrzymał odpis wniosku o wszczęcie postępowania nieprocesowego z załącznikami? Co w sytuacji, gdy uczestnik nie złoży odpowiedzi na wniosek/pisma przygotowawczego pomimo zobowiązania sądu lub złoży je po upływie wyznaczonego terminie? W przypadku złożenia ww. pism po upływie zakreślonego terminu, Przewodniczący zarządza ich zwrot. W takiej sytuacji przyjmuje się, że pismo w ogóle nie zostało złożone. Udział w rozprawie Koszty postępowania
Standardy ochrony małoletnich
W dniu 15 lutego 2024r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1606), która m.in. dodała nowy Rozdział 4b. STANDARDY OCHRONY MAŁOLETNICH do ustawy z dnia 13 maja 2016r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich. Zawarty w ww. Rozdziale nowy art. 22b ustanawia obowiązek wprowadzenia standardów ochrony małoletnich. Zgodnie bowiem z nowym przepisem art. 22b pkt 1 ww. ustawy – standardy musi wprowadzić każdy organ zarządzający: A zatem każda ww. jednostka jest zobligowana do przygotowania i wprowadzenia w życie procedur, opartych na przedmiotowych standardach, przy czym przez organ zarządzający jednostką systemu oświaty, o którym mowa w ww. art. 22b pkt 1 ww. ustawy z 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym należy rozumieć dyrektora jednostki systemu oświaty, czyli przede wszystkim dyrektora szkoły lub przedszkola. Standardy ochrony dzieci przed krzywdzeniem, to cztery zasady, których przyjęcie i wdrożenie ma sprawić, że dana jednostka organizacyjna będzie bezpieczna dla dzieci. Wdrożenie standardów oznacza, że każda zatrudniona osoba potrafi zidentyfikować sytuacje, w których bezpieczeństwo dziecka jest zagrożone. Ponadto każdy pracownik takiej jednostki powinien także wiedzieć, jakie działania podjąć, aby zapewnić dzieciom bezpieczeństwo. Przedmiotowe zasady to mianowicie: Standard 1. Polityka ochrony dzieci przed krzywdzeniem: podmiot ustanowił i wdrożył politykę ochrony dzieci przed krzywdzeniem, polityka jest dostępna Standard 2. Personel posiada wiedzę na temat ochrony dzieci przed krzywdzeniem: podmiot monitoruje, uczy i angażuje pracowników i współpracowników (w tym wolontariuszy) w celu zapobiegania krzywdzeniu dzieci, Standard 3. Procedury podejmowania interwencji w sytuacji podejrzenia krzywdzenia lub posiadania informacji o krzywdzeniu małoletniego: pomiot wypracował procedury i wyznaczył osoby odpowiedzialne za składanie zawiadomień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa na szkodę małoletniego, zawiadamianie sądu opiekuńczego oraz osoby odpowiedzialne za wszczynanie procedury „Niebieskie Karty”. Standard 4. Monitoring i okresowa weryfikacja: podmiot określił zasady i dokonuje okresowej weryfikacji zgodności przyjętych działań z przyjętymi standardami. Co istotne – zgodnie z treścią art. 22b pkt 2 ww. ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym i ochronie małoletnich – obowiązek wprowadzenia standardów ochrony małoletnich ma także organizator działalności oświatowej, opiekuńczej, wychowawczej, resocjalizacyjnej, religijnej, artystycznej, medycznej, rekreacyjnej, sportowej lub związanej z rozwijaniem zainteresowań przez małoletnich. Jeżeli zatem gmina organizuje dowóz dzieci do szkoły i zapewnia opiekę nad dziećmi podczas przewozu to jest organizatorem działalności oświatowej i to również w sytuacji, gdy dowóz dzieci do szkół realizowany jest przez podmiot zewnętrzny, w szczególności wyłoniony w wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie zamówienia publicznego. Podmiot zewnętrzny, który wykonuje usługę dowozu dzieci do szkoły, nie jest organizatorem działalności oświatowej (ani podmiotem zarządzającym jednostką systemu oświaty). A zatem gmina, będąc organizatorem działalności oświatowej – w związku z organizacją przewozu dzieci do szkół wraz z zapewnieniem im opieki podczas przewozu – powinna opracować i wdrożyć Standardy Ochrony Małoletnich. Co istotne – należy pamiętać, że niedopełnienie obowiązku wprowadzenia Standardów Ochrony Małoletnich będzie podlegało karze grzywny. Stwierdzenie niewprowadzenia standardów grozi karą grzywny w wysokości 250 zł. Jednak w razie ponownego stwierdzenia niewykonania obowiązku wprowadzenia standardów, sprawca, podlega karze grzywny nie niższej niż 1000 zł – a to zgodnie z art. 23b ustawy z 13 maja 2016 r. o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym. Podmioty, o których mowa powyżej, mają obowiązek wprowadzenia standardów ochrony małoletnich w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw, tj. do dnia 15 sierpnia 2024r. W razie gdyby potrzebowali Państwo pomocy w powyższej tematyce – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią !
Spółka cywilna
Spółka cywilna została zdefiniowana w art. 860 § 1 k.c., który stanowi, że przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów. Tworzenie, funkcjonowanie i rozwiązanie spółki cywilnej regulują przepisy art. 860-875 k.c. Ze względu na minimalny formalizm związany z założeniem, spółka cywilna jest przez wielu uznawana za najprostszą i najbardziej przyjazną formę prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka cywilna nie podlega rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), a jedynie wspólnicy spółki będący osobami fizycznymi prowadzącymi działalność gospodarczą podlegają wpisowi do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Umowa spółki cywilnej Umowa spółki cywilnej powinna zostać sporządzona na piśmie i zawierać: Umowa może ograniczać się w zasadzie do określenia 3 elementów: stron umowy, celu gospodarczego spółki cywilnej oraz działań, które wspólnicy zobowiążą się podjąć aby doprowadzić do realizacji celu gospodarczego spółki. Jeżeli pozostałe kwestie nie zostaną w umowie uregulowane, to zastosowanie znajdą bardzo ogólne regulacje kodeksowe. Niemniej jednak minimalna treść, może okazać się niewystarczająca w przyszłości, w szczególności gdyby doszło do konfliktu pomiędzy wspólnikami. Z tego też względu zaleca się, aby umowa spółki cywilnej uwzględniała relacje panujące pomiędzy wspólnikami danej spółki cywilnej i z tego względu skrupulatnie regulowała wszystkie w/w kwestie. Funkcjonowanie spółki cywilnej Regulacje Kodeksu cywilnego określają zasady zarządzania spółką cywilna przy uwzględnieniu 3 rodzajów spraw dotyczących działania spółki: Brak podmiotowości prawnej Spółce cywilnej nie przysługuje na gruncie prawa cywilnego własna zdolność prawna, o czym przesądza przede wszystkim treść art. 331 k.c. Brak podmiotowości prawnej spółki cywilnej skutkuje tym, że: Reprezentowanie spółki cywilnej Spółka cywilna jest reprezentowana wobec osób trzecich przez wspólników uprawnionych do prowadzenia spraw w danym zakresie. Odpowiedzialność za długi spółki cywilnej Wspólnicy spółki cywilnej ponoszą nieograniczoną i solidarną odpowiedzialność za długi spółki cywilnej. Z tego powodu prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej nie jest zalecane w tych branżach, które obarczone są znacznym ryzykiem np. ekonomicznym. Odpowiedzialność za długi spółki cywilnej jest nieograniczona w tym sensie, że zarówno zobowiązań o charakterze cywilnoprawnym, jak i publicznoprawnym . Ponadto, odpowiedzialność za długi ma charakter solidarny, co oznacza, że wszyscy wspólnicy odpowiadają bez ograniczeń za długi spółki cywilnej wobec wierzycieli, w konsekwencji czego, to po stronie wierzyciela jest wybór osoby, od której będą egzekwowane długi. Wierzyciel może wybrać, czy będzie egzekwował długi od jednego, od części, czy od wszystkich wspólników spółki cywilnej. Warto podkreślić, iż zasady odpowiedzialności za długi spółki cywilnej w stosunku do osób trzecich – nie mogą być odmiennie uregulowane w umowie spółki cywilnej. Wszelkie ewentualne odstępstwa od regulacji kodeksowych, mogą wywoływać skutek jedynie w relacjach wewnętrznych, pomiędzy samymi wspólnikami. Można bowiem przewidzieć w umowie szczególne zasady rozliczeń pomiędzy wspólnikami spółki cywilnej na wypadek pokrycia zobowiązań przez jednego wspólnika spółki. Spółka cywilna, a inne spółki Tym co odróżnia spółkę cywilną od spółek prawa handlowego jest przede wszystkim: – brak podmiotowości prawnej (spółka cywilna nie podlega wpisowi do KRS); – nieograniczona, solidarna i pierwotna odpowiedzialność wspólników za długi spółki Zakładanie i rejestracja spółki cywilnej Zakładanie i rejestrowanie spółki cywilnej składa się z następujących etapów: Gdyby potrzebowali Państwo pomocy przy : – sporządzeniu i negocjowaniu umowy spółki cywilnej, – założeniu i zarejestrowaniu spółki cywilnej, – bieżącej obsłudze spółki cywilnej, – rozwiązywaniu konfliktów pomiędzy wspólnikami, – egzekwowaniu długów spółki cywilnej, – przekształcaniu spółki cywilnej. ——-zapraszamy do kontaktu z Kancelarią. Chętnie pomożemy 😊
Sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu gospodarczym
Otrzymałeś nakaz zapłaty, wydany przez sąd w postępowaniu w sprawach gospodarczych i nie wiesz, co zrobić? W nakazie zapłaty sąd nakazał Ci, abyś w terminie oznaczonym w nakazie zaspokoił roszczenie w całości wraz z kosztami albo wniósł środek zaskarżenia. Otóż, jeżeli nie zgadzasz się z nakazem zapłaty, uważasz, że został on wydany niesłusznie lub bezpodstawnie, w całości albo w części, możesz wnieść od niego sprzeciw do sądu, który doręczony Ci nakaz zapłaty wydał. Co powinien zawierać sprzeciw od nakazu zapłaty? Sprzeciw pozwanego od nakazu zapłaty powinien zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowany, imię i nazwisko lub nazwy stron, ich przedstawicieli lub pełnomocników (jeżeli występują). Sprzeciw winien być podpisany zgodnie z zasadami reprezentacji pozwanego. Pozwany powinien złożyć sprzeciw wraz z odpisami dla pozostałych stron postępowania. W sprzeciwie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości czy w części oraz przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy. Sprzeciw niedopuszczalny, spóźniony, nieopłacony lub dotknięty brakami, których nie usunięto pomimo wezwania, podlega przez sąd odrzuceniu. Gdzie złożyć sprzeciw i w jakim terminie? Sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, wnosi się bezpośrednio do tego sądu, który wydał nakaz. Sprzeciw można złożyć osobiście na dzienniku podawczym, mieszczącym się w budynku sądu lub wysłać przesyłką poleconą za pośrednictwem poczty. Oddanie pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Termin do wniesienia sprzeciwu wynosi dwa tygodnie od doręczenia nakazu zapłaty. Jeżeli pozwany mieszka lub ma siedzibę za granicą, a nie ma przedstawiciela w kraju, termin do wniesienia sprzeciwu wynosi miesiąc, przy czym gdyby doręczenie nakazu zapłaty miało mieć miejsce poza terytorium Unii Europejskiej, oznacza się termin nie krótszy niż trzy miesiące. Co się dzieje po wniesieniu sprzeciwu? W razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc w części zaskarżonej sprzeciwem, a przewodniczący wyznacza rozprawę. Sprzeciw tylko jednego ze współpozwanych o to samo roszczenie oraz co do jednego lub niektórych uwzględnionych roszczeń powoduje utratę mocy nakazu jedynie co do nich. Nakaz zapłaty, przeciwko któremu w całości lub w części nie wniesiono skutecznie sprzeciwu w przepisanym terminie ma skutki prawomocnego wyroku, który podlega wykonaniu w drodze egzekucji komorniczej po nadaniu mu przez Sąd klauzuli wykonalności. Strona przegrywająca proces obciążana jest kosztami postępowania. Czy można zaskarżyć same koszty? Od postanowienia co do kosztów procesu zawartego w nakazie zapłaty, wydanym przez sędziego, służy zażalenie skierowane bezpośrednio do Sądu , który wydal postanowienie. Jak wyżej, zażalenie można złożyć osobiście na dzienniku podawczym, mieszczącym się w budynku sądu lub wysłać przesyłką poleconą za pośrednictwem poczty. Co istotne – stronie pozwanej przysługuje zażalenie, o ile nie zaskarża ona nakazu zapłaty sprzeciwem. Strona ma prawo do złożenia wniosku o uzasadnienie postanowienia o kosztach procesu, w terminie 7 dni od jego doręczenia (art. 357 § 21 k.p.c.). Opłatę stałą w kwocie 100 złotych pobiera się od wniosku o doręczenie orzeczenia albo zarządzenia z uzasadnieniem zgłoszonego w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia albo doręczenia tego orzeczenia albo zarządzenia. W przypadku wniesienia środka zaskarżenia opłatę uiszczoną od wniosku o doręczenie orzeczenia albo zarządzenia z uzasadnieniem zalicza się na poczet opłaty od środka zaskarżenia. Ewentualna nadwyżka nie podlega zwrotowi (art. 25b ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Złożenie wniosku o uzasadnienie postanowienia co do kosztów procesu jest warunkiem niezbędnym dla skutecznego wniesienia zażalenia. Brak skutecznego wniosku o uzasadnienie postanowienia spowoduje odrzucenie ewentualnego zażalenia. Zażalenie winno być podpisane zgodnie z zasadami reprezentacji strony, zawierać oznaczenie sądu, do którego jest kierowane imię i nazwisko stron oraz ich przedstawicieli lub pełnomocników (jeżeli występują), wskazanie sygnatury, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia ze wskazaniem w miarę potrzeby nowych faktów i dowodów. Strona winna wnieść zażalenie wraz z odpisem/odpisami dla pozostałych stron procesu. Termin do wniesienia zażalenia wynosi tydzień od dnia doręczenia postanowienia z uzasadnieniem. Jeżeli przy wydaniu postanowienia sąd odstąpił od jego uzasadnienia, termin liczy się od dnia ogłoszenia postanowienia, a jeżeli podlegało ono doręczeniu – od dnia jego doręczenia. Opłata od zażalenia wynosi 1/5 opłaty wskazanej w art. 13 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jednak nie mniej niż 30 zł. Czy sprawa/spór zawsze musi toczyć się dalej przed Sądem i zakończyć wydaniem wyroku? Nie, ponieważ strony w każdej sprawie cywilnej, której charakter na to zezwala, mogą uregulować spór w drodze ugody sądowej lub pozasądowej. Ugoda zawarta przed Sądem w skutkach prawnych ma moc prawomocnego wyroku, w tym stanowi tytuł egzekucyjny, który po nadaniu mu klauzuli wykonalności, staje się podstawą do prowadzenia egzekucji przez komornika lub inny organ egzekucyjny. Co istotne – sąd może skierować strony do mediacji na każdym etapie postępowania. Jaki jest dalszy przebieg postępowania? Jakie są obowiązki strony w postępowaniu sądowym? Udział w rozprawie Strona ma obowiązek stawić się na wezwanie sądu. Stawiennictwo nie jest obowiązkowe, jeżeli strona otrzymała jedynie zawiadomienie o rozprawie (a nie wezwanie). Sąd może wydać orzeczenie pod nieobecność strony. Niestawiennictwo strony na rozprawie nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania. Co zrobić gdy sprawa trafiła do sądu gospodarczego, a strona nie jest przedsiębiorcą lub jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną? Na wniosek strony, która nie jest przedsiębiorcą lub jest przedsiębiorcą będącym osobą fizyczną, sąd rozpoznaje sprawę z pominięciem przepisów dot. postępowania w sprawach gospodarczych Wniosek, o którym mowa wyżej, strona może złożyć w terminie tygodnia od dnia doręczenia jej na piśmie niniejszego pouczenia, a jeżeli doręczenie pouczeń nie było wymagane – w pozwie albo pierwszym piśmie procesowym pozwanego. Otrzymali Państwo nakaz zapłaty – zapraszamy do kontaktu z nasza Kancelarią ! Chętnie pomożemy 🙂
Mediacje w sprawach cywilnych
Czy sprawa/spór zawsze musi toczyć się dalej przed Sądem i zakończyć wydaniem wyroku? Otóż nie, ponieważ strony w każdej sprawie cywilnej, której charakter na to zezwala, mogą uregulować spór w drodze ugody sądowej lub pozasądowej. Co istotne – ugoda zawarta przed Sądem w skutkach prawnych ma moc prawomocnego wyroku, w tym stanowi tytuł egzekucyjny, który po nadaniu mu klauzuli wykonalności, staje się podstawą do prowadzenia egzekucji przez komornika lub inny organ egzekucyjny. Niewątpliwą zaletą zawarcia ugody jest m. in. na szybsze i tańsze zakończenie sporu, co pozwala stronom na uniknięcie kosztów przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych oraz daje stronom możliwość wpływu na treść ostatecznego porozumienia (ugody). Ważne jest również to, że sąd może skierować strony do mediacji na każdym etapie postępowania. Co to jest mediacja? Mediacja jest dobrowolną, poufną metodą rozwiązywania sporu, w której strony sporu, z pomocą bezstronnego i neutralnego mediatora, samodzielnie dochodzą do porozumienia. Mediacja jest jednym z dobrowolnych sposobów rozwiązywania konfliktów. Daje możliwość nawiązania dialogu pomiędzy równymi stronami, wyjaśnienia spornych kwestii i nawiązania porozumienia. Mediacja prowadzona jest przez bezstronnego i neutralnego mediatora. Postępowanie mediacyjne jest poufne. Dzięki zawarciu ugody można przyspieszyć postępowanie oraz zaoszczędzić koszty. Przystąpienie do mediacji nie wiąże się z obowiązkiem zawarcia ugody. Dzięki mediacji strony mogą także wypracować częściowe porozumienie, ustalić jakie fakty nie są między nimi sporne, co pozwala na szybsze i tańsze zakończenie sporu. W jakich sprawach może być prowadzona mediacji? Mediacja może być prowadzona we wszystkich sprawach cywilnych, w których dopuszczalne jest zawarcie ugody, tj. w sprawach, w których wynik postępowania jest zależny od woli stron. Zawarcie ugody, a tym samym prowadzenie mediacji, jest więc możliwe np. w sprawach o: • zapłatę, • zniesienie współwłasności, • dział spadku, • podział majątku Jaki może być wynik mediacji? Mediacja może zakończyć się zawarciem wspólnie wypracowanej ugody, którą podpisują strony. Jeżeli strony zawarły ugodę przed mediatorem, ugodę zamieszcza się w protokole albo załącza się do niego. Sąd może zatwierdzić ugodę zawartą przed mediatorem, jeżeli wystąpią o to z wnioskiem strony ugody lub jedna z nich. Sąd odmówi zatwierdzenia ugody albo nadania jej klauzuli wykonalności, w całości lub w części, wyłącznie wówczas gdy jest ona: sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego zmierza do obejścia prawa, niezrozumiała lub zawiera sprzeczności. Jaki jest wpływ zawarcia ugody na koszty postępowania? W razie umorzenia postępowania na skutek zawarcia ugody przed mediatorem sąd zwraca całą opłatę od pozwu, jeśli ugoda zostanie zawarta przed rozpoczęciem rozprawy i ¾ opłaty, jeżeli ugoda zostanie zawarta po rozpoczęciu rozprawy. Koszty mediacji poniesione przez sąd wchodzą w skład wydatków sądowych, co oznacza, że sąd nakaże ich pokrycie stronie, która sprawę przegrała lub dokona ich stosunkowego rozliczenia w razie wygranej częściowej. Sąd może też w uzasadnionych przypadkach odstąpić od obciążania tymi kosztami stron. Sąd nie obciąży kosztami mediacji strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości. Więcej informacji o mediacji, jej przebiegu, skutków oraz kosztów mediacji można uzyskać na następujących stronach internetowych: Potrzebujesz wsparcia w mediacjach – zapraszamy do kontaktu z Kancelarią !
Najem okazjonalny
Najem okazjonalny Najem okazjonalny jest instytucją wprowadzoną przez ustawodawcę do obrotu prawnego, której celem jest ochrona wynajmującego przed uciążliwymi lokatorami. Niestety bowiem właściciele nieruchomości coraz częściej padają ofiarami nieuczciwych najemców wykorzystujących swoje prawa – nawet w sytuacji, gdy zalegają z opłatami bądź naruszają inne warunki wynajmu. Przedmiotowa instytucja została szczegółowo omówiona w przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2011 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, a konkretnie w art. 19a ust. 1, w myśl którego umowa najmu okazjonalnego lokalu jest umową najmu lokalu służącego do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, zawartą na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Co należy podkreślić, ten rodzaj umowy najmu zarezerwowany jest wyłącznie dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w zakresie wynajmu mieszkań. Nadto, najem okazjonalny dotyczy wyłącznie lokali prywatnych a nie tych wchodzących w skład publicznego zasobu mieszkaniowego. Zgodnie z przepisami, umowa najmu okazjonalnego powinna zachować formę pisemną pod rygorem nieważności. Ponadto powinna ona zostać uzupełniona o dodatkowe załączniki przewidziane w powołanej ustawie (art. 19a ust. 2 ), a w szczególności: Powyższe załączniki stanowią swego rodzaju gwarancje , zabezpieczenie dla wynajmującego, że po zakończeniu umowy najemca będzie zobowiązany opuścić lokal. Zawarcie umowy najmu okazjonalnego lokalu, tak jak i w przypadku zwykłych umów najmu może być uzależnione od wpłacenia przez najemcę kaucji zabezpieczającej na pokrycie ewentualnych należności z tytułu najmu lokalu przysługujących właścicielowi w dniu opróżnienia lokalu oraz ewentualnych kosztów egzekucji w przypadku obowiązku opróżnienia lokalu. Kaucja nie może przekraczać 6-krotności miesięcznego czynszu za dany lokal, obliczonego według stawki czynszu obowiązującej w dniu zawarcia umowy najmu okazjonalnego lokalu. Umowa najmu okazjonalnego, jak każda umowa najmu ulega rozwiązaniu albo na skutek wypowiedzenia albo na skutek upływu czasu, na jaki została zawarta. Jeżeli lokator odmówi upuszczenia lokalu i nie opróżni go, wynajmujący może podjąć kolejne kroki. Niemniej jednak aby eksmisja lokatora była prawnie skuteczna, właściciel mieszkania musi zwrócić się do lokatorów z pisemnym żądaniem (z urzędowo poświadczonym podpisem właściciela) udostępnienia lokalu. W żądaniu należy wskazać: Jeżeli najemca nie zastosuje się do wyznaczonego terminu, to z uwagi na otrzymane oświadczenie o dobrowolnym poddaniu się egzekucji – właściciel może złożyć wniosek o nadanie klauzuli wykonalności. Wówczas wniosek kierowany jest do komornika wraz z niezbędną dokumentacją: Właściciel, który dysponuje klauzulą wykonalności może się udać z dokumentacją do komornika w celu rozpoczęcia procedury eksmisyjnej. Warto zauważyć, że w przypadku najmu okazjonalnego nie obowiązuje okres ochronny, uniemożliwiający przeprowadzanie eksmisji pomiędzy 1 listopada a 31 marca. Gdyby mieli Państwo jakieś wątpliwości w kwestii najmu okazjonalnego albo potrzebowali pomocy w sporządzeniu umowy najmu – zapraszamy do kontaktu.
Skarga pauliańska
Często spotykaną sytuacją jest scenariusz, gdy zanim Wierzyciel uzyska prawomocny tytuł wykonawczy, to dłużnik zdąży się już wyzbyć majątku na rzecz osoby trzeciej (zazwyczaj w formie sprzedaży po zaniżonej cenie lub darowizny). Powyższe nie pozostaje bez szkody dla wierzyciela, który nie może odzyskać swoich pieniędzy. Jednak nie wszystko stracone. Na ratunek wierzycielowi w takiej sytuacji przychodzi taka instytucja jak skarga pauliańska, unormowana w o art. 527-534 Kodeksu cywilnego. Istota skargi pauliańskiej sprowadza się do tego, że wierzyciel ma możliwość dochodzenia swoich roszczeń, gdy wskutek czynności prawnej dłużnika osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, a on sam został pokrzywdzony. Jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, to wierzyciel ma prawo żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, a w konsekwencji dochodzić zaspokojenia z majątku, którego dotyczyła dana czynność prawna. Aby móc skorzystać ze skargi pauliańskiej, muszą być kumulatywnie spełnione następujące przesłanki: 1) dłużnik dokonał czynności prawnej (np. sprzedał swój majątek), 2) czynność prawna dokonana przez dłużnika doprowadziła do pokrzywdzenia wierzyciela, gdyż dłużnik stał się niewypłacalny (albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności), 3) osoba trzecia uzyskała na skutek tej czynności korzyść majątkową, 4) dłużnik był świadomy swojego działania, doskonale wiedział, że takim sposobem szkodzi wierzycielowi, 5) osoba trzecia, która uzyskała korzyść majątkową, wiedziała (lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć) o tym, że dłużnik działa ze świadomością pokrzywdzenia swojego wierzyciela. Formułując skargę pauliańską należy w pozwie złożyć wniosek o uznanie czynności za bezskuteczną w stosunku do wierzyciela ze wskazaniem wobec kogo bezskuteczność ma zostać uznana oraz jakiej konkretnej czynności dotyczy żądanie. W przypadku pozwów opartych na skardze pauliańskiej warto rozważyć zawarcie w pozwie wniosku o udzielenie zabezpieczenia np. w postaci zakazu zbycia rzeczy. Zrealizowanie skargi pauliańskiej skutkuje orzeczeniem względnej bezskuteczności czynności prawnej dokonywanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzyciela. Jeśli na przykład dłużnik sprzeda swój majątek (np. samochód) osobie trzeciej doprowadzając do braku możliwości zaspokojenia wierzyciela, to z wykorzystaniem skargi pauliańskiej wierzyciel będzie mógł skierować roszczenie bezpośrednio do tej osoby trzeciej.
Zgoda na przetwarzanie danych osobowych
Przetwarzanie danych osobowych osób fizycznych przez administratora danych osobowych wiąże się z koniecznością spełnienia określonych obowiązków na gruncie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dn. 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 2016 Nr 119, s. 1, zwanego dalej RODO), ustawy z dn. 10.05.2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019, poz. 1781 tj. z późn. zm.), a także innych ustaw szczególnych. Już na wstępie warto zaznaczyć, iż dla zgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych konieczne jest wskazanie podstawy prawnej przetwarzania danych osobowych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 RODO przetwarzanie danych jest zgodne z prawem wyłącznie wtedy, gdy spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: Jedną z podstaw prawnych, w wyniku których przetwarzanie danych osobowych danej osoby fizycznej staje się legalne – jest zgoda osoby, której dane dotyczą, na przetwarzanie danych osobowych. Choć zgoda wymieniona została w Rozporządzeniu RODO jako pierwsza, to zazwyczaj nie jest najlepszą i najpewniejszą przesłanką legalnego przetwarzania danych. Generalnie przyjmuje się zasadę, zgodnie z którą zgodę odbieramy wówczas, gdy w danym stanie faktycznym i prawnym nie ma innej podstawy, która pozwoliłaby zalegalizować przetwarzanie danych osobowych. Innymi słowy, jeśli konieczność przetwarzania określonych danych wynika wprost z obowiązujących przepisów to nie musimy w tym zakresie uzyskiwać zgody od osoby, której dane zamierzamy przetwarzać. Zgodnie z art. 4 pkt 11 RODO zgoda to dobrowolne, konkretne, świadome i jednoznaczne okazanie woli, którym osoba, której dane dotyczą, w formie oświadczenia woli lub wyraźnego działania potwierdzającego przyzwala na przetwarzanie dotyczących jej danych osobowych. Zatem prawidłowo udzielona zgoda musi spełniać następujące warunki: Zgodnie z RODO, nie można mówić o udzieleniu zgody, a już na pewno wiążącej – jeśli zgoda zostanie pozyskana w wyniku manipulacji, sugestii, wstępnego zaznaczenia pożądanej opcji czy milczenia. W motywie 42 preambuły RODO wskazano również, że „Aby wyrażenie zgody było świadome, osoba, której dane dotyczą, powinna znać przynajmniej tożsamość administratora oraz zamierzone cele przetwarzania danych osobowych”. Przedstawiona powyżej definicja zgody (art. 4 pkt 11 RODO) wskazuje, że występują dwie formy wyrażenia zgody: oświadczenie woli lub wyraźne działanie potwierdzające. Złożeni e oświadczenie jest raczej zrozumiałe. Jeśli zaś mowa o wyraźnym działaniu potwierdzającym, to oznacza ono, że osoba przez czynność dorozumianą, np. zaznaczenie okna wyboru na stronie internetowej (tzw. checkboxa)- zaakceptowała proponowane jej warunki przetwarzania danych osobowych. Warto zauważyć, iż w motywie 32 preambuły RODO wskazano, że: „Milczenie, okienka domyślnie zaznaczone lub niepodjęcie działania nie powinny oznaczać zgody”. Tak w przypadku zgody, jak i innych podstaw zbierania danych osobowych – Administrator obowiązany jest spełnić obowiązek informacyjny w stosunku do osób, których dane dotyczą. Klauzula informacyjna ma szczególne znaczenie w przypadku gromadzenia danych osobowych na podstawie zgody, gdyż prawidłowo zrealizowany obowiązek informacyjny może istotnie wpływać na powyższe warunki jej wyrażenia, tj. dobrowolność, świadomość, konkretność i jednoznaczność. To właśnie bowiem z klauzuli informacyjnej dana osoba pozyskuje wiedzę m.in. na temat celu i warunków przetwarzania, a także swoich praw, przez co w konsekwencji może w pełni świadomie wyrazić zgodę, rozumiejąc, na co się zgadza. Warto pamiętać, iż w myśl art. 7 RODO, osoba udzielająca zgody ma prawo w dowolnym momencie ją wycofać, przy czym wycofanie zgody nie wpływa na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na jej podstawie przed jej wycofaniem. Innymi słowy, wycofanie zgody ma skutek jedynie na przyszłość – nie delegalizuje przetwarzania dokonanego na jej podstawie przed jej wycofaniem, o czym również należy poinformować zanim dana osoba wyrazi zgodę. Co więcej i co należy podkreślić, zgodnie z RODO odwołanie zgody powinno przebiegać w równie łatwy sposób, co wyrażenie zgody oraz za pomocą tego samego kanału informacyjnego, który użyty został do pozyskania zgody. Tym co należy podkreślić, jest fakt, iż udzielenie zgody na określone czynności związane z przetwarzaniem danych osobowych może wynikać również z innych przepisów niż RODO. Przykładowo, w myśl RODO zapis do newslettera jest formą marketingu bezpośredniego i w tym przypadku przetwarzanie danych zalegalizowane jest przez prawnie uzasadniony interes administratora (przetwarzanie danych na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO). W konsekwencji czego nie jest wymagana zgoda na podstawie art. 6 ust. 1 lit. a RODO. Niemniej jednak, do legalnego przetwarzania danych w przypadku newslettera konieczne jest uprzednie pozyskanie wyraźnej zgody na podstawie innych przepisów prawa, a konkretnie na podstawie ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną oraz prawa telekomunikacyjnego.
Majątek wspólny, a majątek osobisty małżonków
Zawarcie związku małżeńskiego to z pewnością jedno z ważniejszych wydarzeń w życiu każdego człowieka, które wywołuje zmiany nie tylko w sferze osobistej, rodzinnej, emocjonalnej, ale także prawnej i majątkowej. Z chwilą bowiem wstąpienia w związek małżeński powstają nowe obowiązki, przywileje i prawa. Z kolei pod względem majątkowym oprócz majątków osobistych każdego z nowożeńców, powstaje również trzecia masa majątkowa, czyli majątek wspólny. Czy zatem w małżeństwie wszystko jest wspólne? Zdecydowanie nie. Choć większość dochodów faktycznie zasila głównie majątek wspólny małżonków, to jednak każdy z małżonków w dalszym ciągu posiada także majątek osobisty. Każdy człowiek posiada swój majątek osobisty i jest jego wyłącznym właścicielem w sensie prawnym. Sytuacja jest prosta, gdy nie pozostajemy w związku małżeńskim, który co do zasady generuje ustawową wspólność majątkową. Z chwilą zaś wstąpienia w związek małżeński, niektóre ze składników naszego majątku stają się wspólne z małżonkiem. Co do zasady, z chwilą zawarcia małżeństwa między małżonkami powstaje wspólność majątkowa (wspólność ustawowa). Zgodnie z art. 31 KRO wspólność majątkowa obejmuje przedmioty majątkowe, które małżeństwo nabyło wspólnie lub przez jednego małżonka w okresie trwania małżeństwa. Innymi słowy, majątek wspólny małżonków obejmuje przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania małżeństwa przez oboje małżonków i każdego z nich. Art. 31 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego przykładowo wymienia składniki majątku wchodzące do majątku wspólnego. Należą do nich: Warto podkreślić, iż powyższe wyliczenie kodeksowe jest tylko przykładowe i nie ma charakteru zamkniętego. Z kolei tym co wchodzi do majątku osobistego każdego z małżonków – są: W tym wypadku wyliczenie stanowi katalog zamknięty. W konsekwencji czego, do majątku wspólnego małżonków wchodzi wszystko, co nie stanowi ich majątków osobistych. Majątek osobisty to zespół aktywów i pasywów oddzielny od majątku wspólnego, który stanowi wyłączną własność każdego z osobna małżonków. Z tego też względu, każdy z małżonków może zarządzać swym majątkiem osobistym samodzielnie nie oglądając się na swoją druga połowę, a nawet dokonywać czynności sprzecznych z wolą współmałżonka, który nie ma do tego majątku żadnych praw. Co ważne, w przypadku rozwodu lub ustania wspólności majątkowej z innych przyczyn majątek osobisty nie jest przedmiotem podziału jako majątek odrębny od majątku wspólnego. Alternatywą jest ustanowienie rozdzielności majątkowej, o której szerzej na naszym innym wpisie. Podczas sporów sądowych, najwięcej problemów i rozbieżności rodzi właśnie ustalenie, które składniki majątku wchodzą do majątku wspólnego, a które do osobistego. Z tego też względy, w sprawach związanych z podziałem majątku wspólnego, warto skorzystać z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Zapraszamy do kontaktu, dzięki naszemu doświadczeniu pomożemy Państwu łatwiej, szybciej i skuteczniej przebrnąć przez tę skomplikowaną materię.
Uprawnienia rodzicielskie pracownika
Urlopy – rodzicielski, ojcowski Od 26 kwietnia 2023 r. pracownicy mogą wnioskować o urlopy związane z rodzicielstwem w postaci elektronicznej. Nadto, ustawodawca uniezależnił również prawo pracownika – ojca dziecka – do urlopu rodzicielskiego od pozostawania przez matkę dziecka w zatrudnieniu w dniu porodu. W konsekwencji powyższego, ojciec dziecka będzie mógł skorzystać z urlopu rodzicielskiego nawet wtedy, gdy matka dziecka w momencie porodu nie była zatrudniona. Urlop rodzicielski Urlop rodzicielski został wydłużony o 9 tygodni (z 32 do 41 tygodni), z tym warunkiem, że nowo dodana część zarezerwowana zostaje tylko dla drugiego rodzica. Takie rozwiązanie pozwala aktywizować drugiego rodzica w wychowaniu dziecka, jak również ułatwia matce powrót do aktywności zawodowej. Co ważne, rodzice mogą korzystać z urlopu rodzicielskiego równolegle – w tym samym czasie. Pracownik nadal może łączyć korzystanie z urlopu rodzicielskiego z wykonywaniem pracy u pracodawcy, który udzielił mu urlopu. Z tym zastrzeżeniem, że praca nie może być wykonywana w wymiarze wyższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy, a urlopu rodzicielskiego udziela się na pozostałą część wymiaru. Wymiar urlopu rodzicielskiego pracownika łączącego urlop z wykonywaniem pracy u pracodawcy, który go udzielił, ulega wydłużeniu proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy wykonywanej przez pracownika podczas jednoczesnego korzystania z urlopu. Obecnie pracownik może wnioskować o urlop rodzicielski, który zostanie mu udzielony jednorazowo albo w maksymalnie 5 częściach. Skorzysta z niego nie później niż do zakończenia roku kalendarzowego, w którym dziecko, którego dotyczy wniosek, ukończy 6. rok życia. Pracownicy mogą zatem korzystać z urlopu rodzicielskiego w dowolnym terminie, nie dłużej jednak niż do zakończenia roku kalendarzowego, w którym dziecko ukończy 6. rok życia i nie więcej niż w 5 częściach. Urlop ojcowski Aktualnie pracownik – ojciec dziecka, może wykorzystać urlop ojcowski do ukończenia przez dziecko 12. miesiąca życia albo do upływu 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia orzekającego przysposobienie dziecka, a nie jak dotychczas do ukończenia przez dziecko drugiego roku życia. Zmiany w wysokości zasiłku macierzyńskiego Zasiłek macierzyński za okres urlopu rodzicielskiego, w tym 9 tygodni urlopu rodzicielskiego przysługujące wyłącznie drugiemu rodzicowi dziecka, wyniesie 70% podstawy wymiaru zasiłku. Matka dziecka, w terminie nie później niż 21 dni po porodzie, może złożyć pisemny wniosek o wypłacenie jej zasiłku macierzyńskiego za okres odpowiadający okresowi urlopu macierzyńskiego i urlopu rodzicielskiego w pełnym wymiarze (z wyłączeniem 9 tygodni tego urlopu przysługujących ojcu dziecka). W takiej sytuacji zasiłek macierzyński wynosi 81,5% podstawy wymiaru zasiłku za cały ten okres. Zwiększenie ochrony i uprawnień rodziców małych dzieci Nowelizacja przepisów zapewniła również ochronę rodziców małych dzieci korzystających z uprawnień związanych z rodzicielstwem. Ochroną przed wypowiedzeniem umowy o pracę objęto, poza okresem ciąży i okresem urlopu macierzyńskiego, okres od dnia złożenia przez pracownika wniosków: o udzielenie urlopu macierzyńskiego lub jego części, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego albo jego części, urlopu rodzicielskiego lub jego części oraz urlopu ojcowskiego lub jego części do dnia zakończenia korzystania z tych urlopów. Powyższa zmiana niewątpliwie zachęca pracowników – rodziców do korzystania z urlopów związanych z rodzicielstwem, gdyż nie obawiają się negatywnych konsekwencji wynikających ze skorzystania ze swoich uprawnień. Warto zauważyć jednak, iż nowelizacja przepisów zadbała także o pracodawców i zabezpieczyła ich przed nieuczciwymi pracownikami, którzy chcieliby wykorzystać lukę w przepisach. W przypadku złożenia przez pracownicę lub pracownika wniosku o urlop wcześniej aniżeli przewidziany prawnie termin na złożenie takiego wniosku, ochrona zacznie obowiązywać dopiero od terminu określonego w przepisach prawa: odpowiednio na 14 dni przed rozpoczęciem korzystania z części urlopu macierzyńskiego oraz części urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego; na 21 dni przed rozpoczęciem korzystania z urlopu rodzicielskiego albo jego części; oraz na 7 dni przed rozpoczęciem korzystania z urlopu ojcowskiego albo jego części. Niezaprzeczalnie regulacja ta w sposób istotny zabezpiecza pracodawcę przed nieuczciwymi praktykami pracowników polegającymi na wnioskowaniu o urlop związany z rodzicielstwem ze znacznym wyprzedzeniem w celu zapewnienia sobie ochrony przed wypowiedzeniem. Zwiększenie wieku dziecka, który pozwala rodzicom korzystać ze szczególnych uprawnień Jeszcze do niedawna pracownik do ukończenia przez dziecko 4. roku życia mógł korzystać ze szczególnych uprawnień, które wymagały każdorazowo uzyskania jego zgody na pracę w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej, w systemie przerywanego czasu pracy oraz delegowanie poza stałe miejsca pracy. Po nowelizacji przepisów ten graniczny wiek dziecka zostaje przesunięty do 8. roku życia. Pracownik po urlopie związanym z rodzicielstwem wróci do pracy lub dostanie odszkodowanie Nowe przepisy wprowadzają regulację o charakterze gwarancyjnym dla pracowników wracających do pracy po urlopach związanych z rodzicielstwem. Pracodawca będzie zobowiązany dopuścić pracownika po zakończeniu urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopu rodzicielskiego, urlopu ojcowskiego oraz urlopu wychowawczego do pracy na dotychczasowym stanowisku. Jeżeli zatrudnienie pracownika na dotychczasowym stanowisku nie będzie możliwe (np. z powodu reorganizacji), pracodawca będzie musiał powierzyć pracownikowi pracę na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed rozpoczęciem urlopu oraz na warunkach nie mniej korzystnych od tych, które obowiązywałyby, gdyby pracownik nie korzystał z urlopu. W przypadku naruszenia przez pracodawcę praw pracownika, w tym także uprawnień związanych z rodzicielstwem, pracownikowi przysługiwać będzie roszczenie o odszkodowanie w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Elastyczna organizacja pracy dla rodzice dzieci do 8. roku życia Zgodnie nowelizacją, pracownik wychowujący dziecko, do ukończenia przez nie 8. roku życia, może złożyć wniosek o zastosowanie dla niego elastycznej organizacji pracy, co ma w założeniu umożliwić mu szybszy powrót na rynek pracy oraz ułatwić pogodzenie rodzicielstwa z pracą zawodową. Rodzic małego dziecka będzie mógł wnioskować o pracę: zdalną, w systemie przerywanego czasu pracy, w systemie skróconego tygodnia pracy, w systemie pracy weekendowej, w ramach ruchomego rozkładu czasu pracy i w ramach indywidualnego rozkładu czasu pracy, a także o obniżenie wymiaru czasu pracy. Pracodawca rozpatrując wniosek pracownika weźmie pod uwagę zarówno potrzeby pracownika, w tym termin oraz przyczynę konieczności korzystania przez pracownika z elastycznej organizacji pracy, z drugiej strony – własne potrzeby i możliwości, w tym konieczność zapewnienia normalnego toku pracy, organizację pracy lub rodzaj pracy wykonywanej przez pracownika. Pracownik otrzyma informację zwrotną w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku, a w przypadku odmowy pracodawca będzie musiał liczyć się z koniecznością wskazania jej przyczyny. Pamiętać należy również, iż pracownik korzystający z elastycznej organizacji pracy może w każdym czasie zawnioskować o powrót do poprzedniej organizacji pracy przed upływem czasu określonego we wniosku, jeśli przemawia za tym